Sunday, 19 December 2010

தண்டனை - சிறுகதை


தண்டனை - சிறுகதை


ரு கைதேர்ந்த கொலைகாரன், நாடி, நரம்பு, பேச்சு, மூச்சு, சுவாசம் என சகலமும் கொலை வெறியால் நிறைந்து, அடங்காத கொலைப்பசியில் எதிரியைக் கைக்கெட்டும் தூரத்தில் கண்டம் துண்டமாய்க் கிழித்துப்போடும் வன்மத்தில் அவன் மீது அரிவாளுடன் பாய‌ அவதானிக்கும் நிலையில் அவனின் மனநிலை எப்படி இருக்குமென்று தெரியுமா உங்களுக்கு? எதிரியை மூர்க்கமாய்த் தாக்க வேண்டி, உள்ளங்கைகள் இறுக்கிப் பிடித்த உருட்டுக்கட்டையைச் சுற்றி தசை நார்கள் இருகி கட்டையின் தின்மையை எதிர்க்கும் நிலையில் அவன் எண்ண ஓட்டங்கள் எப்படி இருக்குமென்று தெரியுமா உங்களுக்கு? சட்டென ஒரு மூர்க்கம் உடலெங்கும் இறங்கி திக்குத் தெரியாமல் அங்குமிங்கும் ஓடி, ஒரு வன்மம் இன்னும் இன்னும் அதிகரிக்கும் நிலையில் அவன் மன நிலை எப்படி இருக்குமென்று தெரியுமா உங்களுக்கு?

தெரியாதா! எனக்கும் இதற்கு முன் தெரியாது தான். ஆனால் இப்போது நானிருக்கும் நிலை அப்படி ஒன்றாக இருக்கலாமென்று தோன்றியது. என் ஒரு கஸ்டமரின் காரை சர்வீஸ் செய்ய பழுதுபட்ட ரேடியேட்டருக்கான ஸ்பேர் பார்ட் வாங்கலாமென்று போட்டிருந்த சட்டை பாண்டுடன் பைக்கில் வந்தவன் நான். ஆனால் இப்போது என் கையில் ஒரு உருட்டுக்கட்டை. இதோ இந்த ஒதுக்குப்புறமாக உள்ளடங்கி வேலை பாதியில் நின்று போன ஒரு கட்டடத்தில் மறைவாய் நின்றபடி காத்துக்கொண்டிருக்கிறேன் நான். இந்த இடத்தை தேர்ந்தெடுத்ததற்கு ஒரு காரணம் உண்டு. இங்கு இருளாய் இருந்தது. யாருமில்லை. இன்று சனிக்கிழமை. என் கணிப்பு சரியாக இருந்தால் நாளையும் யாரும் வேலைக்கு வரமாட்டர். இன்றே ரத்தம் வர அடித்துப்போட்டு, சத்தம் போடாமலிருக்க வாயை உடைத்து, ரணமான இடங்களில் மண்ணடித்து, நகராமல் இருக்க கை கால்களை உடைத்துப்போட்டால், இரண்டு நாட்களுக்கு யாரும் வரமாட்டர். கிருமி அண்டி ரணப்பட்ட இடங்களில் நோய் பீடிக்கும். சீழ் பிடிக்கும். கொலையாக இல்லாவிட்டாலும் ஆறாத காயங்கள் பல உண்டாகக்கூடிய சாத்தியக்கூறுகள் அதிகமாகும். அதற்கு இந்த இடம் தான் சரி.

என் பைக் பக்கத்து தெருவில் ஒரு மர நிழலில் நிறுத்தப்பட்டிருக்கிறது. நான் அவனுக்காக காத்திருக்கிறேன். இந்த வழியாகத்தான் ஒரு டிவிஎஸ் ஃபிஃப்டியில் போனான். அவன் போய் ஒரு மணி நேரம் இருக்கும். இதே வழியில்தான் வந்தாக வேண்டும். ஒரு மணி நேரம் முன் போனதால், இன்னேரம் திரும்பி வரலாமென்று எனக்கு தோன்றுகையிலேயே தூரத்தில் யாரோ ஒரு டிவிஎஸ் ஃபிஃப்டியில் வருவது தெரிந்தது. அவனா என்று கண்களைச் சுருக்கிப் பார்த்தேன் நான். அவனேதான். அதே அரக்கு நிற கட்டம்போட்ட சட்டை. பச்சை நிறத்தில் லுங்கி.



சுதாரித்துக்கொண்டேன். என் வ‌ல‌துகையில் அந்த‌ உருட்டுக்க‌ட்டை இறுக்கிப் பிடித்தேன். என் கையில் அது திட‌மாக‌ பொறுந்திற்று. சரியான உருட்டுக்கட்டை இந்தத் தாக்குதலுக்காகத் தானாகவே அமைந்துவிட்டதாய்த் தோன்றியது. சுற்றிலும் யாரும் இல்லை. நான் ம‌றைந்திருக்கும் இட‌த்திலிருந்து அவ‌ன் வ‌ந்துகொண்டிருந்த‌ ம‌ண் சாலை அருகாமைதான். அத‌னால் க‌ண்ணிமைக்கும் நேர‌த்தில் அவ‌ன் அருகே வ‌ருகையில் அவ‌ன் முன்னே பாய்ந்து, அவ‌ன் முக‌த்தை நோக்கி வேக‌மாக‌ க‌ட்டையை வீசினால், முக‌ம் குலைந்து போகும். மூக்கு சில்லு உடைந்து ர‌த்த‌ம் கொட்டும். தாக்க‌ம் அதிக‌மாக‌ இருந்தால் க‌ழுத்தெலும்பு உடைந்து மூச்சுக்குழ‌ல் அடைத்து உயிர் போகும். அத‌னால் அத்த‌னை வேக‌ம் வேண்டாம். அவ‌ன் உயிரோடு இருக்க‌வேண்டும். ஆனால் ந‌டைப்பிண‌மாக‌ இருக்க‌ வேண்டும். அதனால் வேகம் குறைத்து வீச வேண்டும். மூர்ச்சையாகும் அளவு வீசினால் போதும். நிலைகுலைந்து விழும் அவனை உடனே அந்தக் கட்டிடத்தில் இருட்டான பகுதிக்கு இழுத்து வந்தவிட வேண்டும். அவனின் மொபெட் சாலையில் கிடக்குமே. யாராவது பார்த்துவிட்டால்?

