Tuesday, 18 December 2018

ஏஞ்சலின் மற்றும் சிலர் - அமேசான் கிண்டிலில்


எனது ஏழாவது நூலை உலகெங்கிலுமுள்ள தமிழர்கள் வாசிக்கும் வகையில் அமேசான் கிண்டில் பதிப்பாக கொண்டுவந்திருக்கிறேன்.
விலை: ஒரு டாலர்.

எனது நாவலை கிண்டிலில் வாசிக்க பின்வரும் சுட்டியை சொடுக்கவும்.

ஏஞ்சலின் மற்றும் சிலர்

ஒரு குற்றத்தின் வடிவம் என்ன? குற்றங்களின் வடிவமைப்பு நமக்கு சொல்ல வருவது என்ன? குற்றவாளி என்பவன் உண்மையில் யார்? ஒரு குற்றத்தில் நிரபராதியின் பங்குதான் என்ன? நீங்கள் செய்ய வேண்டிய குற்றம் எது? தண்டனை என்னும் விடுதலை குறித்து உங்களுக்கு என்ன தெரியும்? தெரியாதெனில் இந்த நாவலை வாசித்துப்பாருங்கள். – ராம்பிரசாத்”


Friday, 14 December 2018

Story: Trek @ Literary Yard Magazine

Story: Trek

By: Ramprasath
I never go alone anywhere.
But this one didn’t go as planned. Me and my friend were planning to go for a trek in Cherokee National Forest. But he turned down at the last moment. That left me to go on my own.
By noon I reached the top of the Cherokee mountains. Up at the top, it was a bit cold. On the way, I enjoyed every moment with the greens of the mountains. Of the many greens, American Basswood and Silverbell are my favorites. They are quite opposite. Have you seen American Basswood? It is the most favorite of bees. The bees extract nectar from its flowers. The wood is very lightweight and odorless. Pests like Japanese beetle are fond of these trees. Carolina Silverbell is another small one that is usually either rounded or pyramidal or vase-shaped. No pest show interest on this one.
A forest could have a lot of secrets. Have you heard of Cicadas? They are a kind of insects that appear once in either 13 or 17 years. Until that time they stay beneath the soil and wait for the right time. Researchers relate this phenomenon to Darwin’s survival. Pay attention to these numbers, 13 or 17. Do they ring a bell in you? Nah? They are prime numbers. It means a predator that might want to feed these Cicadas would have to appear in the exact same 13 or 17 years gap. Imagine what would happen to a predator if these insects were not available for 12 years? Food cycle of these predators would have to wait for 13 long years which is against nature’s design which allows the insect species to survive without a predator. Cool!!
Coming back to the story, by the time I touched the top, I had bothered my ankles a little too much. To my disappointment, I had already lost my phone signal. So I was thought to take some rest and continue my descent from the top. But moments later, I found the small lamps that were there to help the trekkers find way back to the foot of the mountains lost their breath. Suddenly clouds appeared from nowhere and the light from the sky dimmed.
Fear engulfed me instantly. With no light and no signal, I wondered what I could do if I was stuck on the way back. After resting a while, pain in my ankles didn’t seem to fall. I thought I made a mistake by resting a while. Had I continued to walk, I probably might have been halfway through on the way back to the bottom.
I realized I would not be able to walk immediately and that I might need long rest. I recalled my engineering classes in electricals and electronics. I thought if I worked on the lamp, it could buy me time till next morning so that I can walk down to the bottom in bright daylight. I worked on the lamp patiently. They at first flickered a lot. With more and more work, at one point, the filament gave up and the bulbs bursted.
There was only an hour left for me to run back to the foot of the trails. I took the map of the trails. There was a river that ended up into a falls that touched the foot of the trails. I got an idea instantly. I could yield myself to the stream of water and I could be easily taken to the foot of the mountain by the flowing water.
According to the map, an entry point to the river was not very far. I just had to leave the trail and climb down through the bushes for some 15 minutes. I wondered what kind of insects I might run over on the way. It was at first difficult with paining ankles but I was soon through. I saw the river and I could not hold. I immediately jumped into the water and with joy I let myself carried away with the stream. WIth one hell of a throw, the waterfall threw me at the foot of the mountain. I recollected myself from the water. At the shore, I saw a home. I badly wanted to get my clothes dried. I stood up from the water and approached the home. There seemed no one in the hall but the TV was running.
In the local channel, a lady in her mid-thirties was reading a local news.
“In a bizarre observation this noon, the lamps that guided trekkers at Cherokee mountain trail were seen flickering and eventually bursted. Some trekkers reported that they heard footsteps of some evil spirit through the bushes……..”
I no longer cared ever since this local channel ignored to telecast the murders of the two of us in Palestine war.


