Wednesday, 31 July 2013

குமுதம் (27.2.2013) வார இதழில் எனது சிறுகதை


குமுதம் (27.2.2013) வார இதழில் எனது சிறுகதை

அன்பின் நண்பர்களுக்கு,

27.2.2013 தேதியிட்ட குமுதம் வார இதழில் எனது சிறுகதை வெளியாகியிருக்கிறது.

பணி நிமித்தம் ஹாங்காங் வந்திருப்பதால், வார இறுதிகளில் அலைபேசியில் பேசுகையில் ரூ. 1000 த்திற்கான காசோலை குமுதம் பப்ளிகேஷன்ஸிடமிருந்து வந்திருப்பதாக வீட்டில் சொன்ன பிறகே இந்த விஷயம் குறித்து அறிந்துகொள்ள முடிந்தது.

நண்பர்கள் எவரிடமேனும் குறிப்பிட்ட இந்த இதழ் இருக்குமானால் தெரிவிக்குமாறு தாழ்மையுடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

நன்றி.

நட்புடன்,
ராம்ப்ரசாத்

Tuesday, 30 July 2013

ஒரு வேலை - சிறுகதை


ஒரு வேலை - சிறுகதை

ராகேஷ், நீலகண்டனை அவரது அறையில் அணுகியபோது, நீலகண்டன் அப்போதுதான் டோனால்ட் பார்த்தெல்மேயை முடித்திருந்தார்.

"ராகேஷ், இந்த மனிதர் பார்த்தெல்மே பின் நவீனத்துவம் குறித்து என்னமாய் எழுதியிருக்கிறார் பார்த்தாயா?.. இல்லையென்றால் நீ நிச்சயம் இதைப் ஒருமுறை...." நீலகண்டர் வாக்கிய‌த்தை முழுமையாக‌ முடிக்கும் முன்பே இடைம‌றித்தான் ராகேஷ்.

"இடைம‌றிப்ப‌த‌ற்கு ம‌ன்னிக்க‌வும் சார். கொஞ்ச‌ம் அவ‌ச‌ர‌ம். நீங்க‌ள் இப்போதே என்னுட‌ன் வ‌ர‌ முடியுமா?" என்றான்.

"இப்போதென்ன விஷ‌ய‌ம்?" என்ற‌வாறே இருக்கையை விட்டு எழுந்த‌ நீலகண்டரை, அலுவலகத்தினூடே காரிடார் வழியாக விவாத‌ அறை நோக்கி அழைத்துச் சென்றான் லேரி. இவர்களின் சிரங்களுக்கு பின்னால், அந்த அலுவலகம் இருமைகளுக்குள் எதையெல்லாமோ தேடிக்கொண்டிருந்தது.

நீலகண்டன், பிரிட்டனின் பிரதான வங்கியின் மென்பொருள் நிறுவனத்தின் விற்பனைப் பிரிவின் ஒருங்கிணைப்பாளர். அவரின் கீழே இயங்கும் பல ப்ராஜெக்ட்களை நிர்வகிக்கும் பொறுப்பு ராகேஷிடம் இருந்தது. நீலகண்டன், வங்கியின் வியாபார பரிவர்த்தனைகள் சார்ந்து இயங்குபவர். ராகேஷ், அவ்வகையான வியாபார பரிவர்த்தனைகளை மென்பொருள்களால் உருவாக்கும் தொழில் நுட்பங்கள் சார்ந்து இயங்குபவர். நீலகண்டனின் கையிலிருக்கும் வியாபார‌ ப‌ரிவ‌ர்த்த‌னைக‌ளை திட்டம் தீட்டி, ஆட்கள் நியமித்து செய்து முடிக்க‌ கால‌மும், கோடிக‌ளில் ப‌ண‌மும் செல‌வாகும். அதையே ராகேஷ், த‌ன் தொழில் நுட்ப‌ வ‌ல்லுன‌ர்க‌ளைக் கொண்டு மென்பொருள்க‌ளாக‌ உருவாக்கினால், கால‌த்திற்கும் பைசா செல‌வின்றி இய‌ங்க‌லாம். ஆட்க‌ளை நிய‌ம‌ன‌ம் செய்தால், வ‌ரும் செல‌வின‌ங்க‌ளை விட‌ மென்பொருள்க‌ள் ச‌ல்லிசு. நீலகண்டன் கொடுத்தால் தான் ராகேஷிற்கு வேலை. ராகேஷ் செய்து முடித்தால் தான் நீலகண்டனுக்கு லாப‌ம். தொழில் நிமித்தம் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் சார்ந்து இருப்பவர்கள். சம கால அனுபவம் உடையவர்கள்.