மணி மதியம் 2. கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை யாருமில்லை. அதனால் அவன் சுயநினைவிழக்கும்வரை அவனை அடிக்கும் வரைக்கும் சற்று நேரம் அது ரோட்டில் கிடந்தாலும் பெரிதாக பிரச்சனை வராது என்றே தோன்றியது. அவன் நெருங்கிக்கொண்டிருந்தான். அந்த உருட்டுக்கட்டையை நான் இறுக்கியபடி அவன் மேல் பாய ஆயத்தமானேன்.

அவனின் மொபெட் மிக அருகில் நெருங்க, உருட்டுக்கட்டையை ஓங்கியபடி மறைவிலிருந்து திடீரென்று அவன் மேல் பாய்ந்து உருட்டுக்கட்டை வேகமாய் பக்கவாட்டிலிருந்து அவன் முகத்தை நோக்கி இறக்கினேன். அது அவன் மூக்கையும் வாயையும் அதகமாக தாக்கியிருக்கவேண்டும்.

'அ ஆஆஆஆ ம்மா' என்றபடி அவன் கீழே விழுந்தான். நிலைகுலைந்த மொபெட்டின் பின் சக்கரம் சறுக்கியபடி என் கால்களில் இடித்ததில் நானும் அவன் மேல் விழுந்தேன். என் கையிலிருந்த உருட்டுக்கட்டை சற்று தொலைவில் போய் விழுந்தது. நான் சுதாரித்துக்கொண்டு உருட்டுக்கட்டையை நோக்கி ஓட அவன் திடீரென்று நடந்த தாக்குதலில் சுதாரித்து வலியில் முனகிக்கொண்டே மூக்கிலிருந்து ரத்தம் சொட்ட சொட்ட எழ முயற்சிசெய்வது தெரிந்தது. அப்போது தான் கவனித்தேன். அவனின் இடது கால், முட்டிக்கு கீழே இருக்கும் பகுதி அவனுக்கு இல்லை. ஊனமுற்றவனா இவன்!! என் கோபம் அப்போதுதான் தலைக்கேறியிருக்கவேண்டும். வேகமாக அந்த உருட்டுக்கட்டையை எடுத்துக்கொண்டு மீண்டும் அவன் தலையில் அடித்தேன். எழ முயற்சித்து என் இரண்டாவது தாக்குதலில் அவன் மீண்டும் விழுந்தான்.


இப்போதுதான் அவனுக்கு மயக்கம் வந்திருக்க வேண்டும். தள்ளாடி விழுந்தான் அவன். இப்போது ரத்தம் மண்ணில் ஆங்காங்கே திட்டுதிட்டாய் விழுந்தது. யாரெனும் பார்த்துவிடுவார்களோ என்று தோன்றியது. அவனின் அரக்கு நிற சட்டையுடன் அவனை அந்தக் கட்டிடத்தின் இருட்டான பகுதிக்கு இழுத்துச்சென்றேன். அங்கே நெடுஞ்சாலையில் வாகனத்தில் சிக்கி காலுடைந்த நாயைப் போலக் கிடந்தான் அவன். என் ஆத்திரம் தீரும் வரை அவனை அடித்தேன். அவனை குப்புறப் படுக்க வைத்து கைகளை நீட்டி, கட்டையால் அடித்து உடைத்தேன். பக்கவாட்டில் சரிந்து கிடந்த ரத்தம் தோய்ந்த அவன் முகத்தில் ஓங்கி ஓங்கி தாடை உடையும் வரை அடித்தேன். அத்தனை தடவை அடித்தது என் பயிற்சியின்மையைக் காட்டியது. அவன் இப்போது அடங்கியிருந்தான். உயிர் இருந்தது. ஆனால் நினைவு இல்லை. அவன் கால்களை உடைக்க வேண்டுமென்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால் ஏற்கனவே அது உடைந்து இருந்ததால் அதை உடைப்பது இந்த ஒட்டுமொத்த தாக்குதலுக்கே இழுக்கு என்று தோன்றியது.

அவனை அப்படியே போட்டுவிட்டு வாசலுக்கு விரைந்து சுற்றும்முற்றும் பார்த்தேன். சாலையில் யாருமில்லை. அவசர அவசரமாக அவனின் மொபெட்டை இழுத்து கட்டிடத்தின் ஓரத்தில் ஒதுங்கப் போட்டேன். அதன் மீது அங்கு கிடந்த பெயிண்ட் கொட்டிக்கிடந்த சாக்கை போட்டு மூடினேன். முழுவதும் மறையவில்லை. எனக்கு அதைப் பற்றி கவலையில்லை. சாலையிலிருந்து மண்ணை வாரி அவன் உடலில் ரத்தம் வரும் இடங்களிலெல்லாம் கொட்டினேன். கைகளைத் தட்டிவிட்டு விறுவிறுவென வெளியில் வந்தேன்.

ஏதும் நடவாதது போல் சாலையில் இறங்கி என் பைக் நிறுத்தியிருந்த அடுத்த தெருவை நோக்கி நடக்கத்தொடங்கினேன். நாளை ஞாயிற்றுக்கிழமை. யாரும் வேலைக்கு வரமாட்டர். நடு நிசியில் இவனுக்கு நினைவு திரும்பினாலும் இவனால் கத்தவோ, நகர்ந்து மற்றவர் பார்வையில் விழும் வகைக்கு அசையவோ முடியாது. அசைக்க உதவக்கூடிய எல்லா உறுப்புக்களையும் அடித்து உடைத்தாயிற்று. நாளை ஒரு நாள் முழுவதிலும் காயங்கள் ரணப்பட்டு, வலி கொடுத்து, சீழ் பிடித்து உடல் கெடும். அவனுக்கு கெட்ட நேரமானால், நாளடைவில் அதுவே அவனை இறக்கவும் செய்யும்.

