Wednesday, 18 August 2010

தங்க பிஸ்கட்ஸ் - சிறுகதை




தங்க பிஸ்கட்ஸ் - சிறுகதை

'என்ன பாண்டி, என்ன விசேஷம், நீ சும்மா கூப்பிடமாட்டியே?' மஃப்டியில் இருந்த போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டர் சதாசிவம் அந்த ஒதுக்குப்புரமான உள்ளடங்கிய சந்தில் நின்றபடி சன்னமாய்க் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்.


'வழக்கம்போலதான் சார். 25 கோடி மேட்டரு. ஃபுல்லா தங்க பிஸ்கட்டு. திருப்பிவிட்றதுக்கு சொல்லிருக்கானுங்க. போன தபா மாரி சல்லிசு கெடையாது. அதான் சொல்ட்டு போலான்னு சார்'.


'ம்ம்..என்னிக்கி?'.


'நாளன்னைக்கு சார்'.


'ம்ம் ..55 கோடின்னு மெஸேஜ் வந்திச்சே'.


'அது தெர்ல சார். என்கிட்ட 25 தான் சார் சொன்னாங்க. மீதியை வேற யார்னா கிட்ட கூட குட்த்ருக்கலாம் சார்'.


'ம்ம்.. வ‌ர‌வ‌ர‌ நீங்க‌ல்லாம் கூட‌ கார்ப்ப‌ரேட் மாதிரியே ப‌ண்ண‌ ஆர‌ம்பிச்சிட்டீங்க‌டா. ஒருத்த‌ன வ‌ச்சே கைமாத்துற‌தில்ல‌.'


'ஆமா சார், நாங்க‌ளும் பொழைக்க‌ணும்ல‌'


'அட‌ப்பாவிங்களா, இதுல‌ நியாய‌ம் வேற‌யா'


'என்னா சார் ப‌ண்ற‌து. அப்ப‌ன் ஆத்தா ப‌ண்ண‌ த‌ப்பு. ப‌டிப்பு இல்ல‌. ஆனா வ‌யிறுன்னு ஒண்ணு இருக்குல‌. ஆர‌ம்பிச்சாச்சு. பின்னால‌ போக‌ முடியாது சார். வாழ்வோ, சாவோ இதுல‌தான் சார். திருந்துரேன்னு சொன்னாலும் ஒலகம் எங்களையெல்லாம் ஒத்துக்கவா போவுது?'.


'ம்ம்.. ஹீரோலேர்ந்து வில்லன்வரைக்கும் எவ‌ன‌ கேட்டாலும் இது ஒண்ணு சொல்லிடுங்க‌. ச‌ரி என்னா ப்ளான்'.


'பாக் ரூட்ல‌தான் சார். க‌ட‌ல்ல‌யே கைமாத்த‌னும் சார். வ‌ழ‌க்க‌ம்போல‌ கைமாத்ன‌ப்புற‌ம் நான் போய்டுவேன். நீ புட்சிக்க சார். இல்ல‌னா என்னைய‌ போட்ருவானுங்க‌'.


'ம்ம்..சரி, ஆனா இந்த‌ த‌ட‌வ‌ ஒன்னையே புடிக்க‌லாம்னுதான் இருக்கேன்'.


'அது ஒன்னால‌ முடியாது சார்'.


'டேய், என்கிட்ட‌யே ச‌வாலா? நான் போலீஸூடா. நீ க‌ட‌த்த‌ல்ப‌ண்ற‌வ‌ன். நினைப்புல‌ இருக்க‌ட்டும்'.


'அது இருக்கு சார். ஆனா ஒன்னால‌ என்ன‌ ச‌ர‌க்கோட‌ புடிக்க‌ முடியாது சார்'.


'என்னடா சவாலா?'.


'அத்த‌ ஏன் சார் ச‌வால்னு சொல்ற‌. க‌த்துக்கோயேன்'.


' நானா? ஒன்ட்ட‌யா? நேர‌ம்டா'.


'இதுல‌ இன்னாசார் கீது. யார்ட்ட‌னாலும் க‌த்துக்க‌லாம் சார். ஒன்ன டபாய்ச்சி நான் கைமாத்திட்டா அப்ப நான் கில்லாடிதானே சார். ஒரு கில்லாடி இன்னொரு கில்லடி கிட்ட கத்துக்கலாம்தானே சார்.'