ராகேஷ், நீலகண்டனின், தோளில் தோழமையும் கைபோட்டவாறே,

"அடுத்த மாதம் நாம் வெளியிட்டாக வேண்டிய மென்பொருள் தொகுப்பை கருத்தில் கொண்டு கொஞ்சம் கவனமாக பேசுங்கள்" என்றான் சன்னமாக. கவனமாகக் கையாளவேண்டிய எதுவோ நடந்திருக்கிறது என்பது புரிந்துவிட்டாலும் நடந்தது என்ன என்பதைத் தெரிந்துகொள்ளும் ஆர்வம் வந்தது. கூடவே எச்சரிக்கை உணர்வும். எதுவும் பேசாம‌ல் அமைதியாய் ந‌ட‌ந்த‌ ராகேஷை, என்ன‌வாக‌ இருக்குமென்று யோசித்த‌ப‌டியே தொட‌ர்ந்தார் நீலகண்டன். ராகேஷ், விவாத அறையின் கதவை தள்ளித் திறந்து நீலகண்டனை சைகையால் உள்ளே வரச்சொல்லி அழைக்க‌, உள்ளே நுழைந்தார் நீலகண்டன்.

அறையில் ம‌த்திம‌மாக‌ இட‌ப்ப‌ட்டிருந்த‌ வட்ட மேஜையின் ஓர் ஓர இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த மனோஜ், அறைக்குள் நுழையும் ராகேஷையும், நீலகண்டனையும் சலனமின்றி பார்த்தது நீலகண்டனுக்கு வித்தியாசமாக இருந்தது. ஏனெனில் மனோஜ், எப்போது நீலகண்டனையோ, ராகேஷையோ சந்தித்தாலும், சினேகமாக வாழ்த்துவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தான். இப்படி சலனமே இன்றி இருக்க, மனோஜை எப்போதுமே கண்டதில்லை நீலகண்டன்.

குழப்பத்துடனே நீலகண்டன், மனோஜ் எதிரே இருந்த நாற்காலியில் அமர, நீலகண்டனின் அருகாமையில் இருந்த இருக்கை ஒன்றில் தன்னை நிறைத்துக்கொண்டார் ராகேஷ்.

தகவலொன்றைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் தோரணையில் துவங்கினார் ராகேஷ்.

"நீலகண்டன், நம் எதிரே அமர்ந்திருக்கும் மனோஜை நீங்கள் நன்றாகவே அறிவீர்கள் என்று நினைக்கிறேன். அதிர்ச்சியளிக்கும் வகையில் மனித வளத்துறையிலிருந்து இன்று எனக்கு கிடைத்த தகவல் என்னவென்றால், மனோஜ், நம் அலுவலகத்தில் இணைகையில் போலியான சான்றிதழ்கள் அளித்திருக்கிறார் என்பதுதான்" என்றுவிட்டு தகவல் தந்ததோடு தன் வேலை முடிந்துவிட்டது என்கிற ஸ்திதியில் அமைந்தார் ராகேஷ்.

நீலகண்டனுக்கு அதிர்ச்சியாகவும், ஆச்சர்யமாகவும் இருந்திருக்க வேண்டும். மனோஜிடம் திரும்பி,

"ராகேஷ் சொல்வதெல்லாம் உண்மையா மனோஜ்?" என்றார் அதிர்ச்சி கலந்த குரலில். மனோஜ் மெளனமாக ஆமாம் என்பதாக மேலும் கிழும் தலையசைத்தான்.

"அப்ப‌டியானால், உன் உண்மையான கல்வித் தகுதிதான் என்ன மனோஜ்?".

"வெஸ்ட்மினிஸ்டர் பல்கலைக்கழகத்தில் படிப்பைவிட்டு பாதியில் நிறுத்தப்பட்டவன் நான் நீலகண்டர்". இப்படிச் சொன்ன டாமின் குரல் மெலிந்திருந்தது. எல்லாம் முடிந்துவிட்டது, இனி என்ன என்பதாக இருந்தது.

"படிப்பு பாதியில் நிறுத்தப்பட்டதா? எதனால் என்று எங்களிடம் சொல்ல முடியுமா நண்பா?"

"என் பெற்றோர்கள் சமூக விரோத காரணங்களினால், திடீரென்று கைது செய்யப்பட்டமையால், படிப்பைத் தொடர, பல்கலைக்கழகத்திடம் கட்ட போதுமான பணம் என்னிடம் இருக்கவில்லை நீலகண்டன்"

ராகேஷிற்கு மனோஜின் நிலைப்பாடு குறித்து பரிதாபமாக இருந்தது. மெளனமாக நடப்பதை கவனித்துக்கொண்டிருந்தார். மனோஜ் சிறிது நேரம் அமைதியாக எதையோ யோசித்தவனாய் அமர்ந்திருந்தான். நீலகண்டன், மனோஜே தொடரட்டும் எனக் காத்திருந்தார். அந்த விவாத அறையில் மயான அமைதி நிலவியது.

"என் பெற்றோர்கள் செய்த தவற்றினால், வீடிழந்து, பொருளிழந்து நான் நடுரோட்டிற்கு வந்துவிட்டேன் நீலகண்டன். போதாத குறைக்கு, அவர்கள் வாங்கிய கடனை நான் அடைக்க வேண்டியிருந்தது. என் கையிலோ பணமே இருக்கவில்லை. எப்படியோ சமாளித்தவன், பிற்பாடு, ஒரு இரவு விடுதி நடனக்காரியை திருமணம் செய்துகொண்டேன். எங்களுக்கு ஒரு பெண் பிறந்தாள். அவளுக்கு இரண்டு வயதாகும்போது, என் மனைவி, தான் வேலை பார்த்த அந்த இரவு விடுதியில் உடன் வேலை பார்த்த ஒருவனுடன் ஒரு நாள், வீட்டிலிருந்த பொருள் அனைத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு ஓடிவிட்டாள். மீண்டும் நான் தனியனாகிவிட்டேன் நீலகண்டன். ஆனால் இந்த முறை இரண்டு வயதுக் குழந்தையுடன். தனியே இருந்திருந்தாலும் தற்கொலை செய்து கொண்டிருக்கலாம். இரண்டு வயது குழந்தையை என்ன செய்வது? அவளை தனியே தவிக்க விட்டு, செத்துப்போக‌ விரும்பவில்லை".