அவன் மேல் ஏன் இவனுக்கு இத்தனை வன்மம் என்றுதானே யோசிக்கிறீர்கள்? இவன் என்ன செய்தான் தெரியுமா? கல்பனாவிடம் தவறாக நடக்க முயற்சித்திருக்கிறான். அவளின் கைப் பிடித்து இழுத்திருக்கிறான். தன்னுடன் படுக்கச்சொல்லி கட்டாயப்படுத்தியிருக்கிறான். இப்படி ஒரு விதவையை பலவந்தப்படுத்துகையில் இவன் ஊனமுற்றவனாக இருந்திருக்கிறான். எத்தனை கொடூரம் நிறைந்தவனாயிருந்திருக்கிறான் பார்த்தீர்களா? கல்பனா யார் தெரியுமா? அவள் ஒரு இளம் விதவை. வயது 25 தான். அவள் கதையை கேட்கும் யாருக்கும் பரிதாபம் வரும். அவளுடையது காதல் திருமணம். ஆசை ஆசையாய் காதலித்தவனை திருமணமான மூன்றே வருடத்தில் ஒரு விபத்தில் பரிகொடுத்துவிட்டு மூலியானவள் அவள். அவளுக்கு ஒரு வயதில் ஒரு மகள் இருக்கிறாள். காதல் திருமணத்தால் பெற்றவர்களின் துணையில்லை. தனியொருத்தியாய் அந்த இளம் வயதில் தன் பெண் பிள்ளைக்காக வாழத்தலைபட்டிருக்கிறாள். அவளிடம் இப்படி நடந்திருக்கிறான் இந்த மனசாட்சியில்லாதவன்.

சரி, உனக்கேன் இத்தனை அக்கறை என்று தானே கேட்கிறீர்கள்? என்னைப்போல் நீங்களும் அக்கறைப்படாததால் தான் ஒரு மாதம் முன்பு சீரழிக்கப்பட்டாள் அந்தப் பேதை. அப்போதுதான் அவள் விதவை ஆகியிருந்தாள். இருந்த வீட்டில் இறந்துபோன கணவனின் நினைவுகள் அதிகம் வந்ததால், வேறு வீட்டிற்கு மாறச்சொல்லி சுற்றுப்பட்டவர்களால் அறிவுறுத்தப்பட்டிருககிறாள். அவள் வீடு மாற்றிச் சென்ற புதிய வாடகை வீட்டில்தான் அந்தக் கொடுமை நடந்தது. சில அப்பாக்களின் கடின உழைப்பு அவர்தம் மகன்களிடம் விரயமாகும். அப்படித்தான் விரயமானது என் அப்பா சம்பாதித்து கட்டிய வீடு. என் சோம்பேரித்தனத்துக்கும், முட்டாள்தனத்துக்கும், கையாளாகாத தனத்துக்கும் அந்த ஒரு வீட்டை வாடகைக்கு விடுவதன் மூலம் கிடைத்த பணம் என் வயிற்றை வளர்த்தது. அதே வீடுதான் அவளை கெடவும் வைத்தது.

சிற்றின்பங்களையே சுவைத்து பழக்கப்பட்ட என் சிற்றறிவுக்கு அவளின் வனப்பான உடலையும், எடுப்பான முலைகளையும் பிருஷ்டங்களையும் அன்றி வேறெதுவும் தெரியவில்லை. புதிதாக வந்த வீட்டில் அவளுக்கு தொலைபேசி வசதி இருக்கவில்லை. அவளின் கையிலிருந்த மொபைலை அவளின் குழந்தை தண்ணீரில் போட்டு பாழடித்திருந்தது. அதனால் தகவல் தொடர்புக்கு அடுத்தவர்களை அண்டியிருக்க வேண்டிய சூழ் நிலை. என் மனைவி ஊருக்குச் சென்றிருந்த ஒரு கரிய நாளில், அவளுக்கு ஒரு அழைப்பு வந்தது என் வீட்டு தொலைப்பேசியில். நான் துள்ளிக் குதித்தேன், பின்னாளில் நானே அதற்கு வருத்தப்பட்டு வேறொருவனைக் கொலை கூட செய்யத் துணிவேன் என்றறியாமல். விரைந்தவளை வரவழைத்தேன். ஓநாயையும் நம்பி வந்தது அந்தப் புள்ளிமான். அன்று அந்த வீட்டில் அது நடந்தது. முதலில் திமிறினாள். ஆனால் சத்தம் போடவில்லை. நேரம் செல்லச்செல்ல அடங்கிப் போனாள். அவளுக்கும் அதில் விருப்பமோ!!! நான் குதூகளித்தேன். எனக்கொரு இரை சிக்கிவிட்ட மகிழ்வு. பலவீனமாக அவள், என் படுக்கையில் , அவள் மேல் நான் பலவந்தமாய் முயங்கிக்கொண்டிருந்தபோது அவள் கண்கள் கரைந்து கண்ணீரானது ஏனென்று அப்போது புரியவில்லை. அன்றிரவு நான் ஆனந்தமாய் உறங்கினேன், அதுதான் என் நிம்மதியான இரவுகளில் எஞ்சிப்போன கடைசி இரவு என்று விளங்காமல். மறுநாள் அவள் என் வீட்டில் இல்லை. எங்கு தேடியும் அவள் இல்லை. அக்கம்பக்கத்தில் யாரிடமும் அவள் ஏதும் சொல்லவில்லை. என் நெஞ்சை ஈட்டியால் நிதமும் கிழித்தெடுக்க‌ அவளின் மெளனத்தை மட்டும் விட்டுச் சென்றிருந்தாள், யாரோ ஒரு பண்பட்ட தாயால் வளர்க்கப்பட்டவள்.


அவளின் மானம் கப்பலேறிவிடக்கூடாதென்றுதான் அவள் சத்தம் போடாமலிருந்திருக்கிறாள். அவளுக்கு அதில் துளியும் விருப்பமில்லையென்றுதான் திமிறியிருக்கிறாள். இழப்புகளால் சிதிலமடைந்து உடலாலும் உள்ளத்தாலும் பலவீனமாய்த்தான் எதிர்க்க சக்தியின்றி அடங்கிப் போயிருக்கிறாள். அவளின் இருத்தல் தொலைந்து போன அந்த நொடிகள், சம்மட்டியால் என் புத்தியை அறைந்து சொல்லிக்கொண்டிருந்தன அவள் இல்லாத அந்த வீட்டில்.