Thanks

Saturday, 1 December 2018

Thursday, 29 November 2018

Lost: LiteraryYard Magazine

Lost



“Walter!”

Suzi almost yelled.

Walter who was digging soil using a shovel now turned to Suzi.

“What!”

“It is going to be night soon” Suzi said.

Walter looked up at the sky. The night was indeed falling. It was a wonderful sight to see the bright star EH2020 hiding behind the mountains.

“What would ‘good-night’ mean here in this new-found planet?” Walter asked.

Suzi thought for a second with one of her eye-brow shrunk a bit.

“A hostile planet showing its back to its host star!!” Suzi said.

“Poetic!!” Walter responded immediately.

The sun was seen slowly disappearing at the horizon. It was time for them to return to the habitation module and allow it to hibernate till next day morning.

In a few minutes the shovels were locked at its holders and astronauts Suzi and Walter were swallowed into the Habitation module. The Hab cleared any possible contamination and stabilized pressure before they could get themselves freed from the suits that they wore.

Walter turned the solar cells module on just so that the cells began to harness power from EH2020.

“I am tired” Suzi said.

“Me too. But do not forget to update your journals” Walter said before leaving to the cafeteria.

Suzi and Walter emptied another set of canned beef tongue, Riga bread and beet soup for dinner before going to bed.

“Do we have a plan for tomorrow?” Suzi asked.

“Well, I think we can kick off the soil test. We already have enough samples” Walter said.

“Poor planet”

“What!!”

“I am wondering what awaits for this planet in the future?”

That left Walter thinking for a few seconds.

“Considering the fact that there is no birth without a death, I think our encroachment on this big floating rock will be justified”

Suzi stared at Walter wondering what to make out of it.

“Good night Suzi”

“Good night Walter”

And the Hab’s light dimmed.

When the alarm woke up Suzi, she had a severe headache. The first thing that she noticed was the temperature of the Hab. The clock showed 6AM but through the window, she could make out that it was still dark outside.

Walter woke up being bothered by the unusual drop in temperature.

“What is it?” Suzi asked.

Walter looked around and checked the computer on the Hab metrics.

“We are losing power” Walter shouted.

“It should be morning by this time. Why is it still night?” Suzi asked thoroughly confused.

Walter looked at the computer and through the window alternatively.

As per the metrics, the temperature was constantly dropping. The Hab was struggling to maintain the temperature and pressure inside without much power left in the batteries. The solar cells were not deriving agitation as it was dark outside.

“It must be morning as per the clock and the cells must have begun to energize themselves by now but there is no sun out there?”

Walter nodded his head in agreement.

“What is happening? Where is EH2020? Have we lost the sun? Or Are our clocks wrong?” she asked.

“There can be only one possible explanation to this” Walter said.

“And that is?” Suzi asked impatiently.

Walter took a deep breath.

“The planet has been compromised. That’s all” Walter said as he looked out at the dark sky through the window.

Thanks
@Literary Yard Magazine ( https://literaryyard.com/2018/11/29/lost/ )

Sunday, 18 November 2018

கோலங்கள் - வசந்தமலர் 2018 தீபாவளி இதழில்

அமெரிக்காவில் அட்லாண்டாவிலிருந்து வெளியாகும் வசந்தமலர் இதழின் 2018 தீபாவளி இதழில் வெளியான எனது சிறுகதை 'கோலங்கள்'...




Friday, 16 November 2018

State of Life In Literary Yard

State of Life

By: Ramprasath
“What have you done, Mark?” John’s voice was filled with anxiety.
“What?”
“He was one like you”
Mark grew impatient instantly.
“John, I had to worry about my safe return. Jonathan was already dead. There was no point in bringing his dead body back to the ship. Furthermore, we don’t have the necessary infrastructure to preserve a dead body on board. What do you think? Can we do space science in a graveyard?” Mark shrieked.
He saw John showing his frustration as he kicked on the floor. The ship – a big structure made of a combination of numerous metals like Aluminium, Kevlar – stood in space miles away from the planet Shelter, absorbed his kick and responded with no sign. On the monitor that received healthy signals from the surface of Shelter, the base camp that had Jonathan’s body was clearly seen. A Hab that swallowed millions and millions of money stood there in the surface of the planet with Jonathan’s corpse.
“Just download his medic data from his suit John and think about phrasing a meaningful sentence to frame this menace to Earth.” Mark added before he slipped away from John’s view of sight.
John downloaded Jonathan’s medic data from his suit. The data was clean. Infact it could never have been cleaner. There was no sign of forced death in the data. But the data clearly indicated that Jonathan was not breathing. The cardiac metrics part didn’t look good.