'ம்ம் நல்லாதான் பேசற. சர்டா சவால்டா. ஒன்னைய நாளன்னைக்கு புடிக்கிறேன்டா. சரக்கோட. மவனே ஓடிடாத. ஒழுங்கா வந்து சேரு'


சொல்லிக்கொண்டே சதாசிவம் திரும்பி, சந்து முனையில் நிறுத்தியிருந்த தன் பைக்கை நோக்கி நடக்கலானார். பாண்டி அமைதியாக சிரித்துக்கொண்டிருந்தான். சில‌ர் அடிப்ப‌டையில் மனசாட்சி சொல் கேட்கும் உத்தமர்களாய் பிற‌ந்திருப்ப‌ர். கால‌மும், வ‌ள‌ரும் சூழ‌லும் அவ‌ர்க‌ளை கெட்ட‌வ‌ர்க‌ளாக்கியிருக்கும். பாண்டி அப்ப‌டித்தான் க‌ள்ள‌க்க‌ட‌த்த‌ல் தொழிலுக்கு வ‌ந்திருந்தான். அடிப்ப‌டையில் ந‌ல்ல‌ ர‌த்த‌ம் இருந்த‌த‌னாலோ என்ன‌மோ ம‌ன‌சாட்சி உறுத்த‌, ஒரு க‌ட்ட‌த்தில் தேச‌துரோக‌ம் செய்ய‌ ம‌ன‌ம் கோணாம‌ல், அதே நேர‌ம், க‌ள்ள‌க்க‌ட‌த்த‌லிருந்து முழுமையாக‌ வெளிவ‌ர‌வும் முடியாம‌ல் குழம்பியிருந்தவனை ஒரு கேஸ் விஷயமாக விசாரித்ததில் தெரியவந்தது.


திருந்தவேண்டுமென நினைப்பவனுக்கு ஒரு வடிகால் கிடைத்தே ஆகவேண்டும். இல்லையென்றால், இனி திருந்தியென்ன என்பதாய் கள்ளத்தனத்திலேயே மூழ்கிப்போய்விட வாய்ப்புள்ளது. அப்போதுதான், அவனை இன்ஃபார்மராய் செயல்பட வைக்கும் எண்ணம் வந்தது. கள்ளத்தனம் செய்து கொண்டே இதையும் அவனை செய்ய வைக்க, சல்லிசாக வரும் கடத்தல்களை வேண்டுமென்றே பிடிக்காமல் விட்டுவிட்டு, அளவில் மற்றும் விளைவுகளில் பெரியதாக இருக்கும் கடத்தல்களில் அவன் கைமாற்றிய பின்னர், அடுத்தவர் கைகளில் சரக்கு இருக்கையில் பிடித்துவிட்டு, அவனைதேசத்துரோகம் செய்ததான குற்ற உணர்விலிருந்து காப்பாற்றி, அவனுக்கு பாதகமில்லாமல் அவனுக்கான வடிகால்களை கொடுப்பதுதான் சதாசிவத்தின் எண்ணம். இதனால் சதாசிவத்துக்கும் கேஸ் கிடைக்கிறது. பாண்டிக்கும் தான் ஒரு தேசத்துரோகி இல்லை என்ற எண்ணம் அவனை வாழ வைக்கிறது. இரண்டுபக்கமும் லாபம்.


சரியாக அவன் கைமாற்றிவிட்டு போனதும், ரெகுலர் ரெய்டில் பிடிப்பதுபோல் பிடித்துவிட்டு ஒருவாறாக இது நாள்வரை நிறைய கேஸ் பிடித்தாகிவிட்டது. பாண்டிக்கு சரியான க்ரிமினல் ப்ரெய்ன். போலீஸில் சேர்ந்திருந்தால் பக்காவான துப்பறியும் போலீஸ் ஆகியிருப்பான். அவனிடம் சவால் விட்டிருக்க வேண்டாமோ என்று தோன்றியது. ஒருவேளை அவன் சொன்னது போல் தனக்கு உண்மையாகவே டிமிக்கி கொடுத்துவிடுவானோ என்று தோன்றியது. அப்படி அவன் செய்துவிட்டால், போலீஸ்ன்னு கெத்து காமிக்க முடியாதே. அதற்காகவேனும், அவனை சரக்குடன் பிடிக்கவேண்டும். சதாசிவம் பைக்கில் வீடு செல்லும்வரை இதே நினைப்பாகத்தான் இருந்தார்.


அவன் கைமாற்ற இருப்பது 25 கோடி பெறுமானமுள்ள தங்கக் கட்டிகளை. 24 காரட் தங்கம். ராமேஸ்வரம் தாண்டி தனுஷ்கோடிக்கருகில், கடலில் 20 நாட்டிகல் மைல் தொலைவில் பாக் பே என்ற இடம் வருகிறது. அந்த ரூட் வழியாகத்தான் புலிகளுக்கான ஆயுதங்கள் கடத்தல்கள் பல நடந்திருக்கின்றன. இப்போதும் அதே ரூட்டில்தான் கடத்தப்போகிறான். எப்படியாவது பிடித்துவிடவேண்டும்.


அடுத்த நாள் முழுவதும் சதாசிவத்திற்கு அதே சவாலின் நினைப்பாகவே இருந்தது. அதற்கடுத்த நாள், மதியம் மணி மூன்று. இந்தியன் நேவியின் கோஸ்ட் கார்டு கப்பலில் ரோந்து வந்துகொண்டிருந்தார் சதாசிவம். தூரத்தில் ஒரு சின்ன கப்பல் தலைமன்னாரை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தது. பாண்டியின் கப்பலாகத்தான் இருக்கும். அருகே செல்லச் செல்ல ஊர்ஜிதம் ஆயிற்று. பாண்டியின் கப்பலேதான். பெட்ரோல் இன்ஜினில் ஓடும் சிறிய ரக, மீன் பிடித்தலுக்கு பயன்படும் கப்பல். கப்பலை நிறுத்தச்சொல்லி வந்த கட்டளைக்குப்பணிந்து பாண்டி கப்பலை கோஸ்ட் கார்டு கப்பலுக்கருகில் நிறுத்தினான்.