நினைவு தெரிந்து அன்று தான் நான் அத்தனை அதிகமாய் பலவீனமாய் உணர்ந்தேன். என்னை நானே வெறுத்தேன். ஊருக்கு முன் என் முகத்திரை கிழித்திருக்கலாம். யாருமில்லாத அந்த இரவில் கத்தியால் என் அந்தரங்கம் கிழித்து என்னைக் கொன்றிருக்கலாம். என் முகத்தில் ஆசிட் வீசியிருக்கலாம். போதையில் மயங்கி கிடந்த நேரத்தில் ஆள் வைத்து என்னை அடித்துப் போட்டிருக்கலாம் அல்லது கொன்றே இருக்கலாம். அப்படி ஏதேனும் நடந்திருந்தால் நான் திமிருடன் எதிர்த்திருக்கலாம், என்னை படுக்கக் கூப்பிட்டதாக அவள் மேல் சேற்றை வாரி இரைத்திக்கலாம், அவளின் ஃபோன் நம்பரை எல்லா தியேட்டர் பாத்ரூமிலும் விபசாரியென பெயரிட்டு கிறுக்கியிருக்கலாம், நடு இரவில் அவள் வீட்டு முன் அசிங்கம் செய்துவிட்டு கதவு தட்டிவிட்டு ஓடிப்போயிருக்கலாம், அவள் கையால் கொல்லப்பட்டிருந்தால் ஆவியாகி, அவள் மகளை கெடுத்திருக்கலாம்.


ஆனால், அவ‌ள் ஒரேயொரு மெளனத்தால் என்னை நடைப்பிணமாக்கியிருந்தாள். அதை மெளனம் என்று சொல்லிட முடியாதுதான். இயலாமை. ஆணாதிக்க உலகில் ஒரு கைம்பெண்ணாய் என்ன செய்துவிட முடியும் என்று அவள் நினைத்திருக்கலாம். பாலின சமத்துவத்தில் காணாமல் போய்விட்ட பெண்மையின் வெளிகளை தன்னால் மட்டும் தேடிட இயலுமாவென நம்பிக்கை இழந்திருக்கலாம். அத்தனை வருடங்களில் என்னைப் பெற்ற தாயால் கூட கழுவ முடியாத என் ரத்தத்தை பரிசுத்தமாக்கியிருந்தாள். ஒரே நொடியில் என் ஆண்மையின்மேல் நரகலை ஊற்றியிருந்தாள். இனி உயிர் உள்ளமட்டும் என் முகத்தை என்னாலேயே பார்க்க முடியாமல் செய்துவிட்டிருந்தாள். அன்று தொடங்கியது இந்த தண்டனை. இனி அவளுக்கு நான் காவல். எதுவரை காவல்? உங்களில் யாரோ என்னை அடையாளம் கண்டு, இதே போல் ஒரு பாதி கட்டப்பட்ட கட்டிடத்திலோ அல்லது நாற்றமடிக்கும் சாக்கடையிலோ என்னை அடித்து போடும்வரை காவல்.

அவளுக்கே தெரியாமல் அவளைத் தேடினேன். கண்டுபிடித்தேன். எனக்குப் பயந்து நான்கு ஊர் தள்ளிப் போயிருந்தாள் அவ‌ள். அவளுக்கே தெரியாமல் தினமும் அவளை பின்தொடர்கிறேன். அவளிடம் யாராவது தவறாக நடப்பதாக கேள்வியும் பட்டாலே போதும், அவனை இது போல் யாருமில்லாத சமயம் பார்த்து கையை காலை உடைத்து போடுவதென முடிவு செய்தேன். இந்தத் தண்டனைதான் எனக்குத் தரப்பட்டிருக்க வேண்டும். ஆறடி, தொண்ணூறு கிலோ எடை, பருத்த தொப்பை, உடல் முழுவதும் கருப்பாய் அடர்த்தியாய் ரோமம், அதிகமாய் குடித்ததால் வீங்கிப்போன தாடை, மிதமிஞ்சிய மைதுனங்களால் விழுந்துவிட்ட முன் தலை வழுக்கை என‌ காட்டுமிராண்டி போல் வளர்ந்திருந்ததால் எனக்கு அந்த தண்டனை தரப் பயந்து சிலர் கண்டும் காணாமல் போயிருக்கலாம். உண்மையில், அப்படி யாராவது என்னை அடித்திருந்தால், எலும்பு நொறுக்கியிருந்தால், குடல் கிழித்திருந்தால், மண்டை உடைத்திருந்தால், அந்தரங்கத்தை சிதைத்திருந்தால் கூட இத்தனை பலவீனப்பட்டிருக்க மாட்டேன். நான் அவளுக்கிழைத்தது என்னை பலவீனப்படுத்தியது. ஆறடிக்கு நின்றபடி, யாரும் பார்க்காத வகைக்கு மறைவாக நின்று அழவைத்தது. தினம் தினம் உள்ளுக்குள்ளேயே புழுங்கி சாக வைத்தது. என்னை ஊனமாக்கியது.

காலத்தை பின்னோக்கிப் பயணிக்க எல்லோருக்கும் ஆசை. எல்லோருக்கும் திருத்திக்கொள்ள கடந்த காலத்தில் ஒரு பிழை நிச்சயம் இருக்கிறது. ஆனால், காலம் பின்னோக்கி நகராது. நடந்தது நடந்ததுதான். அதை மாற்ற முடியாது. ஆனால், இனி நடவாமல் பார்த்துக்கொள்ளலாம். அதைத்தான் செய்ய நினைக்கிறேன். செய்துகொண்டும் இருக்கிறேன். இக்கதையிலும் காலத்தை பின்னோக்கி செல்லக்கூடிய வகையில் ஒன்று நிகழ்ந்திருக்கலாம். ஆனால் இதை நான் எழுதும் இக்கணம் வரை அது நிகழவில்லை. அது, காலம் கடந்த பின்னும் நீங்கள் இன்னும் என்னை கண்டுகொள்ளவில்லை. தண்டனைக்கு இன்னும் ஏங்குகிறேன் நான். யாராவது என் கையை காலை அடித்து உடையுங்களேன். என் முகத்தில் அப்பிக்கிடக்கும் நரகலைத் துடைக்க ஒரு காயம் தாருங்களேன்.