In the next several hours, they both were engaged in testing the samples taken from Shelter’s surface. Preliminary examination showed no new findings.
Shelter – a rocky surfaced planet was next in the list to explore chances for human inhabitation. Located in the region of goldilock zone around the Star S7, Shelter harnessed fresh oxygen and carbon-di-oxide in a proper mix and therefore had a very prominent layer of atmosphere. A solid rock layer appearing promising to offer a strong base. The rest are accurate Physics, Chemistry and Biology known to the human race.The planet seemed in its initial stages of developing organics. Ice on the surface gave enough hopes for water in the near future.
No wonder it became a victim to human encroachment.
Nature didn’t miss a chance of spreading its beautiful wings on Shelter.
“Mark!!”
Mark jerked a bit hearing John shouting out his name loud.
“What?” he attended John instantly.
“I am reading your report”
“And?”
“If this piece of cosmic rock is yet to pick on organics, How is it that my radar picks up heat signature from the surface?”
“Heat signature! ” Mark looked at the monitor. A red spot appeared amidst brown shades. It seemed to kind of move.
“Mark, I hope you didn’t park your shuttle on the top of a Volcano. The spot where your shuttle is, has been in our radar for more than a year now. There is no heat source. So What else it could be?” John said while mark was still staring at the monitor.

“If Jonathan is alive on Shelter, why is he not responding to our calls or messages? He knows the Hab in and out” Mark asked.
“But that man seems to be alive. Walking. Breathing.”
“That’s impossible”
“Possible. Quite possible”
“How?”
“What happened there Mark? A dead thing cannot emit heat. It is also not responding too. This whole thing contradicts to what you have written in this report. Now I doubt, the thing that took place between you and Jonathan, was a murder”
John pushed Mark’s report on the top towards Mark’s side.
“You think I lied?”
“I don’t know Mark. You have to tell me”
“I have told you the truth John. Jonathan is dead”
“I can’t telecast your report to Earth Mark. There are two other satellites that are staring at the same spot we are staring at. Jonathan’s body is walking on the surface of Shelter” John said.
Marked kept staring at the monitor that showed that red spot.

“What are our options?” Mark asked.
“We can’t affort another descent. It is costly interms of fuel. Furthermore we need approvals for that from the Base”
“That leaves us to?”
“Guesses. If we are able to figure out what that thing is ” John pointed his index finger at the red spot on the monitor.
“from here, that would be a blessing?”
“That is the base. There can not be a thing that can emit heat by itself. When I returned, I turned the hab’s power supply down”
“But this thing is moving”
John magnified on the monitor and Jonathan was seen walking on the surface of Shelter.
“That thing is definitely Jonathan. But why is he not trying to contact us?” John asked.
“To do that he has to put on the power supply” Mark responded.
“We can do that remotely from here” He added further.
“That serves no purpose Mark. He is not doing it. Why? Thats the question”
“Perhaps he lost his memory, John.”
“So he is just a piece of flesh and blood! Is that it?” John asked.
“Could be. I am just guessing” Mark said.
“How long has it been since you returned to the ship, Mark?”
“Two sol days”
“If he is alive, how is he able to be alive without food for two sol days?” John said.
“Which means, that thing doesn’t need food. But moves and don’t remember a thing all at the same time” He added further while Mark listened.
“That is evidence number one.” Mark said at a end of a little pause.
“For?”
“Jonathan’s death. If he was alive, he could not be doing this”
John nodded.
“So you are saying that a human body could move while being dead?” John asked.
“No. My question is, If a human body could move while being dead, what state of life could that be in?” Mark asked.

Thanks

Friday, 26 October 2018

"ஏஞ்சலின் மற்றும் சிலர்" விரைவில்....

"ஏஞ்சலின் மற்றும் சிலர்"
விரைவில்....


Wednesday, 17 October 2018

Coming soon....

"Those Faulty Journeys"


Coming soon....