"நகரத்தில் நான் வேலை கேட்டு ஏறி இறங்காத வணிக சந்தைகள், கடைகள் இல்லை நீலகண்டன். மீன் கடையிலிருந்து துவங்கி பெரிய நகைக்கடைகள் வரை ஏறி இறங்கிவிட்டேன். முதல் இன்றி, சிபாரிசு இன்றி எந்த வேலையும் கிடைக்கவில்லை. அப்படியே முயன்று பெற்ற வேலைகளும் சில வாரங்களுக்கு மேல் நீடிக்கவில்லை. அவற்றில் கிடைத்த பணம் எனக்கும், என் சின்ன குழந்தைக்கும் அரை வேளை உணவுக்கு கூட எட்டவில்லை. பல நாட்கள் தொடர்ந்து நாங்கள் பட்டினியாக இருந்திருக்கிறோம். என் இரண்டு வயது மகள் பட்டினியில் துவண்டு மயங்கி விழுவதைப் பார்ப்பதற்கு செத்துப்போகலாம் போலிருக்கும் நீலகண்டன்".

"அப்போதுதான் செய்தித்தாளில் உங்கள் அறிவிப்பைப் பார்த்தேன் நீலகண்டன். கணிணி வல்லுனர்கள் தேவை என்று விளம்பரம் செய்திருந்தாய். நான் பள்ளிக்கூடம் போனவரை, கணிணிக்களுக்கு அறிவைக் கொடுக்க கற்றிருந்தேன் நீலகண்டன். ஆனால், அது மட்டும் தான் இருந்தது. முறையான ஆவணங்களோ, சான்றிதழ்களோ என்னிடம் இருக்கவில்லை நீலகண்டன்"

"நம்மைச் சுற்றியுள்ள நவீன உலகைப் பாருங்கள் நீலகண்டன். சிலருக்கு லட்சங்களையும், கோடிகளையும் அது தருகையில், பலரை பட்டினியில் கொல்கிறது. ஒரு பக்கம், மக்கள் பிச்சைக்காரராகிறார்கள், மறுபக்கம் மக்கள் வோல்வோவில் தங்கள் கோடிக்கணக்கான பணத்தை முடக்குகிறார்கள். இந்த நவீன யுகத்தில், பணம் படைத்த முதலாளித்துவமே, யார் வாழ வேண்டும், யார் அழிய வேண்டுமென முடிவு செய்கிறது நீலகண்டன். சுவாசிக்க எனக்கான காற்று மறுக்கப்பட்ட போது, நான் சுவாசிக்க, எனக்கான காற்றை எடுத்துக்கொண்டேன். அது தவறா?"

ராகேஷும், நீலகண்டனும் டாமை பிரமிப்புட‌ன் பார்த்தபடி அமர்ந்திருக்க, மனோஜ், உள்ளக்குமுறலை கொட்டிக்கொண்டிருந்தான்.

"நான் வேறென்ன செய்ய நீலகண்டன்? வேலை இல்லை. பணம் இல்லை. ஆனால் இருவர் வாழ வேண்டும். எனக்கு வேறு வழியேதும் இருக்கவில்லை நீலகண்டன். ஒன்று நான் திருட வேண்டும், அல்லது வழிப்பறி செய்யவேண்டும். இல்லையென்றால் நானும் என் இரண்டு வயது குழந்தையும் பசியாலோ, குளிராலோ, நோய்வாய்ப்பட்டோ சாக வேண்டும். எனக்கு வேறு எந்த வழியும் இருக்கவில்லை நீலகண்டன். உங்களுடைய‌ சார்த்தர் சொல்லும் எக்ஸிஸ்டென்ஷியலிஸ்டாகத்தான் நான் இருந்தேன் என்பதை நீங்கள் உணர்ந்துகொள்ள வேண்டும் நீலகண்டன்."

நீலகண்டன், மிகுந்த சிந்தனையுடன் மனோஜையே பார்த்து அமர்ந்திருந்தார்.

"நீங்கள் முப்பது நாட்கள் தேவைப்படும் என்று கணக்கிட்ட கணிணி ப்ரோக்ராம்களை பத்து நாட்களில் நான் செய்து முடிக்க‌வில்லையா?"

நீலகண்டன் மனோஜையே பார்த்தபடி அமோதிப்பாக தலையசைத்தார்.