- ராம்ப்ரசாத் சென்னை (ramprasath.ram@googlemail.com)

#நன்றி
கீற்று இலக்கிய இதழ்(http://www.keetru.com/index.php?option=com_content&view=article&id=11975:2010-12-18-11-11-58&catid=3:short-stories&Itemid=266)

Thursday, 2 December 2010

எந்திரன் - சிறுகதை

எந்திரன் என்ற தலைப்பிலான இந்த என் சிறுகதை காற்றுவெளி இலக்கிய இதழில் (டிசம்பர் மாத இதழ்) வெளிவந்துள்ளது. இதழின் முதல் பக்கம், சிறுகதை வெளியான இதழின் 38வது பக்கம் மற்றும் சிறுகதையின் கடைசி பக்கங்களின் பிரதிகள் இங்கே.



எந்திரன் - சிறுகதை


இங்கிலாந்தில் எடின்பர்க்கின் பிரின்ஸஸ் தெரு எப்போதும் போல் ஜன நடமாட்டத்துடன் காணப்பட்டது. வெவர்லி ரயில் நிலையத்திற்கு எதிராக அமைந்த மெக்டொனால்ட் உணவகத்தின் உள்ளே எப்போதும் போல் வெள்ளைக்காரர்களும், வேலை செய்ய வந்த இந்தியர்களும், இலங்கை தமிழர்களும், சில பாக்கிஸ்தானியர்களும் நிரம்பியிருந்தனர்.

'கார்த்தி, சம்படி ஹஸ் கம் டு சீ யு' வெள்ளைக்கார வாடிக்கையாளர் ஒருவருக்கு பர்கர் எடுத்துச்சென்றபடியே அந்த மெக்டோனல்ட் உணவகத்தின் ஓரத்தை பார்வையால் காட்டி சொல்லிவிட்டுச் சென்றான் மாறன்.

கார்த்தி எக்கிப் பார்த்தான். இரண்டு பேர் இவனையே பார்த்தபடி நின்றிருந்தனர். பார்க்க இலங்கைத் தமிழர்கள் போலிருந்தனர். இருவருமே ஜீன்ஸும் குளிருக்கு ஜெர்க்கின்னும் அணிந்திருந்தனர். கார்த்தி அவர்களருகே ஒரு தயக்கத்துடனே சென்று நின்றான். அவர்களில் ஒருவன் கார்த்தியிடம் கைகுலுக்கியபடி தொடங்கினான்.

'ஹாய் இட் இஸ் இம்மெட்டீரியல் டு நோ எபெளட் அஸ். மாறன் ஸ்போக் டு அஸ் எபெளட் யு. உங்கள் ப்ராஜெக்ட்டுக்கு நாங்கள் ஃபண்ட் தரோம். பதிலுக்கு நீங்கள் ஒரு காரியம் பண்ண வேணும்'. சொல்லிவிட்டு நிறுத்தினான் அவன். அவர்கள் பேசியது அச்சு அசலாக இலங்கை தமிழே தான். ஆனால் இப்படிப்பேசுவதே கூட ஒரு வகையில் குழப்பும் ட்ரிக் தான். உண்மையில் அவர்கள் இலங்கைத் தமிழர்களாகக்கூட இருக்க மாட்டர்.

கார்த்தி என்ன என்பது போல் பார்க்க மீண்டும் அவனே தொடர்ந்தான்.

'எந்திரன் தெரியுமா?'.

'ம்ம் சூப்பர் ஸ்டார் மூவி. ஆஸ்கார் மியூசிசியன் ஏ.ஆர்.ரஹ்மான், டைரக்டர் ஷங்கர்லாம் வொர்க் பண்ணிருக்காங்க. இன்னும் ரிலீஸ் ஆகல'.

'ஆமாம். ஆனா எங்ககிட்ட சிடி இருக்கு'.

'ரிலீஸாக இன்னும் ஒரு வாரம் இருக்கே. அதுக்குள்ளவா. எப்படி?'.

'அது உங்களுக்கு தேவையில்ல. இந்த சிடிய நீங்கள் சென்னைக்கு கடத்திப்போகனும். இதை நீங்கள் செய்துட்டால் நாங்கள் உங்களுக்கு ஃபண்ட் பண்றோம்'. அவ‌ன் சொல்லிவிட்டு நிறுத்தினான். அவ‌ன் பார்வை கார்த்தியின் கண்க‌ளை ஊடுறுவிக்கொண்டிருந்த‌தை உண‌ர‌ முடிந்த‌து.


கார்த்தி கம்ப்யூட்டர் சயின்ஸில் எம். எஸ் ப‌டிக்க‌ க‌ல்விக்கான‌ க‌ட‌னில் இங்கிலாந்து வ‌ந்திருந்தான். எடின்பர்க் அருகில் கல்லூரி. இப்ப‌டிப் ப‌டிக்க‌ வ‌ருப‌வ‌ர்க‌ள், கைச்செல‌வுக்காக‌ மெக்டொனால்ட், பிட்சா ஹட், க்ளப், ஹோட்டல் முத‌லான‌ இட‌ங்க‌ளில் வேலை செய்வார்க‌ள். ஒரு ம‌ணி நேர‌த்துக்கு ஆறு முத‌ல் ஏழு ப‌வுண்ட் ச‌ம்ப‌ள‌ம். கிடைக்கும் நேர‌த்தில் இப்ப‌டி வேலை செய்தே க‌ல்விக்க‌ட‌ன் அடைப்போரும் இருக்கிறார்க‌ள். கார்த்தி அவ‌னுடைய‌ டிகிரியை வாங்க‌ ஒரு ப்ராஜெக்ட் செய்ய‌ வேண்டும். ஆனால், அத‌ற்கான‌ தொகையை க‌ல்விக்க‌ட‌ன் அளித்த‌ வ‌ங்கி த‌ர‌ ம‌றுத்துவிட்ட‌து. ரூம்மேட் நண்பன் மாறனிடம் கார்த்தி இதைச் சொல்லிப்புல‌ம்ப‌ அவ‌ன் இவ‌ர்க‌ளிட‌ம் கார்த்தியை கோர்த்துவிட்டிருந்தான்.