சதாசிவம், இன்னும் இரண்டு போலீஸ் ஆட்களோடு பாண்டியின் கப்பலில் இறங்கினார். தேடுதல் வேட்டை தொடங்கியது. கப்பலின் கீழ்த்தளம், ஓரமாய் வைக்கப்பட்டிருந்த மரத்தாலான பெட்டி, இன்ஜின் ரூம், பின்பக்கம், முன்பக்கம் என எல்லா இடத்திலும் தேடப்பட்டது. மெகானிக் பாக்ஸில் வெறும் இன்ஜின் பழுதுபார்க்கும் இரும்பாலான‌ சாதனங்கள் மட்டுமே இருந்தன. தண்ணீரில் மிதப்பதான காற்றடைக்கப்பட்ட உருளை வடிவ ரப்பர் குழாய்கள், கத்தியால் கிழிக்கப்பட்டன. வெறும் ரப்பர் தோல்களே மிஞ்சியது. இன்ஜின் இருக்கும் இடத்தில் இன்ச் விடாமல் தேடப்பட்டது. மிதமிஞ்சி கொட்டப்பட்ட க்ரீஸ், துருப்பிடித்த இரும்பு சாமான்களுடன், கள்ள மார்க்கெட்டில் கிடைக்கும் தரம் குறைந்த உதிரி பாகங்கள் மட்டுமே கிடைத்தன.


பாண்டி நின்றிருந்த இடத்தின் கீழ், அவன் பாதங்களுக்கு அடியில் பத்து சென்டிமீட்டர் சதுர இடைவெளியில் ஸ்க்ரூக்கள் இருந்தன. அதில் ஒரு பக்கமான இரண்டு ஸ்க்ரூக்கள் சமீபத்தில் திருகப்பட்டதான தோற்றத்தில் இருந்தன. பொதுவாக ரகசிய அறை செய்து கடத்துபவர்கள், ரகசிய அறைக்கான கதவின் ஸ்க்ரூக்களை நெம்புவ‌தால், அந்த இடம் சற்றே வித்தியாசமாக புதிது போல் இருக்கும். சதாசிவம் ஒரு புன்முருவளுடன் அவனை தள்ளி நிற்கச்சொல்லிவிட்டு அந்த ஸ்க்ரூக்களை திருகித் திறக்க உள்ளே காலியாக இருந்தது. பாண்டி முகத்தில் எந்தவித உணர்வும் அற்று நின்றிருந்தான்.


சுருங்கிய நெற்றியுடன், தொடர்ந்து தேடிய சதாசிவத்திற்கு ஏதோ பொறி தட்ட, சட்டேன கப்பலின் பின்னே பார்த்தார். மீன் பிடிக்க உதவும் தூண்டில்கள் நாலைந்தில் ஒவ்வொன்றிலும் ஒரு பெரிய மீன் இறைச்சி கட்டப்பட்டு தொங்கவிடப்பட்டிருந்தன. ஏன் தொங்கவிடப்படவேண்டும். இறைச்சி தொங்கினால், சுறாக்கள் வரும். சுறாக்களை ஏன் வரவைக்க வேண்டும். சதாசிவத்திற்கு வித்தியாசமாய்த் தோன்றியது. இந்த சமயத்தில் ஏனோ அவருக்கு நாயகன் கமல்ஹாச‌னெல்லாம் நினைவுக்கு வந்து போனார். உடனே ரோந்துக்கப்பலிலிருந்து இரும்புக்கூண்டு ஒன்று கடலில் இறக்கப்பட்டது. அதனுள் இறங்கிய‌ அவர், கப்பலின் கீழேயும் சென்று தேடினார். எந்தப் பெரிய பெட்டியோ அல்லது மூட்டையோ தொங்கிக்கொண்டு இருக்கவில்லை. கப்பலைச் சுற்றிச்சுற்றி முக்கால் மணி நேரத் தேடலுக்குப்பின் பாண்டி வேண்டுமென்றே தன் கவனத்தை திசைதிருப்ப இப்படிச் செய்திருக்கலாமென்று தோன்றியது.