Wednesday, 29 August 2018

கணித நாவல்



கணித நாவல்
சமீபத்தில் ஒருவர் எனது "உங்கள் எண் என்ன?" நாவலை அனுப்புமாறு கேட்டிருந்தார். அவர் யார் எவர் என்பதெல்லாம் தேவையில்லாதது. Let us kill the problem, not the people.
நாவலை விமர்சனத்துக்கு எடுத்துக்கொள்கையில் சில பிரச்சனைகளை வாசிப்பவர்கள் சந்திக்கிறார்கள் என்பதை புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. அவற்றுள் முதன்மையானது,
1. கணித நாவல் குறித்த குறை தகவல்கள்
இதுவரை தமிழில் கணித நாவல் வெளியானதில்லை. ஆதலால், ஒரு கணித நாவல் எப்படி இருக்கும் என்று எவருக்கும் ஒரு சிறு பிம்பம் கூட இல்லை. இது மிகப்பெரும் பிரச்சனையாக இருக்கிறது. ஒரு கணித நாவலை எப்படி அணுகுவது என்பதில் மிகப்பல குழப்பங்கள் இருக்கின்றன. ஒரு சிலர் கணித நாவல் என்றால் "ஆராய்ச்சி தன்மையதான, ஒரு அறிவியல் புதிருக்கான விடையின் ஒரு பகுதியாக" இருக்க வேண்டும் என்று இலக்கணம் வகுக்கிறார்கள். இது முழுமையான புரிதல் அல்ல. இந்த புரிதலில் நிறைய குழப்பங்கள் இருக்கின்றன. தெளிவின்மை இருக்கிறது.



2. குடும்ப நாவல்களின் தாக்கம்.
தமிழில் கணித நாவலின் இடத்தில் இதுகாறும் குடும்ப நாவல்களே வாசிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. விதம் விதமான காதல்கள், விதம் விதமான வாழ்க்கைகள். அதைச்சார்ந்த கதைகள். கதைக்களங்கள். குடும்ப நாவல்களையே வாசிப்பவர்களுக்கு எனது நாவலையும் குடும்ப நாவல்களின் வரிசையிலேயே வைத்து பார்ப்பது இயல்பாக வருகிறது. அதனால் அவர்கள் விமர்சனமும் குடும்ப நாவல்களின் விமர்சனங்களையே ஒத்திருக்கிறது. 'மன்னிக்கணும், வாழ்க்கைன்னாலே அட்ஜஸ்ட்மென்ட் தானே' என்கிற ரீதியிலேயே அமையும் விமர்சனங்கள் இதைத்தான் சொல்கின்றன.
3. 'வெள்ளையா இருக்கிறவன் தப்பு பண்ணமாட்டான்'
'வெள்ளையா இருக்கிறவன் தப்பு பண்ணமாட்டான்' என்கிற மாதிரியான புரிதல்கள். ஒரு பெண் இன்னொரு உறவை தேடி போகிறாள் என்றால் அந்த பையன் நிச்சயமா ஏதாச்சும் தப்பு பண்ணியிருப்பான் என்பதான புரிதல்கள்.
4. அறமற்ற தன்மை.
இந்திய வாழ்க்கை முறையில் அறத்திற்கு பெரிய பங்கு இருப்பதாக நான் நினைக்கவில்லை. லஞ்சம் மலிந்து கிடக்கிறது. அறம் எங்கு இல்லையோ அங்கே அட்ஜஸ்ட்மென்ட் மிகுக்கவே செய்யும். லைஃப்ஸ்டைல் என்பது மேட்டுமைத்தனம் என்பதுதான் இங்கே சமூக பார்வையாக இருக்கிறது. அறமாக ஒரு வாழ்ந்தால் இம்ப்ராக்டிகல் என்பார்கள். அறமான ஒருவன் வாழ்ந்தால், அவனின் மனைவிக்கு 'சகிப்புத்தன்மை அதிகம்' என்பார்கள். இந்த பின்னணியில் தான் குடும்ப நாவல்கள் விமர்சிக்கப்படுகின்றன இந்த தேசத்தில்.