கார்த்தி ச‌ற்றே யோசித்துவிட்டு ச‌ரியென்றான். வேறென்ன‌ சொல்ல‌. இந்த‌ப் ப்ராஜெக்ட் செய்யாவிட்டால், ம‌திப்பில்லை. டிகிரி கிடைக்காது. இர‌ண்டு வ‌ருட‌ முய‌ற்சி வீண் போகும். வேறு வழியில்லை.

'குட். நாளை மறுநாள் நீங்கள் சென்னை போய் திரும்ப இங்கே வரும் செலவை நாங்களே பாத்துக்குவம். சென்னை போனதும் ஏர்போர்ட் வெளில எங்களவனிடம் சிடியை தந்துவிட வேணும். எங்களவன் எங்களிடம் ஃபோனில் சொன்னதும் இந்த ஃபைலையும், உங்களின் ப்ராஜெக்டுக்கான ஃபண்டயும் உங்கள் ஃப்ரண்டிடம் நாங்கள் தந்துவிடுவம்' என்றபடி அவன் ஒரு ஃபைலை எடுத்து மேஜைமேல் வைத்தான். அதில் கார்த்தியின் படிப்புச் சான்றிதழ்களும், இன்னபிற முக்கியமான படிப்பு தொடர்பான தஸ்தாவேஜுகளும் இருந்தன.

கார்த்திக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. அவனுடைய சர்டிஃபிக்கேட்கள் இவர்கள் கையில் எப்படி? கார்த்திக்குப் புரிந்துவிட்டது. இது நாள்வரை இவர்கள் தான் இந்தக் கடத்தலை செய்திருக்கவேண்டும். இப்போது போலீஸ் கெடுபிடி மற்றும் மற்ற கடத்தல் கும்பல்கள் ஒருவரைப் பற்றி மற்றோருவர் போலீஸில் போட்டுக்கொடுத்துவிடுவதால், முற்றிலும் புதியதான முறையில் தன்னை வைத்து கடத்தல் செய்ய நினைக்கிறார்கள். மாட்டாமல் கடத்திவிட்டால் ப்ராஜெக்ட். மாட்டிக்கொண்டால் அம்போதான். ஆனால் வேறுவழியில்லை. ரிஸ்க் எடுத்துத்தான் ஆகவேண்டும். கார்த்திக் ஆமோதிப்பாய் தலையசைத்தான். அவர்கள் இருவரும் அவனைப் பார்த்து மெல்லியதாய் புன்னகைத்தார்கள்.

'எப்படிக் கடத்த வேண்டுமென்று நாங்கள் சொல்லித்தருவம். நீங்கள் அத.....' அவன் சொல்லிக்கொண்டிருக்கையிலேயே இடைமறித்தான் கார்த்தி.

'வேணாம். நானே பண்றேன்'. சொல்லிவிட்டு நிறுத்தினான் கார்த்தி.

அவர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். முன்னர் பேசியவ‌னே மீண்டும் தொடர்ந்தான்.

'இதற்கு முன் செய்திருக்கிறீர்களா? எப்படிச் செய்வீர்கள்?'.

'அது என் பிரச்ச‌னை. இங்கிருந்து ஃப்ளைட் ஏறும்போது உங்ககிட்ட ஒரு சிடி தரேன். ரிஸ்க்கான மூவி சிடி நான் கடத்துன அன்னைக்கு மறுநாள் ரிஸ்கில்லாத அந்த சிடிய‌ உங்க ஆளு ஒருத்தன் கொண்டு வரட்டும். ரெண்டு சிடியும் இருந்தாதான் படத்தை பாக்க முடியும். அந்த இன்னொரு சிடி தான் கீ. சென்னைல கை மாத்துறதோட என் வேலை முடிஞ்சது. ஓகே வா'.

இருவரும் மீண்டும் ஒருமுறை ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். இப்போது அவர்கள் ஆமோதிப்பாய் தலையசைத்தார்கள்.


இரண்டு நாட்களுக்குப்பிறகு....

'பச்னா ஹை ஹஸீனோ, லோ மே ஆகயா, பச்னா ஹை ஹஸீனோ, லோ மே ஆகயா' மேஜை மீது பாடத்தொடங்கியிருந்த செல் ஃபோனை ஓடி வந்து எடுத்தான் திவாகர்.

'ஹலோ'

'ஹலோ திவா, நான் கார்த்தி பேசறேன்'.

'மாப்ள, வந்துட்டியா க்ளாஸ்கோலேர்ந்து. நம்பர் லோக்கல் லாண்ட்லைன் மாதிரி இருக்கு. எங்க இருக்க? ஜர்னிலாம் ஒகே தானே.'

'ம்ம் ஜர்னி ஓகே தான். இங்கதான் ஏர்போர்ட்லேர்ந்து தாம்பரம் போற ரூட்ல ஒரு பிசிஒலேர்ந்து பேசறேன்டா'.

'ஒ ஒகேடா. என்னடா என்னென்னமோ கேள்விப்பட்டேன். இங்கிலாந்துல‌ பண்ணிட்டிருந்த எம் எஸ்ஸ பாதில விடறதா இருக்கியாமே'.

'ஆமாடா, ப்ராஜெக்ட் பண்ண ஃபண்ட் பத்தல. இப்போதைக்கு மெக்டொனால்ட்ஸ்ல பண்ற பார்ட் டைம் ஜாப்ல கிடைக்கிற பணம் ப்ராஜெக்டுக்கு பத்தாது. அத விட்றா. நான் பாத்துக்குறேன். ஒரு மேட்டரு. நீ ஒரு பொலேரோ வச்சிருந்தியே. அது இப்பவும் உன்கிட்ட இருக்குல?'

'ம்ம். இருக்குடா'.

'ம். எனக்காக ஒரு காரியம் பண்ணேன். நாளைக்கு காலைல ஒரு கேர்லெஸ் ஆக்ஸிடென்ட் ஒண்ணு பண்ணேன்'.

'என்ன, கேர்லெஸ் ஆக்ஸிடென்டா? அதென்ன கேர்லெஸ் ஆக்ஸிடென்ட்?