"உங்களுக்கு தெரியுமா நான் அதை எப்படிச் செய்தேன் என்று? எனக்கு இருபதாயிரம் சம்பளம் நீலகண்டன். நான் பயன்படுத்திய மடிக்கணிணிக்கள் இரண்டு வாங்கினேன் நீலகண்டன். என் போன்றே கணிணிக்களுக்கு அறிவூட்டத் தெரிந்த, ஆனால், போதுமான சான்றிதழ்கள் இல்லாத இரண்டு பேரை என்னோடு இணைத்துக்கொண்டேன் நீலகண்டன். என் வீட்டில் ஓரரையில் அவர்களும் இருக்கிறார்கள். எனக்கு வரும் வேலைகளை பகிர்ந்து செய்கிறோம் நீலகண்டன். அதன்படியே, என் இருபதாயிரம் சம்பளத்தை நாங்கள் பகிர்ந்து கொள்கிறோம் நீலகண்டன். இப்போது எங்கள் மூவருக்கு வாழ்க்கை இருக்கிறது. நாங்கள் பிச்சைக்காரர்கள் அல்ல. நமது நாட்டின் வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் குறித்து நீ அறிவாய் தானே நீலகண்டன்? நான் அதை என் வரையில் முழுமையாக உடைத்திருக்கிறேன் நீலகண்டன். இப்போது நாங்கள் மூவரும் சம்பாதிக்கிறோம். வேலை செய்கிறோம். நாங்கள் பிச்சைக்காரர்கள் இல்லை நீலகண்டன். பிச்சைக்காரர்களிடமிருந்து எங்களை பிரிக்க உதவும் பணம் இப்போது எங்களிடமும் இருக்கிறது நீலகண்டன். அதைக் கொண்டு என் மகள் மர வேலைகள் கற்கிறாள் நீலகண்டன். பின்னாளில் அவள் மரவேலைகள் செய்து பிழைத்துக்கொள்வாள்".

" நான் செய்ததில் என்ன தவறு இருக்கிறது நீலகண்டன்?. உனக்கு நன்றாகவே தெரியும். நமது நாடு ஒரு முதலாளித்துவ நாடு. ஏதுமறியாத பாமர மக்கள் 80 பேர் சேர்ந்து கடினமாக உழைத்து, எல்லாம் தெரிந்த 20 பேரை உச்சாணியில் கொண்டு வைக்கும் நாடு. நம் அலுவலகத்தில் எத்தனை பேர் இரண்டு மணி நேரத்தில் முடிய வேண்டிய வேலையை இழுத்து இழுத்து இரண்டு நாட்களுக்கு செய்கிறார்கள் என்று உங்களுக்கு தெரியும் தானே நீலகண்டன். அத்தகைய, சோம்பேரிகளே இந்த நவீன உலகத்தில், கண்ணாடி அறையில், அமர்ந்தபடி, கை நிறைய சம்பாதிக்கையில், சரியான தகுதிகளுடன், வேலை தெரிந்த , கடினமாக உழைக்கக்கூடிய என் போன்றவர்கள் ஏன் குளிரிலும், பசியிலும், நோயிலும் சாக வேண்டும் நீலகண்டன்? முதலாளிகளை உருவாக்க முதலாளித்துவம் வ்ரையறுத்த கோட்பாடுகளின்படியான‌ சான்றிதழ்கள் என்னிடம் இல்லாததாலா?"

"நீங்கள் டொனால்ட் பார்த்தெல்மேயையும், சார்த்தரையும் படிப்பவர் தானே. நீங்களே சொல்லுங்கள் நீலகண்டன். நான் என்ன செய்ய?"

ராகேஷும், நீலகண்டனும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். அங்கே மீண்டும் மயான அமைதி நிலவியது. இருவரில் எவரும் பேசவில்லை. சற்று கணங்கள் கழித்து, ராகேஷ் அமைதியாக எழுந்து விவாத அறையை விட்டு வெளியேறினார்.

நீலகண்டன் இருக்கையை விட்டு எழுந்து, மனோஜின் தோளில் நட்பாய் கைபோட்டபடி அழைத்துக்கொண்டு காரிடாரில் நடந்து, அலுவலகத்தின் வாயிலை நோக்கி நடந்தார். அவர்களின் தலைகளுக்கு பின்னே அலுவலகம் பரபரப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தது.

அலுவலகத்தை விட்டு வெளியே வந்தவுடன், நீலகண்டன், மனோஜிடம்,

"என் அருமை மனோஜ், நீங்கள் மூவரும் உங்கள் வீட்டில் இது காறும் செய்துகொண்டிருந்த வேலையை இனி வரும் காலங்களில், என் வீட்டில் செய்கிறீர்களா?" என்றார்.

முற்றும்.

@நன்றி உயிர்மையின் உயிரோசை கலை இலக்கிய இதழ்(http://uyirmmai.com/uyirosai/ContentDetails.aspx?cid=6244)

Monday, 8 July 2013

புதிய வீடு - சிறுகதை


புதிய வீடு - சிறுகதை

அறை முழுவதையும் கூட்டி, பெருக்கி குப்பைகளை அள்ளி குப்பைக்கூடையில் போட்டுவிட்டு ராகவன் சோபாவில் அயர்ச்சியுடன் சாய்கையில் அருகாமையிலிருந்த தேவாலயத்தின் மணி ஆறுமுறை டிங் என்று ஒலித்துவிட்டு நின்றது. அந்த ஓசையில் ஏதோ ஒரு இனம் தெரியாத ஈர்ப்பு ராகவனுக்கு எப்போதுமே இருந்தது. அது, இளம்பிராயத்தில் கிரிஸ்துவ பள்ளியில் படித்ததன் விளைவாக இருக்கலாமென்றும் கூட அவனுக்கு தோன்றியிருக்கிறது.