5. கணித நாவலுக்கென ஒரு இலக்கணம் இருக்கிறது. அந்த இலக்கணத்தின்படி, ஒரு கணித நூலை அணுகுவதற்கென ஒரு முறை இருக்கிறது. நாவலை வாசிப்பவர்கள் இவ்விரண்டு குறித்தும் தனக்கு ஏதும் தெரியாது என்பதையே தங்களின் விமர்சனத்தில் பதிவு செய்கிறார்கள். ஒரு கணித நாவல் எப்படி இருக்க வேண்டும், அதன் இலக்கணம் என்ன என்பது பற்றி பேசுவதே இல்லை. சரி. ஒரு கோடு காட்டுனாலும் ஒப்புக்கொள்ள்லாம் என்றால் அதுவும் இல்லை.
பெரும்பான்மையோரின் விமர்சனங்களை இந்த 5 வகைக்குள் எளிதாக பொறுத்திவிடமுடிகிறது என்பதில் தான் சலிக்கிறது. யாரிடமேனும் நாவலை கொடுத்து படிக்க சொல்லவே சலிப்பாக இருக்கிறது. ஒரே விதமான பார்வைகள், ஒரே விதமான விமர்சனங்கள். நான் எனது தவறுகளை திருத்திக்கொள்ள விரும்புகிறவன் தான். குறைகளை கேட்க காத்திருக்கிறேன். ஆனால், இப்படியாக வரும் ஆழ்ந்த புரிதலில்லாத விமர்சனங்களில் நான் திருத்திக்கொள்ளவோ, கற்றுக்கொள்ளவோ ஏதும் இருப்பதாக தெரியவில்லை.
தவறுகளே இல்லாத ஒரு நாவல் இருக்க வாய்ப்பில்லைதான். ஆனால் இதிலிருக்கும் தவறுகள் தான் என்ன? தவறுகள் என்று நீங்கள் சொல்வது அத்தனையும் ஒரு குடும்ப நாவலுக்கு வேண்டுமானால் பொருந்தலாம். ஒரு கணித நாவலுக்கு நீங்கள் சொல்லும் குறைகள் பொருந்தாது என்பதையே அறியாமல் அமைந்திருக்கும் உங்கள் விமர்சனங்களை நான் எவ்விதம் எடுத்துக்கொள்ள? அதை யாரும் சொல்வது போல் தெரியவில்லை. ஏனெனில், நாவலுக்குள் உண்மையிலேயே புகுந்தவர்கள் யாரும் இல்லை என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.
ஆனால், இப்படியாக வரும் ஆழ்ந்த புரிதலில்லாத விமர்சனங்களில் நான் திருத்திக்கொள்ளவோ, கற்றுக்கொள்ளவோ ஏதும் இருப்பதாக தெரியவில்லை.
ஆனால் இதிலிருக்கும் தவறுகள் தான் என்ன? 

'நாவல் இரண்டு தடவை படிச்சிட்டேன்.. புரியலை' என்று வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொள்கிறவர்கள் வெகு சிலரே. விரல் விட்டு எண்ணிவிடலாம். பெரும்பாலும் கள்ள மெளனம் தான். தமிழின் முதல் கணித நாவல் என்றே ப்ரிண்ட் செய்திருப்பதால் நிச்சயமாக படிக்காமல் இருந்திருக்க மாட்டார்கள். ஆனாலும் ஒரு வார்த்தை இல்லை. இதை வேறு என்னவென்று சொல்வது? எல்லாவற்றுக்கும் தமிழ், தமிழர் என்று சொல்லிக்கொள்கிறோம். உண்மையில் தமிழை நாம் கொண்டாடுகிறோமா அல்லது நம் ஈகோவை கொண்டாட தமிழை ஒரு ஆயுதமாக பயன்படுத்துகிறோமா? உள் நாடு, வெளி நாடு என்று பாகுபாடில்லாமல் இதை அவதானிக்கிறேன். 

நான் மீண்டும் ஒருமுறை சொல்லிக்கொள்கிறேன். நான் எனது தவறுகளை திருத்திக்கொள்ள விரும்புகிறவன் தான். குறைகளை கேட்க காத்திருக்கிறேன். தவறுகளே இல்லாத ஒரு நாவல் இருக்க வாய்ப்பில்லை என்பது தின்னம். ஆனால் குறை அல்லது தவறு இந்த நாவலில் எது? என்னவிதமான தவறு அது? எவ்விதமான தவறு? எங்கே தவறு? அது எப்படி தவறாகிறது? இதைத்தான் கேட்க விழைகிறேன். ஆனால் வாசிப்பவர்கள் அந்த கணிதத்திற்குள்ளேயே செல்வதில்லை.

Wednesday, 22 August 2018

சென்னை புத்தக கண்காட்சி - 2018

சென்னை புத்தக கண்காட்சி - 2018

ராயபேட்டை ஒய்.எம்.சி.ஏ மைதானத்தில் ஆகஸ்ட் 17 துவங்கி ஆகஸ்ட் 27 வரை புத்தக கண்காட்சி நடைபெறுகிறது.