'கேர்ஃபுல்லா பண்ணினா சம்பந்தப்பட்டவன் செத்துருவான். கேர்லெஸ்ஸா பண்ணினா அவன் லக்கேஜ் மட்டும் நாஸ்தி ஆகும். நாளைக்கு எமிரேட்ஸ் ஃப்ளைட்ல ஒருத்தன் க்ளாஸ்கோலேர்ந்து காலைல எட்டு மணிக்கு வரான். அவனோட ஃபோட்டோ உனக்கு மெயில் அனுப்பியிருக்கேன். அவன்கிட்ட ஒரு கருப்பு கலர் அமேரிக்கன் டூரிஸ்டர் லக்கேஜ் இருக்கும். அந்த லக்கேஜை மொத்தமா நசுக்கணும். எப்படி என்னனு நீயே யோசிச்சுக்க. ஆனா கண்டிப்பா பண்ணிடுடா'.

'டேய் என்னடா சொல்ற. ஏன் இது? அவன் வண்டி நம்பர நோட் பண்ணி போலீஸ்ல கம்ப்ளெய்ன் பண்ணிட்டான்னா? எங்க அப்பா வண்டிடா அது'.

'டேய், அவன் போலீஸுக்கேல்லாம் போக மாட்டான்டா. நான் டீடெயிலா நாளைக்கு சொல்றேன். இப்போதைக்கு நான் ஜாஸ்தி பேசமுடியாது. நியாபகம் வச்சிக்கோ. நாளைக்கு எட்டு மணிக்கு எமிரேட்ஸ் ப்ளைட். கண்டிப்பா பண்ணிடு மச்சான். பை'. டெலிஃபோன் அவசரமாக வைக்கப்பட்டது.

திவாகர் செல்ஃபோனை ஒரு முறை சுருங்கிய புருவங்களுடன் பார்த்துவிட்டு மேஜையில் வைத்தான். டீவிக்கருகில் இருந்த கீ ஸ்டாண்டில் போலெரோவின் சாவியை அவன் பார்வை நிலைகுத்தியது.

கார்த்தி எப்போதுமே இப்படித்தான். திடீரென்று தந்தி அடிப்பது போல ஒரு விஷயத்தை சொல்லிவிட்டு எஸ்கேப் ஆகிவிடுவான். எதையாவது செய்யச் சொல்வான். அடுத்த சந்திப்பில் ஏன் செய்யச்சொன்னதென்று சொல்லிவிடுவான். அவனிடம் அப்படி செய்யச்சொல்வதற்கான காரணங்கள் எப்போதுமே சரியாக இருக்கும். சில நேரங்களில் அந்தக் காரணங்கள் இனிமையாகவும் இருக்கும். ஒரு நாள் இப்படித்தான், திடீரென்று பாக்கேட்டில் பதினைந்தாயிரம் பணத்தோடு தி. நகர் எல்.கே.எஸ் வர சொல்லிவிட்டான். அவசர அவசரமாக அப்பாவிடம் கெஞ்சி கூத்தாடி கொஞ்சம் வாங்கி, மீதிக்கு நண்பனின் மோதிரத்தை அடகு வைத்து எடுத்துக்கொண்டு போனால், அங்கு திவா நீண்ட நாட்களாய் சைட் அடித்தும் அன்றுவரை பேசிக்காமல் இருந்த மைதிலியுடன் நின்றிருந்தான் கார்த்தி. என்ன ஏதென்று விசாரித்ததில் மைதிலி தன் ஒரு பவுன் செயினை தொலைத்துவிட்டு வீட்டில் திட்டுவார்களே என்று அழுதுகொண்டிருந்ததாகச் சொல்லவும் திவா அந்தப் பணத்தில் அதே போன்றதொரு செயினை வாங்கிக்கொடுக்க, அன்று விழுந்தது ஆழமாய் ஒரு காதல் வேர் திவாவுக்கும் மைதிலிக்கும். அதனாலேயே திவாவுக்கு கார்த்தியின் இது போன்ற தந்திச் செய்திகளை எப்போதுமே தட்ட முடிந்ததில்லை.


திவா உடனே தன் மெயில் பாக்ஸை திறந்து பார்த்தான். கார்த்தியின் ஒரு மெயிலில் அந்த ஆளின் ஃபோட்டோ இருந்தது. ஃப்ரென்ச் தாடியுடன், கோதுமை நிரத்தில், கண்ணாடியுடன், டீக்காக ட்ரஸ் செய்தபடி ஏதோ ஐ.டி நிறுவன ஊழியன் போலிருந்தது. அந்தப் புகைப்படத்தை பிரின்ட் எடுத்துக்கொண்டான். அடுத்த நாள் செய்யப்போகும் ஆக்ஸிடெண்ட்காக போலெரோவை சரிபார்த்துவிட்டு, சிகப்பு நிறத்தில் எல் போர்டு முன்னேயும் பின்னேயும் ஒட்டிவிட்டு, வேறு ஏதோ ஒரு நம்பருக்கான ஸ்டிக்கரை நம்பர் ப்ளேட்டில் ஒட்டிவிட்டு, ராத்திரி அருகிலிருந்த கிரவுண்டில் மோதுவதுபோல் ஓட்டி பயிற்சி செய்ததில் இரவு சற்றே வித்தியாசமாகத்தான் கழிந்தது.

மறு நாள் காலை ஏழு மணிக்கே மீனம்பாக்கம் விமான நிலையத்தில் திவா ஆஜ‌ர். க்ளாஸ்கோவிலிருந்து எமிரேட்ஸ் ஃப்ளைட் சரியான நேரத்துக்கு வந்திருந்தது. ச‌ரியாக‌ 7:50க்கு திவா போலேரோவை ஸ்டார்ட் செய்துவிட்டு காத்திருக்க‌, ஃபோட்டோவில் பார்த்த‌ ஆள் விமான‌ நிலைய‌த்தின் வெளியே வ‌ந்த‌தும், கையோடு கொண்டு வ‌ந்திருந்த‌ க‌றுப்பு நிற‌ அமேரிக்கன் டூரிஸ்ட‌ரை கீழே வைத்துவிட்டு செல்ஃபோனில் சிம் மாற்றி யாரிட‌மோ பேச‌த்தொட‌ங்க‌, திவா வ‌ண்டியைக் கிள‌ப்பி வேக‌மாக‌ ஓட்டி நிமிஷ‌த்தில் அவ‌ன‌ருகில் வேக‌மாய்ச் செல்ல‌ ச‌ட்டென‌ அவ‌ன் வ‌ண்டியை பார்த்துவிட்டு அனிச்சையாய் ஒதுங்க‌, வ‌ண்டியின் வ‌ல‌து முன் ம‌ற்றும் பின் ச‌க்க‌ர‌ங்க‌ள் அந்த‌ அமேரிக்கன் டூரிஸ்ட‌ர் பையை மொத்த‌மாய் ந‌சுக்கிவிட்டு சிட்டாக விமான நிலையத்தை விட்டு வெளியே ப‌ற‌ந்த‌து போலேரோ.