சதாசிவம் மேலே வந்தார். ஒரு வேளை பாண்டி வந்திருப்பது பைலட் வண்டியாக இருக்கலாமென்று பட்டது. வாகனங்களில் கள்ளக்கடத்தல் செய்பவர்கள், சரக்கு எடுத்துச் செல்லும் வண்டிக்கு முன்பாக ஒரு டம்மி வண்டியை அனுப்பி வேவு பார்ப்பது வழக்கம். அந்த மாதிரி வண்டிகளையே பைலட் வண்டி என்பார்கள். மேலே வந்ததும் ராடார் உதவியுடன் பார்த்ததில் 30 நாட்டிகல் மைல் ரேடியஸ்ஸில் வேறெந்த கப்பலும் தென்படவில்லை. ஒரே குழப்பமாக இருந்தது. பாண்டி இன்னும் கடத்தவில்லை. ஒரு வேளை அவனை மேலே போகவிட்டால், அடுத்த கட்டத்தில் மாட்டலாமென்று பட்டது. பாண்டி விதியே என்று கடலை வெறித்தபடி சதாசிவத்தின் அனுமதிக் கையசைப்பிற்க்கு காத்து நின்றிருந்தான். சதாசிவம் கோஸ்ட் கார்டு கப்பலில் ஏறிக்கொண்டு, கையசைக்க பாண்டி தன் கப்பலை தொடர்ந்து தலைமன்னாரை நோக்கி செலுத்தினான். சதாசிவம் பாண்டியின் கப்பல் செல்வதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.


ஒரு அரை மணி நேரத்தில் பாண்டியின் கப்பல் கண்களை விட்டகன்றது. ஆனாலும் வேறெந்தக் கப்பலோ, ராடாரில் சமிஞ்கைகளோ தெரியவில்லை. அந்தி சாய்ந்துகொண்டிருந்தது. மணி ஏழை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. சதாசிவத்துக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது. பாண்டி கப்பலில் துரும்பு விடாமல் சோதித்தாகிவிட்டது. தங்கக் கட்டிகள் நல்ல தின்மையுடன் கூடிய எடை இருக்கும். அப்படி ஒரு எடையுள்ள சமாச்சாரத்தின் இருப்பைக் கொண்டது போலவே தோன்றவில்லை அந்தச் சின்ன கப்பல். அளவில் சிறியதாய் இருந்ததால், அந்தக் கப்பலில் மறைத்துவைக்க நிறைய இடங்கள் இருக்க வாய்ப்பில்லை.


சதாசிவம் இரவு வெகு நேரம் வரை காத்திருந்தார். வேறெந்தக் கப்பலும் வரவில்லை. ஆனால், எப்படியோ தங்கக் கட்டிகள் கைமாறிவிட்டதாக போலீஸ் இலாக்காவிற்கு தகவல் வந்தது. இலங்கை வழியாக பே ஆஃப் பெங்கால் கடல் வழியே இந்தோனெஷியாவிற்கு கடத்தப்படப் போவதாக வந்த தகவலை அடுத்து, பே ஆஃப் பெங்கால் கடலில் வளைத்துப் பிடித்தது தமிழ் நாடு கோஸ்ட் கார்டு போலீஸ்.


பாண்டி பெரிய கில்லாடிதான். நிரூபித்துவிட்டான். ஆனால் எப்படிக் கடத்தியிருப்பான். அவனுடைய கப்பலை அக்குவேறு ஆணிவேறாக சல்லடை போட்டுத் தேடியாகிவிட்டதே. உண்மையைச் சொல்லவேண்டுமானால், அது மிகச் சிறிய கப்பல். அதில் இத்தனை பெரிய சரக்கை கடத்துமளவிற்கு இடமோ, வசதியோ இருக்காதே. இவனுக்கெல்லாம் கடத்தல் மன்னன் என்று தான் பெயர் வைக்கவேண்டும். சதாசிவத்துக்கு அவன் மேல் லேசாக ஒரு மரியாதை வந்தது.


இரண்டு நாட்கள் கழித்து மீண்டும் அதே குறுக்குச் சந்து.


'என்ன வேலு பாய், எப்படியிருக்க' இது சதாசிவம்.


'வேலு பாயா, இன்னா சார் இப்டிலாம் கூப்டுற.' இது பாண்டி.


'ஆமா, சொன்ன மாதிரியே கடத்திட்டல. பெரிய ஆளுடா நீ. ம்ம் சரி, எப்டி கடத்தின'


'ஆங்..அதுவா சார்.. அதே கப்பல்ல தான் சார்'.


'அது தெரியுது.. ஆனா, நாந்தான் முழுக்க தேடினேனே. அதுல இல்லயே. அப்புறம் எப்படி கடத்தின?' தெரிந்து கொள்ளாவிட்டால் பைத்தியமே பிடித்துவிடும் தோரனையில் கேட்டார் சதாசிவம்.


'சார், நீ இன்ச் வுடாம தேடுவன்னு தெரியும் சார். அதான் அந்த தங்கத்தலாம் அப்டியே உருக்கி ப்ளேட் மாதிரி பண்ணி, மேல பெயிண்ட் அடிச்சி, கப்பலோட அடீல ஸ்க்ரூ போட்டு முடுக்கிட்டேன் சார். மிதக்கற கப்பல்ல நீ கவின்ச்சிருக்க மாட்ட சார்'. அமைதியாக பாண்டி அதைச் சொல்லச் சொல்ல வாய்பிளந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்தார் சதாசிவம்.