நான் கடைசியாக   நேரில் பங்கேற்ற புத்தக கண்காட்சி 2017 புத்தக கண்காட்சி. ஸ்டாம்பிங்கிற்கான வந்த போது கிடைத்த இடைவெளியில் எனது இரண்டாவது நூல் 'உங்கள் எண் என்ன?" நாவல் நூல் வெளியிட்டிருந்தேன். புத்தக காட்டுக்குள் நல்ல புத்தகங்களுக்கு மத்தியில் இருக்க கிடைத்த பெருவாய்ப்பு.

அதற்கு பிறகு நான்கு புத்தகங்கள் வெளியிட்டாகிவிட்டது. இந்த ஆறும் புத்தகமாக வெளியிட்ட கணக்கு தான். வெளியிடப்படாமல் கைவசம் இன்னும் மூன்று நூல்கள் வெளியீட்டுக்கு காத்திருக்கின்றன. இந்த வகையில் கடந்த மூன்று வருடங்கள் மிகவும் productive வருடங்கள். இந்த மூன்று வருடங்களில் தமிழ், ஆங்கிலம் என்று இயங்கியிருக்கிறேன். எழுத்தை எனக்கு யாரும் கற்று கொடுத்ததில்லை. ஒரு ஏகளைவனாக எட்ட நின்று அவதானித்து அவதானித்தே கற்றுக்கொண்டவைகளை வைத்து நானாக மெருகேற்றிக்கொண்டதுதான். இதுவரை வெளிட்ட ஆறு நூல்களும் நாவல்களே. கவிதைத்தொகுப்போ, சிறுகதைத்தொகுப்போ இதுவரை வெளியிட்டதில்லை. எழுத்தில் இயங்குபவர்களுக்கு நான் சொல்ல வருவது புரியலாம்.

எனது நூல்கள் கிடைக்கும் இடங்கள் பின்வருமாறு:

காவ்யா பதிப்பகம்
*****************
ஒப்பனைகள் கலைவதற்கே (2014)
உங்கள் எண் என்ன? (2017)
வரதட்சணா(2018)

வாதினி பதிப்பகம
***************

இரண்டு விரல்கள் (2017)
அட்சயபாத்திரா (2017)

Emerald Publishers
*******************

Inexhaustible(2018)

Emerald Publishers தங்கள் ஸ்டால் குறித்த சிறிய சலனப்படம் ஒன்றை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். நன்றாக இருக்கிறது. இணைப்பில் காணலாம்.






நான் எழுதிய எல்லா நூல்களுமே அலைகடலென ஆர்பரித்து, ஆயிரம் , ரெண்டாயிரம் பிரதிகள் விற்கப்பட்டு வாசிக்கப்படவில்லை.  விமர்சனக்கூட்டங்கள் நடப்பதில்லை. பேசப்படுவதில்லை. விமர்சிக்கப்படுவதில்லை. அதற்கான காரணிகளை "சமூக அவலம்" என்று மட்டுமே தலைப்பிட்டு சொல்ல முடியும்.

ஆனால் வாசித்த சொற்பமான எண்ணிக்கையிலானவர்கள் முகஸ்துதி செய்பவர்களல்ல. அவர்கள் எல்லோராலுமே பொதுவாக என் நாவல்கள் குறித்து சொல்லப்பட்ட ஒரு விஷயம் "இது கண்டிப்பாக எல்லோருக்கும், குறிப்பாக இளைய தலைமுறையினருக்கு போய் சேர வேண்டிய நூல்தான்" என்பதுதான்.
ஒரு சிலர் " நானே மொத்தமா ஒரு ஐம்பது காப்பி வாங்கி ஸ்கூல்ல கொடுக்கலாம்ன்னு பாக்குறேன்" என்று கூட சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

எந்த ஒரு உருவாக்கமும் ஒரு சமூக மக்களின் பிரச்சனைகளை எளிதாக தீர்க்கும் மார்க்கங்களை தருவனவாக இருக்க வேண்டும். என் நாவல்களுக்கு இருக்கும் பல நல்ல பண்புகளில் இதுவும் ஒன்று என்பதில் மட்டற்ற மகிழ்ச்சி.  இந்த பண்பு எனது நாவல்களுக்கு இருக்கும் வரை, அவைகள் எப்படியேனும் பிழைத்துக்கொள்ளும் என்கிற நம்பிக்கை இருக்கிறது.