இப்படியான ஈர்ப்பு எல்லா மனிதருக்குள்ளும் ஏதோ ஒரு வகையில் இருக்கத்தான் செய்கிறது. தூரத்து ரயிலோசை, ரயில் இருக்கைகளின் வாசம், கோயிலின் எண்ணெய் வாசனை, பசு மாட்டின் கழுத்து மணியோசை, மெல்லிய கொலுசொலி, கிராமத்து மண் வாசம், இளம்பிராயத்தில் படித்த பள்ளிக்கூடம் என்று, எல்லோருக்கும் ஏதோ ஒன்றின் மீது இனம்புரியாத ஈர்ப்பு இருக்கவே செய்கிறது. இது இல்லாத மனிதன் எவரும் இருக்க முடியாது. மனதில் சிறிதளவேனும் ஈரம் இருப்பதன் அடையாளம் அது.

நிதர்சன வாழ்வின் செயற்க்கைத்தனங்களில், தொலைந்து போகும் முன், இந்த ஈர்ப்புகள் தாம் அவ்வப்போது மனிதர்களை வெளியே இழுத்துப் போடுகின்றன. காலம் எத்தனை தான் நில்லாது ஓடினாலும் இத்தகைய நினைவுகள் அப்போதுதான் நிகழ்ந்த வண்ணம் அப்படியே மனதுள் இருந்து கொண்டு காலத்தை ஜெயிக்கின்றன தாம். காலம் கடந்து நிற்கின்றன தாம்.

ராகவன் புதியதாய் வாங்கிய வீடு அது. அம்பத்தூரை ஒட்டிய புதூரில் பிரதான சாலையினின்றும் இடது புறம் திரும்பினால் முதலில் வரும் மிகப்பெரிய அபார்ட்மென்ட் வளாகத்தின் இரண்டாவது மாடியில் இரண்டு படுக்கையறை கொண்ட ஃப்ளாட் அது. மொத்தம் 32 வீடுகள் கொண்டது அந்த வளாகம். எல்லா வீடுகளும் விற்றுத் தீர்ந்துவிட்ட நிலையில் ஃப்ளாட்களை வாங்கிய பலர் இன்னும் குடிபுகுந்திருக்கவில்லை. ராகவன் தான் முதலில் வீட்டில் பால்காய்ச்சி குடி புகுந்திருக்கிறான்.

முன்பு வாடகைக்கு இருந்த வீட்டிலிருந்து, பயன்படுத்திய தட்டு முட்டு சாமான்களை, புது வீட்டிற்கு லாரி வைத்து கடத்தி வந்து, வீடு முழுவதும் அதனதன் இடத்தில் வைக்க நாள் முழுவதும் காலாவதியாகிவிட்டிருந்தது. எல்லாவற்றையும் வைத்துவிட்ட நிலையில், இறுதியாக வீட்டின் ஹாலில் பார்வையாக வைக்க ஆர்டர் செய்திருந்த ரோஜா பூக்கள் மட்டும் அதுவரையிலும் வந்திருக்கவில்லை.

இர‌வுக்குள் ம‌னைவியும், ம‌க‌னும், பெற்றோரும், மாம‌னார், மாமியாரும் வ‌ருவ‌தாக‌ திட்ட‌ம் இருந்த‌து. அவர்களுக்கென சின்னதாக ஒரு பார்ட்டி தருவதெனவும் ஒரு திட்டம் இருந்தது. அவ‌ர்க‌ள் வ‌ருமுன் வீடு முழுவ‌தும் அழ‌கான‌ வாச‌னை மிகுந்த‌ ரோஜா ம‌ல‌ர்க‌ளை குவித்து வைத்து அலங்கரித்து வைப்பது இன்னும் இன்னும் ரம்மியமாகவும், பின்னாளில் நினைவு கூர்ந்தால், இனிமையாக இருக்குமென்பதற்காகவும் அதற்கென சுமார் ஆயிரத்து ஐந்நூறு மலர்களை ஆர்டர் செய்திருந்தான் ராகவன். ஐந்தரைக்கு வருவதாக கடைக்காரப் பையன் லோகா என்கிற ரித்மஸ் லோகா உறுதியளித்திருந்தது நினைவுக்கு வந்தது. உடல் முழுவதும் வியர்த்து வழிய, செல்வம்‌ வரும் நேரம் அழுக்காக இருக்க வேண்டாமென முடிவு செய்து, அவசரமாக குளியலறைக்குள் நுழைந்து குளித்துவிட்டு, அரைக்கால் சட்டை, பனியன் அணிந்து ராகவன் வெளியே வருவதற்கும், வாசலில் ட்ரிங் என்று சத்தம் கேட்கவும் சரியாக இருந்தது.