- ராம்ப்ரசாத் சென்னை (ramprasath.ram@googlemail.com)

#நன்றி
உயிர்மை இலக்கிய இதழ்(http://uyirmmai.com/uyirosai/Contentdetails.aspx?cid=3287)

பின் குறிப்பு : என் சிந்தனையில் உருவான இந்தக் கதையின் கருவை, அதாவது தங்கக் கட்டிகளை உருக்கி கடத்தப்பட இருக்கும் வாகனத்தின் ஒரு பாகமாக மாற்றிக் கடத்துவதான கருவை சற்று மாற்றி பின்வருமாறும் எழுதலாம். நான்கு சக்கர வாகனத்தின் பானட், டிக்கி, கதவுகலாகவோ அல்லது ஏதொரு இருசக்கர வாகனத்தின் உதிரி பாகமாகவோ அல்லது தங்கத்தை வைக்க இருக்கும் ஏதொரு கண்டேய்னரகவோ மாற்றி எழுதலாம். அப்படி எழுதப்பட்டால் அது இக்கதையை திருடியது போன்றதே ஆகும். இக்கதையின் கருவை பயன்படுத்த நினைப்பவர்கள் தாரளமாக என்னை அணுகலாம் என்பதை தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.

Monday, 2 August 2010

பி.எம்.டபிள்யு என்ஜின் - சிறுகதை


பி.எம்.டபிள்யு என்ஜின் - சிறுகதை




'சரக்கு வந்தாச்சு. இந்த தடவ பி.எம்.டபிள்யு என்ஜின். பங்களூரின் ஹொசூர் வழியாக‌ சென்னைக்கு போகனும். ரொம்ப கெடுபுடி இருக்கும். ஆனா போயே ஆகணும். கை நீட்டி காசு வாங்கி குடி, குட்டின்னு ஏப்பம் விட்டாச்சு. இத பண்ணலனா நாளைக்குத் தொழில் பண்ணமுடியாது. அதனால இத பண்ணியே ஆகனும் பழனி'.

பெரியவர் சொல்லிவிட்டு பேச்சை நிறுத்தினார். அவர் பார்வை தரையை வெறித்திருந்தது. எதிரில் உட்கார்ந்திருந்த பாஸ்கர், பழனி இருவரையும் அவர் பார்க்கவில்லை. ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு திசையில் வெறித்தபடி அமர்ந்திருந்தனர். பெரியவரை அன்றி மற்ற இருவர் கையிலும் எரிந்துகொண்டிருந்தன சிகரெட் துண்டுகள்.

வெகு நேர மெளனத்தை சட்டென கலைத்தான் பழனி.

'இந்த தடவ சரக்க நான் கைமாத்துரேன்'.

வெறித்துக்கொண்டிருந்த இடத்தையே பார்த்தபடியிருந்த அவன் முகத்தில் இப்போது லேசான புன்னகை இருந்தது.

பெரியவரும், பாஸ்கரும் ஒரே நேரத்தில் பழனியை திரும்பிப் பார்த்தனர். பெரியவர் தொடர்ந்தார்.

'எப்டி? ரொம்ப ரிஸ்கான வேலை. போலீஸ்க்கு நியூஸ் போயாச்சு. சல்லடை போட்டு தேடுவானுங்க. மாட்னோம் சங்குதான்'.

'மாட்ட மாட்டோம்னா. நான் பண்றேன்' திடமாய் பதிலளித்தான் பழனி.

'பண்றேன் பண்றேன்ங்கிறியே எப்டி பண்வ. உன்னால முடியுமா?'.

'முடியும்னா. ஆனா தனியா பண்ணமுடியாதுனா. ரெண்டு ஆளுங்க வேணும்'. மீண்டும் சொல்லிவிட்டு நிறுத்தினான் பழனி.

'சரி. ப்ளான் என்ன?'.

'ப்ளான் இருக்கட்டும்னா. யாரு அந்த ரெண்டு ஆளுங்க?' பழனி கொக்கிபோட்டான்.

'வேற யாரு, நானும், பாஸ்கரும்தான். இதுக்காக இன்னொருத்தனையா பங்குக்கு கூப்ட முடியும். ஏற்கனவே துட்டு சாப்ட்டாச்சு. நாங்க பாத்துக்குறோம். மேல சொல்லு. அப்பால?'.

'உன் இன்டிகா கார் சாவி குடுனா. அப்டியே அந்த பி.எம்னு ஏதோ சொன்னியே அந்த‌ என்ஜினையும் எடுத்தா. ரெண்டுத்தையும் நான் இப்போ கெளப்பிக்கினு போறேன். நீ நாளைக்கு வாணியம்பாடி போலீஸ் ஸ்டேஷன்ல வண்டியக் காணோம்னு ஒரு கம்ப்ளைண்ட் குடுத்துடுனா. மத்தத நான் பாத்துக்குறேன். நாளைக்கு ஒரு நாளைக்கு நீ எங்களுக்கு மாமா மாதிரி நடிச்சா போதும்.' பழனி ஒரே மூச்சில் சொல்லிவிட்டு எழுந்தான்.

'என்ன!! கம்ப்ளைன்ட் குடுக்குறதா!!. போலீஸ்கிட்டயா!! நாளைக்கா!!.. நாளைக்குதான் செக்கிங் பீக்ல இருக்கும். ஒனக்கு கிறுக்கு புடிச்...' பெரியவர் கார் சாவியை எடுத்து நீட்டியபடியே இழுக்க‌, அவசரமாய் இடைமறித்தான் பழனி.'