வடபழனி சிக்னலில் வலதுபுறம் திரும்பி, ஜன நடமாட்டம் இல்லாத நான்காவது இடது புறத்தில் வண்டியை திருப்பி நிறுத்தி, ஒட்டிய நம்பர் ப்ளேட் ஸ்டிக்கரை பிய்த்து கசக்கி எறியவும், கார்த்தி திவாவின் மொபைலில் கால் செய்யவும் சரியாக இருந்தது.

'திவா, முடிஞ்சதா?'

'ஆங், முடிஞ்சது. ஆனா, ஏன் இப்படி பண்ண சொன்ன மச்சான். அவனால ஏதாவது பிரச்சனையா?'.

'ம்ம் சொல்றேன். இப்ப நீ அண்ணா நகர் டவர்கிட்ட வரியா. நான் அங்கதான் இருக்கேன். வா. சொல்றேன்'.

'ம்ம் சரிடா. அங்க மெயின் கேட்ல நில்லு. நான் வந்துடறேன். பை'.

திவா ஃபோனை அணைத்துவிட்டு வண்டிக்குள் தாவி அமர்ந்து வண்டியை அண்ணா நகர் டவருக்கு விரட்டினான். டவர் வாசலில் வண்டியை பார்க் செய்துவிட்டுத் திரும்ப, தூரத்தில் கார்த்தி பார்க்கில் ஒரு பெஞ்சில் அமர்ந்து உள்ளே வரச்சொல்லி சைகை செய்வது தெரிந்தது. திவா, மெயின் கேட்டை ஊடுறுவி, அவன் அருகே சென்று கைக்குலுக்கி அமர்ந்து கொள்ள திவாவிடம், ஆக்ஸிடண்டிற்கான காரணத்தை விளக்கத்தொடங்கினான் கார்த்தி.

'என்ன, ஃபண்டுக்காக எந்திரன் மூவி டிஸ்க் கடத்தினியா? எப்படி? ஏர்போர்ட்ல மாட்டலயா? டிஸ்கையெல்லாம் சிடி டிரைவ்ல போட்டு செக் பண்ணிருப்பானே'.

'ஆமா திவா. அப்படித்தான் பண்ணினானுங்க. ஆனா, டிஸ்க்ல எழுதுற சாஃப்ட்வேர் நானே எழுதினதாச்சே. அவனுங்க வச்சிருக்கறது மார்க்கேட்ல கிடைக்கிற விண்டோஸ் சிடி டிரைவ்ல. அதுல ஒவ்வொரு 8 பிட்டயும் பாரிட்டி
பிட்ஸொட‌ 14 பிட்ஸ்ல எழுதியிருப்பாங்க. ஆனா, என்னோட சாஃப்ட்வேர்ல அந்த 14 பிட்ஸ 28 பிட்ஸ்ல என்கோட் பண்ணி எழுதுறாமாதிரி டிசைன் பண்ணிருக்கேன். அப்படி எழுதின டிஸ்க, சாதாரண டிஸ்க் டிரைவ்ல போட்டா ஃபார்மட் ஒத்துப்போகாம‌ கரப்ட் ஆன டிஸ்க் எப்படி இருக்குமோ அப்படித்தான் காமிக்கும். அவன் நாலு டிஸ்கையும் செக் பண்ணினான். ப்ராஜெக்டுக்கான டேடா டிஸ்குன்னு சொல்லிட்டேன்'.

'சரி கார்த்தி, ஆனா என்ன எதுக்கு அந்த கருப்பு பேக்கை நசுக்க சொன்ன?'.

'ஓ அதுவா, அந்த பேக்ல தான் இந்த டிஸ்க்ல என்கோட் பண்ணி எழுதியிருக்குற டேடாவ படிக்கிறதுக்கான சாஃப்ட்வேர பதிஞ்சி வச்சிருக்கேன். அந்த சாஃப்ட்வேர் இல்லாம எந்திரன் மூவிய டீகோட் பண்ணி எடுக்க முடியாது. மாறன்கிட்ட ஃபோன்ல பேசினேன். என்னோட சர்டிபிக்கேட்ஸயும், ப்ராஜெக்டுக்கான ஃபண்டயும் மாறன் கிட்ட கொடுத்துட்டானுங்க. இப்ப இந்த சாஃப்ட்வேருக்கு மறுபடியும் அவுங்க என்கிட்ட தான் வந்தாகணும். ஆனா, நான் மறுபடி ரெடி பண்றதுக்குள்ள எந்திரன் படமே ரிலீஸாயிடும். அவனவன் வட்டிக்கு காசு வாங்கி வருஷக்கணக்கா உழைச்சி படம் எடுத்தா, இவனுங்க அசால்ட்டா திருட்டு விசிடி பண்ணி வயித்துல அடிக்கிறானுங்க. அதான் இப்படி ஆப்பு வச்சேன். அதோட என் ப்ராஜெக்டுக்கும் பணம் கிடைக்குதுல‌'.


'அட‌ப்பாவி, பெரியாளுடா நீ'. என்றவாறே வாய் பிளந்தான் திவா.



- ராம்ப்ரசாத் சென்னை (ramprasath.ram@googlemail.com)

#நன்றி
கீற்று இலக்கிய இதழ்(http://www.keetru.com/index.php?option=com_content&view=article&id=11766:2010-12-01-22-10-45&catid=2:poems&Itemid=265)
காற்றுவெளி இலக்கிய இதழ் (டிசம்பர் 2010)