ராகவன் கதவு திறக்கையில்,

"ஹலோ சர், பூ ஆர்டர் பண்ணியிருந்தீர்கள் தானே?". என்றான் லோகா. அவன் கையில் சின்னதாக ஒரு பை மட்டுமே இருந்தது க‌ண்டு ராக‌வ‌னின் புருவ‌ங்க‌ள் சுருங்கின‌. ஆயிர‌த்து ஐந்நூறு பூக்க‌ளை எடுத்து வ‌ந்திருப்ப‌வ‌ன் போல லோகா தோன்ற‌வில்லை என்ப‌தை குறித்துக்கொண்டான் ராக‌வ‌ன். அத்தனை பூக்களை தனியொருவனாய் எடுத்து வர இயலாமல், கீழேயே வண்டியில் நிறுத்திவிட்டு வந்திருக்கலாமென்று தோன்றியது. ரித்மஸ் லோகா என்கிற பெயரே வித்தியாசமாக இருந்தது. கிரிஸ்துவனாக இருக்கலாமென்ற ஊகத்திற்கு வழிவகுத்தது. லோகா சற்றேரக்குறைய ஆறடி உயரம் இருந்தான். நிறத்தில் கருமை. நிரம்ப வெளியிடங்களிலேயே சுற்றிக்கொண்டிருப்பவன் என்பதை, முகப்பருக்கள், பழுப்படைந்து அழுந்தி கோணிய‌ காதோர‌ கேசம் சொல்லாமல் சொல்லின. கொஞ்சம் கவனமின்மையுடன் பார்க்கின், கென்ய நாட்டு மனிதனோ என்று நினைக்கத்தோன்றிவிடும் அளவிற்கு இருந்தான்.

"அட! வாப்பா.. உன்னைப் பற்றித்தான் நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். நீயே வந்துவிட்டாய். வா. உள்ளே வா" என்றழைத்த ராகவன், லோகாவிற்கு வழிவிட்டு பின்னடைய, லோகா வீட்டிற்குள் நுழைந்தான். புதியதாக வெள்ளையடித்த வீட்டின் சுற்றுச் சுவர்களுக்கு மத்தியில் அவன் கரும்பலகை போல் நின்றிருந்ததாகப் பட்டது ராகவனுக்கு. குறை வெளிச்சத்தில் சுவற்றில் படியும் நிழல் போலத் தோன்றினான்.

"மன்னியுங்கள், வேறொரு வாடிக்கையாளருக்கு பூக்கள் டெலிவரி செயததில் சற்று தாமதமாகிவிட்டது" என்றான் லோகா, உள்ளே நுழைந்து கொண்டே.

"பரவாயில்லையப்பா. எனக்கும் சற்று முன் தான் வேலை ஒழிந்தது. நீ முன்னமேயே வந்திருந்தால் எனக்கு சிரமமாகத்தான் இருந்திருக்கும். நல்லவேளை நீ இப்போது வந்தாய்" என்றான் ராகவன்.

"ஓ.. அப்படிங்களா" என்ற லோகா, வீட்டை ஒரு முறை, சுற்றும் பார்த்துவிட்டு, "வீடு நன்றாக அமைப்பாக இருக்கிறது" என்றான்.

"இருக்காதா பின்னே! முழுதாக தொள்ளாயிரம் சதுர பரப்பளவில், பிரதான சாலையின் ஓரமாக அமைந்திருக்கிறதே. முழுதாக முப்பத்தியைந்து லகரம் செலவு. இத்தனைக்கும் இதில் கார் பார்க்கிங் சேர்த்தி இல்லை" என்றான் ராகவன்.

"அப்பாடி! அத்தனை விலையா?"

"என்ன அப்படி சொல்லிவிட்டாய்! இதுவாவது பரவாயில்லை.. அடையார், திருவான்மியூர் எல்லாம் இதை விட விலை அதிகம். என்ன செய்வது? இங்காவது கிடைத்ததே " சலித்துக்கொண்டான் ராகவன். அந்த வீட்டிற்கென வேகாத வெய்யிலில் பைக்கில் அலைந்தது, இடைத்தரகர்கள் இஷ்டத்திற்கு விலை சொல்ல சரியான விலை குறித்து அல்லாடியது, கொடுக்கப்பட்ட கோப்புகள் சரிபார்த்தல், கருப்பில் கரைந்த பணத்தில் சோர்வுற்றது, வங்கிகளுக்கு லோன் வேண்டி அலைந்தது என அதுவரையில் அவன் அந்த வீட்டிற்கென பட்ட கஷ்டங்கள் ஒரு நிமிடம் தோன்றி மறைந்தன. என்றாலும், தனக்கே தனக்கென ஒரு வீடு கட்டி அதனுள் ஈசி சேரில் சாய்ந்து அமர்ந்து ஒரு வாய் காப்பி அருந்துவதன் சாசுவதம் பிடித்திருந்தது. அந்த வீட்டிற்கென பட்ட கஷ்டங்கள் நொடியில் தேனென இனிக்கச் செய்தது.