'என்ஜினை சென்னைக்கு கொண்டுவரது என் மேட்டருனா. நா மட்டுந்தான் வேலை பண்றேன்னு சொல்லிடுனா. எதனா ஆச்சுனா என் பொறுப்புனா. என்ஜின் எடுத்தானா'.

'ஹ்ம்ம்ச்ச்' ஒரு சலித்த உதட்டுச் சுளிப்புடன் ஒரு நொடி யோசித்த பெரியவர் தொடர்ந்தார்.

'டேய் பாஸ்கர், அத்த எடுத்தாந்து இன்டிகா பின் சீட்ல வச்சிட்றா. பாரு பழனி, உன் பொறுப்பு. நீ மட்டும்தான் பண்றனு ராவுத்தர்ட்ட சொல்லப்போறேன். சரக்கு போலனா நீ திருடிட்டதாதான் ராவுத்தர் நினைப்பான். நீ எந்த ஜில்லால இருந்தாலும் கத்தி உன்ன தேடிவரும். சொல்லிட்டேன் சொல்லிட்டேன்'.

கேட்டுக்கொண்டிருந்த பழனியின் முகம் சாந்தமாய் எல்லாம் தெரியும் என்பது போல் இருந்தது.

*******************************************
ஆம்பூரில் நேதாஜி ரோட் போலீஸ் ஸ்டேஷன் வாசலில் சன்னல் கதவு மறைவில் இறங்கி நின்றுகொண்டு பாக்கேட்டிலிருந்து ஒரு சிகரெட்டை உருவி பற்ற வைத்து இரண்டு இழுப்பு இழுத்துவிட்டார் ஏட்டு மாணிக்கம். அவரின் பார்வை சற்று தள்ளி நிறுத்தியிருந்த ஒரு டாடா இன்டிகா காரில் நிலைத்தது.

'யோவ் வேலு, என்னய்யா புது வண்டியா இருக்கு. என்ன கேஸ் இது' எரிச்சல் கலந்த வெறுப்பு கலந்திருந்தது அவரின் குரலில்.

'ஆங், அதுவா, நேத்து சாயந்திரம் அந்த வாணியம்பாடி ஏரியா பெரியவரு கம்ப்ளய்ன்ட் குடுத்தார்ல, அவரோட கார காணோம்னு. அதான் இது. ரெண்டு பசங்க தள்ளிகிட்டு வந்திருக்கானுங்க. கார்ல ஏதோ கோளாறு. பாதில நின்னுடுச்சு. திருட்டு வண்டினு தெரிஞ்சதுக்கப்புறம் நம்ம ஏரியாவா இருந்தா என்ன, அடுத்த ஏரியாவா இருந்தா என்ன‌?. அதான் டோப் பண்ணி புடிச்சிட்டு வந்துட்டேன் சார்'.

வேலு இப்படி சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே வாசலில் அவசரமாய் ஒரு சுமோ வந்து நின்றது. வாடகை வண்டி போலிருந்தது அது. அதிலிருந்து இறங்கிய அறுபது வயது மதிக்கத்தக்க பெரியவர் ஒருவர் விறுவிறுவென ஸ்டேஷனுக்குள் வந்துகொண்டிருந்தார்.

சற்று தொலைவில், என்.ஹெச்.46 ல், ஏனைய போலீஸ்காரர்கள் ஒவ்வொரு வாகனத்தையும் நிறுத்தி செக் செய்து கொண்டிருக்க, முன் தினம் இன்டிகாவை டோப் செய்து வந்த வண்டி இப்போது ஒரு அரைவட்டம் அடித்துத் திரும்பி, ஒற்றையடிப்பாதையையும் விட அகலத்தில் சற்றே பெரியதான, ஆனால், தார் ரோடு அல்லாத ஒரு பாதை வழியே இறங்கி வேறொரு காரை டோப் செய்யச் சென்றது. போலீஸ் செக்கிங் இல்லாத‌, இன்டிகாவை இழுத்து வந்த பாதை வழியே விரைவதைப் மாணிக்கம் பார்த்துக்கொண்டிருக்க‌, பெரியவரைப் பார்த்ததும் முகம் மலர்ந்தார் வேலு.

'சார் சார் வாங்க வாங்க இப்போதான் உங்களப்பத்தி பேசிக்கிட்டிருந்தேன். உங்க கார் இதானா பாருங்க'.

வந்தவர் இன்டிகா காரை அருகில் சென்று ஏற இறங்க சுற்றிலும் பார்த்துவிட்டு கத்தினார் 'அடப்பாவிங்களா, பொண்ணு மாதிரி வச்சிருந்தேன் சார். கோடு போட்ருக்கானுங்க சார். என்னோடதுதான் சார். எங்க சார் கிடச்சிது. எவன் சார் அந்த நாதாரி?'. பெரியவர் அவார்டு ஃபிளிமை மிஞ்சிக்கொண்டு நடித்தார்.

'பொறுங்க பொறுங்க கோவப்படாதீங்க. உங்களோடதுதானே. அப்றம் என்ன. வாங்க. இங்க ஒரு கையெழுத்து போடணும் நீங்க. இப்படி வாங்க' என்றபடியே அவரை உள்ளே அழைத்துப்போனார் வேலு.

'எங்க‌ வேணா போட‌றேன் சார். யார் சார் அவ‌னுங்க‌. இவ‌னுங்க‌ள எல்லாம் தூக்குல‌ போட‌ணும் சார். தூக்குற‌துக்கு என் கார் தான் கிடைச்சிதா. இந்த‌ கார‌ வாங்க‌ எவ்ளோ க‌ஷ்ட‌ப்ப‌ட்ருப்பேன். ரெண்டு நாளைக்கு என் கார‌ என‌க்கே இல்ல‌னு ஆக்கிட்டானுங்க‌ளே சார். யார் சார் அவ‌னுங்க‌' அவ‌ர் ஸ்டேஷ‌னுக்குள் நுழைந்த‌ப‌டியே ஆக்ரோஷமாய் உறுமிக்கொண்டிருந்தார். கொஞ்ச‌ம் விட்டாலும் யாரென்று பார்த்துக் க‌டித்து குத‌றிவிடுவார் போலிருந்த‌து வேலுவிற்கு.

'தோ இவிங்க‌ தான் சார் அவிங்க‌'

வேலு காட்டிய‌ திசையில் பார்த்த‌வ‌ருக்கு அதிர்ச்சி.

'டேய் பாஸ்க‌ர், ப‌ழ‌னி, என்ன‌டா ப‌ண்றீங்க‌ இங்க' பெரியவர் கத்தியே விட்டார்.

'ஆங் மாமா...அது வந்து... ம்ம்ம்ம்ம்' அவர்கள் இருவரும் மென்று முழுங்கினார்கள்.

இப்போது வேலு அதிர்ச்சியாய் பார்த்துக்கொண்டிருக்க வந்தவருடன் பாஸ்கரும், பழனியும் கட்டிக்கொண்டு புலம்பிக்கொண்டிருந்தனர். என்ன நடக்கிறதென்று பார்த்தபடி வேலு அமைதியாய் நின்றிருந்தார். அவருக்கு ஓரளவு புரிந்து விட்டது. மாமனின் வண்டியை, சொல்லாமல் கொள்ளாமல் எடுத்து வந்தவர்களை மடக்கி ஸ்டேஷனில் வைத்திருந்திருக்கிறோமென்று.

தவறு நம்முடையது அல்ல. வந்தவர் நேற்று வாணியம்பாடி போலீஸ் ஸ்டேஷனில் கம்ப்ளெயின்ட் கொடுத்திருந்தார். வாக்கிடாக்கியில் மெஸேஜ் வந்தது. அதே வண்டி. அதே நம்பர். பார்த்ததும் மடக்கியாகிவிட்டது. இதென்ன ஜோஸியமா, யாருக்கு யார் உறவு என்று பார்த்ததும் கண்டுபிடிக்க. இதற்காக எத்தனை மெனக்கெட வேண்டியிருந்தது. வண்டியை பார்த்தது என். எச் 7 ஹொசூர் கர்னாடகா எல்லைக்குள். பக்கத்து போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்குள் போயிருந்தாலோ அல்லது தேசிய நெடுஞ்சாலை வழியே டோப் செய்திருந்தாலோ செக்கிங்கில் மாட்டி, அவர்களின் கேஸாக்கியிருப்பார்கள். அவர்கள் கேஸாகிவிட்டால் தன் பெயர் வராது. வராவிட்டால் எப்படி இந்த வருடம் ப்ரமோஷன் வாங்குவது. தன் கேஸாக இருக்கவேண்டும் என்றுதான், தேசிய நெடுஞ்சாலை வழியே வராமல் ஒதுங்கி வந்தது. போகிற போக்கைப் பார்த்தால் இந்த கேஸு புஸ்ஸாகிவிடும் போல என்று எண்ணியபடியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார் வேலு. சற்றைக்கெல்லாம் அவர்களுக்குள் ஏதேதோ கிசுகிசுத்துக்கொண்டுவிட்டு பெரியவர் அவர்களை சாந்தப்படுத்திவிட்டு வேலுவிடம் திரும்பினார்.


'சார், நம்ம பயக தான். சொல்லாம கொண்டுவந்துட்டானுங்க சார். இவனுங்க எப்பவுமே இப்படிதான் சார். பெரிய தலைவலி சார். ரெண்டு சாத்து சாத்தினாதான் சரிவரும். பாவம் உங்களுக்கு தான் சிரமம் கொடுத்திட்டோம். அவுங்க சார்புல நான் மன்னிப்பு கேட்டுக்கிறேன் சார். வெரி சாரி சார். நான் குடுத்த கம்ப்ளெயின்ட வாபஸ் வாங்கிக்கிறேன் சார்' என்றார் பெரியவர்.