"இந்தக் காலத்தில் ரியல் எஸ்டேட்ஸ் தான் சார்.. நான் கூட, இந்த பூக்கள் வேலையை விட்டுவிட்டு, ரியல் எஸ்டேட்ஸ் செய்யலாமா என்று இருக்கிறேன் சார். இந்த பூக்கள் வேலையில் அத்தனை திருப்தி இல்லை" என்றான் லோகா சலிப்பாக‌.

"ஏனப்பா, விரக்தியாகப் பேசுகிறாய்.. பூக்கள் நல்ல தொழில் அல்லவா? சிங்கப்பூர், மலேசியா இன்ன பிற ஐரோப்பியன் நாடுகளுக்கெல்லாம் இங்கிருந்து பூக்கள் விமானத்தில் அனுப்பப்படுகின்றன என்றொரு கட்டுரையில் கூட படித்தேனே" என்றான் ராகவன் சமாதானம் சொல்லும் நோக்கில்.

"ஆமா... பூக்கள் தானே போகின்றன‌.. நாங்களா போகிறோம்" என்றான் லோகா. அவன் பேச்சில் ஒரு வெறுமை தின்மையாகத் தெரிந்தது. அவனிடம் வீட்டைப் பற்றி அதற்குமேல் பேசுவது சரியாக இருக்குமென்று ராகவனுக்கு தோன்றவில்லை.

"ம்ம்.. சரி.. பூக்கள் தயாரா?" என்றான் ராகவன் பேச்சை மாற்றும் நோக்கில்..

"தயார் சார். தந்துவிட்டு போகலாம் என்றுதான் வந்திருக்கிறேன். எத்தனை ஆர்டர் செய்திருந்தீர்கள்?" என்றான் லோகா.

"அயிரத்து ஐந்நூறு பூக்களப்பா.. பூக்களெல்லாம் எங்கேயப்பா? கீழே வண்டியில் இருக்கிறதா" என்றான் ராகவன்.

"இல்லை சார், இந்தப் பையில் தான்" என்ற லோகா, தன் கையில் கொண்டிருந்த சின்ன தோல்பையை காட்டினான். தோல் பை, மெலிந்து காணப்பட்டது. இரண்டொரு குறிப்பேடுகள், சீப்பு, ஒரு சிகரெட் பாக்கேட், செல் ஃபோன் சார்ஜர் முதலான சின்னச் சின்ன பொருட்களே வைக்கக்கூடிய மிகச்சிறிய அந்த பைக்குள் ஆயிரத்து ஐந்நூறு பூக்களா என்று நினைத்துப் பார்க்கையிலேயே, ராகவனுக்கு வியப்பாகவும், ஏமாற்றமாகவும் இருந்தது.

"இந்த பையிலா?" என்றான் ராகவன் நம்பிக்கையின்றி.

"ஆமாம் சார்"

"என்ன விளையாடுகிறாயா லோகா?! இத்தனை சிறிய பையில் அத்தனை பூக்களா?" என்றான் ராகவன் தீர்மானமில்லாமல்.

"அய்யய்யோ.. உண்மையாத்தான் சார்.. உங்க‌ளுக்கே உங்க‌ளுக்காக தனிச்சிறப்பான பூக்களாக கொண்டுவ‌ந்திருக்கிறேன்" என்றான் லோகா மெலிதாக‌ சிரித்துக்கொண்டே.

"அப்ப‌டியா! எங்கே காட்டு பார்க்க‌லாம்?" என்றான் ராகவ‌ன் ச‌ந்தேக‌மாக‌.

"மொத்த‌ம் எத்த‌னை கேட்டீர்க‌ள்?"

"மொத்த‌மாக‌ ஆயிர‌த்து ஐந்நூறு பூக்க‌ள்"

"இதோ.. உங்க‌ள் பூக்க‌ள்" என்ற‌ லோகா, தான் கொண்டு வ‌ந்திருந்த‌ தோல் பையின் ஜிப்பை இழுத்துத் திறந்து, நான்கு ரோஜா பூக்க‌ளை வெளியே எடுத்தான். மெல்ல‌ அப்பூக்க‌ளை அருகாமையிலிருந்த‌ மேஜை மீது வைத்துவிட்டு ச‌ட்டைப் பைக்குள் துழாவி ஒரு க‌த்திரிக்கோலை எடுத்து நான்காவ‌து பூவின் த‌ண்டில் இர‌ண்டாக‌ வெட்டி , மூன்று முழுப்பூக்க‌ளையும் ஒரே ஒரு இன்ச் நீள‌முள்ள‌ த‌ண்டையும் மேஜைமீது அடுத்த‌டுத்து வைத்தான். வெட்டி எஞ்சிய‌ ரோஜாவை மீண்டும் த‌ன் பைக்குள் திணித்துக்கொண்டான்.

இத்தனையும் செய்கையில் அவன் முகம் சலனமற்று இருந்தது. விழிகளில் ஒரு தீர்க்கம் இருந்தது. அவன் அதிகம் பேசவில்லை. இலக்கற்று ஒரு வார்த்தையும் வெளிவரவில்லை. கீ கொடுத்த பொம்மை போல, அவன் அதை செய்தாலும், அதிலும் ஒரு நேர்த்தி இருந்தது.

பார்த்துக்கொண்டிருந்த ராகவனுக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. ஆயிரத்து ஐந்நூறு பூக்கள் எங்கே மூன்றே மூன்று பூக்களெங்கே என்று தோன்றியது.