வேலுவிற்கு சப்பென்றது. இந்தக் காருக்கு ஊரெல்லாம் தேடி அலைந்து, ஹைவேஸில் நிறுத்தியிருந்த காரைப் பார்த்ததும் மடக்கி, முன் சீட், பின் சீட், டிக்கி என்று முழுக்க செக் செய்து ஓடாத காரை டோப் செய்து கொண்டுவந்து ஸ்டேஷனில் நிறுத்தினால், சர்வ சாதாரணமாக கம்ப்ளெயிண்ட் வாபஸ் வாங்குகிறேன் என்கிறான்கள். ம்ம்ம்ம் எல்லாம் தலையெழுத்து என்று சலித்துக்கொண்டபடியே கம்ப்ளெயின்ட் வாபஸ் பெறுவதாக எழுதி கையழுத்து வாங்கிக்கொண்டு நகர்ந்தார் வேலு.


அந்த பெரியவர் இருவரையும் ஸ்டேஷனிலேயே தலையிலும் புரடியிலும் அடித்து திட்டியபடி வாசலுக்கு விரட்டிக்கொண்டிருந்ததை எனக்கென்ன என்றபடியே ஒரு கணம் அலட்சியமாய் பார்த்துவிட்டுத் தன் வேலையில் மூழ்கிப்போனார். அவர்கள் தயாராய் கொண்டுவந்திருந்த சுமோவில் இன்டிகாவை சங்கிலியால் பிணைத்து , பாஸ்கரும் பெரியவரும் சுமோவில் ஏறிக்கொள்ள, பழனி இன்டிகாவில் உட்கார்ந்துகொண்டு ஓட்டிக்கொண்டு போக, இப்போது இன்ஸ்பெக்டர் சுந்தரம் ஸ்டேஷனுக்குள் நுழைந்திருந்தார்.


'இதோ பாருங்கய்யா, பி.எம்.டபிள்யூங்குறது ரொம்ப காஸ்ட்லி கார். விலை ஐம்பது லட்சம் இருக்கும். அதோட இஞ்சின் மட்டுமே சுமாரா முப்பது லட்சம் இருக்கும். அத எந்தக் களவானிப் பயலோ பங்களூர்லேர்ந்து லவட்டி வேலூர் வழியா சென்னைக்கு கொண்டு போகப் பாக்கறான்னு நியூஸ் கிடைச்சிருக்கு. நம்ம கிரிமினல்ஸ் லிஸ்ட தரோவா செக் பண்ணியாச்சு. நம்ம மாரிய கூடக் கேட்டுட்டேன். அவன் லோக்கல் ஆளா இருக்கவே முடியாதுன்னு சத்தியம் பண்றான். வேற எவனோ தான் பண்றான்.அலர்ட்டா இருக்கணும். ஒரு வண்டி விடக்கூடாது. புரியிதா. தரோவா செக் பண்ணுங்க போங்க. போய் வேலையப் பாருங்க. வேலு, அந்த ஃபைல பாத்துட்டீங்கல. எதாச்சும் க்ளூ கிடைச்சிதா?'

இன்ஸ்பெக்டர் சுந்தரம் நட்ட நடு ஸ்டேஷனில் நின்று உருமத்துவங்கியிருந்தார்.

*******************************************

சுமோ வேகமெடுக்க, இன்டிகா பின் தொடர‌ வண்டிகள் இரண்டும் ஆம்பூர் வாணியம்பாடி தாண்டி, வேலூரை நோக்கி வேகமெடுத்தது. வேலூருக்கு 3 கிலோமீட்டர் தொலைவில் இடதுபுறம் திரும்பி 1 கிலோமீட்டர் சென்று ஒதுக்குபுறமாய் ஒதுங்கியிருந்த ஒரு வீட்டின் முன் நின்றது சுமோ. நின்ற வண்டியிலிருந்து ஆர்வமாய் இறங்கிய பாஸ்கரும், பெரியவரும் சுமோவுடன் பிணைத்திருந்த இன்டிகாவை தனியே பிரித்துவிட்டனர்.

பெரியவர் அவசரமாக இறங்கி, இன்டிகா காரின் பின் சீட், டிக்கி கதவுகளை திறந்து பார்க்க, காலியாக இருந்தது.

'டேய் பழனி, என்ஜின் எங்க?'. பெரியவர் பரபரத்தார்.

பழனி, இன்டிகாவின் பானட்டை திறக்க, உள்ளே சற்றும் பொறுத்தமில்லாமல், இன்டிகா காரின் இதர உதிரிபாகங்களுடன் இன்டிகா என்ஜின் இருக்கவேண்டிய இடத்தில் பி.எம்.டபிள்யு என்ஜின் கண்சிமிட்டியது.


- ராம்ப்ரசாத் சென்னை (ramprasath.ram@googlemail.com)


#நன்றி
உயிர்மை இலக்கிய இதழ்(http://uyirmmai.com/uyirosai/Contentdetails.aspx?cid=3231)
திண்ணை இலக்கிய இதழ்(http://www.thinnai.com/?module=displaystory&story_id=11008013&format=html)