மேஜையின் மீதிருந்த மூன்று பூக்களும் அழகாக இருந்தன. மலர்ந்த சூட்டில் பறித்து வந்துவிட்டாற் போல் தோற்றம் தந்தன. அழகான செவ்விதழ்கள் கொண்ட, வாசம் மிகுந்த ரோஜா பூக்களை, சிருஷ்டி, முள்ளுடன் தான் படைத்திருக்கிறது. இது எதைக் குறிக்கிறது? சரியும் தவறும், தீமையும் நன்மையும், தர்மமும் அதர்மமும் ஒரே காகிதத்தின் இரண்டு பக்கங்கள் என்பதையா? ஒன்றில்லாமல் இன்னொன்று இல்லை என்பதையா? சரி, நியாயம், தர்மம் இவைகளெல்லாம் எங்கோ நடக்கையில், தவறு, அநியாயம், அதர்மமும் அங்கேயே நிகழும் என்பதையா?

"ஏய், லோகா.. என்னப்பா மூன்றே மூண்று பூக்கள் வைத்திருக்கிறாய்? இவைகள் தான் விசேஷமான பூக்களா?" என்றான் ராகவன் ஏமாற்றத்துடன்.

"இல்லையே சார்.. நீங்கள் கேட்ட ஆயிரத்து ஐந்நூறும் இருக்கிறதே.." என்றான் லோகா.

"ஏனப்பா? உன் கண் என்ன குருடா? மூன்று தானே இருக்கிறது. உனக்கு எண்ணிக்கை தெரியுமா? தெரியாதா? என்ன படித்திருக்கிறாய்?"

"எம்.எஸ்ஸி மாதமாடிக்ஸ் சார்."

"படித்தவந்தானே நீ! படித்தவன் செய்கிறா காரியமா இது? இந்த ஸ்திதியில், இவைகள் எல்லாம் விசேஷமான பூக்கள் என்று வேறு சொல்கிறாயே?" என்றான் ராகவன் சற்று கோபத்துடன்.

"உண்மைதான் சர்.. இவை விசேஷமான பூக்கள் சார்"

"அப்படியென்ன விசேஷம் இவைகளில்?"

"அதென்ன அப்படி கேட்டுவிட்டீர்கள் சார்.. நன்றாக பாருங்கள்.. இந்த மூண்று பூக்களும், ஒரு இன்ச் ஒற்றைக் காம்பும் உங்கள் தொள்ளாயிரம் சதுர அடி வீட்டின் முக்கால்வாசி இடத்தை அடைக்கவில்லை. பார்த்தீர்களா? எத்தனை இடம் உங்கள் பயன்பாட்டிற்கு மிச்சமிருக்கிறது பாருங்கள்? இந்த மீந்த இடங்களில் நீங்கள் எத்தனை பொருட்கள் வைக்கலாம்? எத்தனை பேர் இங்கு சாவதானமாக அமர்ந்து சீட்டாடலாம்? பேசிச் சிரிக்கலாம்? பொழுது போக்கலாம்? " என்றான் லோகா சாவதானமாக.

"மூண்று ரோஜா பூக்கள் கூட பரவாயில்லை. இந்த காம்பு எதற்கு?" என்றான் ராகவன்.

"சார், எங்கள் கடை யாரையும் ஏமாற்றுவதில்லை. எண்ணிக்கை தவறியதே இல்லை. மிக மிகச் சரியாக இருக்கும். இந்த காம்பு இல்லையெனில், ஆயிரத்து ஐந்நூறு சாத்தியமில்லை." என்ற லோகா, தன் தோல் பையிலிருந்து ஒரு ரசீது புத்தகத்தை எடுத்து காண்பித்துவிட்டு,

"உங்களுக்கு சொந்தமானதை பெற்றுக்கொண்டதாக நீங்கள் அத்தாட்சி கையழுத்து ஒன்று போட வேண்டும்" என்றான்.

"சரியாப் போச்சு.. இது வேறா?.. நல்ல கடைப் பையனப்பா நீ" என்று சலித்தவாறே ராகவன் , லோகா நீட்டிய ரசீதுக் காகிதத்தில் கையழுத்திட்டுத்தர, வாங்கிக் கொண்டு,

"சரி சார்.. எங்களிடம் பூக்கள் வாங்கியமைக்கு எங்கள் நன்றிகளை தெரிவித்துக்கொள்கிறோம். இனி வரும் காலங்களில் உங்கள் பூக்கள் வேண்டுமென்றாலும் எங்களிடம் வாருங்கள்.. பூக்கள் வாங்க, விற்க எங்ககிட்ட வாங்க.. நாங்கள் பூக்கள்" என்று விட்டு கலகலவென சிரித்தபடியே திரும்பி ஹாலை விட்டு வெளியேறும் லோகாவையே வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் ராகவன்.

லோகா விட்டுச் சென்ற பூக்கள் மேஜைமேல் பத்திரமாக இருந்தது.

#நன்றி
உயிர்மையின் உயிரோசை கலை இலக்கிய இதழ்(http://uyirmmai.com/uyirosai/contentdetails.aspx?cid=6234)