Monday, 24 December 2012

வழி தவறி ‍- சிறுகதை


வழி தவறி ‍- சிறுகதை

என் வீட்டில் நான் மட்டும் தனி இல்லை ஸார். எனக்கு ஒரு அண்ணா, அப்பா, அம்மா. அப்பா பணி ஓய்வு பெற்றவர். மாதா மாதா ஒன்பதாயிரம் பென்ஷன் வாங்குபவர். (என்ன பணி என்பது இந்தக் கதைக்கு தேவையில்லை). அதை சுகமாக வாங்க வைப்பது அண்ணன். அண்ணன் செய்யும் தொழில் ஸார். கட்டிட கான்ட்ராக்டர், ரியல் எஸ்டேட்ஸ் தொழில் என்று என் அண்ணன் என்னென்னவோ செய்கிறான். தனக்கென கட்டுமான கம்பெனி நடத்துகிறான் ஸார். நிலமிருந்தும் வீடு கட்டும் அளவிற்கு பணமில்லாத வரியவர்களை அணுகி, அவர்களோடு அக்ரிமெண்ட் போட்டுக்கொண்டு, அரசிடம் அனுமதி வாங்கி, நான்கு தளங்கள் கட்டி, அடித் தளத்தை நிலத்தின் சொந்தக்காரருக்கு கொடுத்துவிட்டு, மீதமுள்ள தளங்களில் வீடுகள் கட்டி விற்பது என்கிற வரைக்கும் அவன் தொழில் பற்றி எனக்கு அத்துப்படி ஸார்.

ஆனால் இதற்கு மேல் என்னிடம் கேட்காதீர்கள் ஸார். சொல்ல முடியாது. ரகசியம் என்பதால் அல்ல. எனக்கு தெரியாது. புரியாது. புரியவில்லை ஸார். ஆனால் அவனால் தான் நான். அவன் எனக்கு பணம் காய்ச்சி மரம். கேட்ட போதெல்லாம் பணம் தருவான். என்னை செல்லமாக நடத்துகிறான் என்று தோன்றும் எனக்கு. கேட்டதெல்லாம் வாங்கித் தருவான். நான் த‌ட்டுத்த‌டுமாறி ஹைய‌ர் செக‌ன்ட‌ரியில் வாங்கிய‌ எழு நூற்று சொச்ச‌ம் மார்க்குக‌ளுக்கு நான்கு லட்சம் ப‌ண‌ம் கொடுத்து சாய்ராம் பொறியிய‌ல் க‌ல்லூரியில் சீட் வாங்கித் த‌ந்திருக்கிறான். ஹைஸ்டைல், லைஃப்ஸ்டைல்க‌ளில் லீ ஜீன்ஸ் வாங்கித் த‌ந்திருக்கிறான். பதிமூன்றாயிரத்துக்கு செல்ஃபோன் வாங்கித் தந்தான். வேகமாய் ஓட்டி விபத்துக்குள்ளாக்கி விடுவேனென்று பைக் வாங்கித் த‌ர‌ ம‌றுத்திருக்கிறான்.

எத்தனை பாசம் பார்த்தீர்களா ஸார் அவனுக்கு என் மேல்!. இப்படிப்பட்ட அண்ணனுக்கு எப்படிப்பட்ட மனைவி வாய்த்திருக்கவேண்டும்! ஆனால் இவள், ச்சே.

எனக்கு பயங்கர கோபம் ஸார் அவள் மேல். அந்தக் காட்சியை என் கண்ணால் பார்த்ததிலிருந்து எனக்கு பயங்கர கோபம் ஸார். என்ன நடந்தது என்று விரிவாகச் சொல்கிறேன் கேளுங்களேன்.

மாலை ஐந்து மணியளவில் அண்ணா நகர் பன்னிரண்டாவது மெயின்ரோடில் 147 பஸ்ஸில் ஏறிய நான், பிதுங்கும் பஸ்ஸிற்குள்ளாக நெருக்கியடித்து நின்றபடிக்கு ஆர்ச்சைக் கடந்து, ஸ்கை வாக் தாண்டி, லயோலா கடந்து, காலேஜ் ரோட் கடக்கையில் மிகவும் தற்செயலாகத்தான் கவனித்தேன் ஸார் அவர்களை. ஈடாலிகா தெரியுமில்லையா? அதன் வாசலில் , மாருதி ஆல்டோ காரில். பஸ்ஸிலிருந்து பார்க்கையில் டிரைவர் சீட்டில் இருந்தவன் முகம் தெரியவில்லை ஸார் . அருகே ஒருத்தி.

அசப்பில் அவள் போலவே இருக்கும் அவள் உண்மையிலேயே அவள் தானா? எழ‌வெடுத்த‌ ச‌ன் க‌ன்ட்ரோல் பிலிம் ம‌றைத்த‌து ஸார். நன்றாக எக்கி, இமைகள் சுருக்கி, அப்ப‌டியும் இப்ப‌டியும் அசைத்து அவர்களைப் பார்த்தேவிட்டேன் ஸார். அவள் தான். அவளே தான். என் அண்ணி சந்தியா. என்னருமை அண்ணன் ர‌குவின் மனைவி.

அவன் என் அண்ணனில்லை. என் அருமை அண்ணன், அப்பாவி அண்ணன் இன்னேரம் பணியிடத்தில் இருப்பான். கொளத்தூரில் அவனே சொந்தமாகத் துவங்கிய கட்டுமான நிறுவனத்தின் சார்பில் குடியிருப்புகள் கட்டப்படுவதை மேற்பார்வை பார்த்துக்கொண்டிருப்பான் ஸார். தொழிலில் சுத்தம். காலை 9 மணிக்கு கிளம்பிவிட்டால் இரவு பத்தாகிவிடும் ஸார் அவன் வர. சதா சர்வ நேரமும் தொலைபேசியில் இருப்பான். ஒரு வேளை அப்ப‌டியே இருந்த‌தினால் தானோ இப்ப‌டி? அவளுக்காகத் தானே ஸார் அண்ணன் இத்தனை உழைக்கிறான். அதற்கு பிரயுபகாரமா ஸார் இது? அண்ணி என்பவள் தாய்க்கு சமம் என்பார்கள். ஆனால் இவள்!

என‌க்கு ச‌ட்டென்று இற‌ங்கி காரை நிறுத்தி அவர்களை வெளியே இழுத்துப்போட்டு நாக்கைப் பிடுங்கிக்கொள்கிறாற்போல‌ நாலு வார்த்தை கேட்டுவிட‌வேண்டும் போலிருந்த‌து ஸார். ஆனால் பாவம் பாருங்க, பஸ் ரொம்பக் கூட்டம் ஸார். நான் வேற அந்த நேரம் பார்த்து நடு பஸ்ஸில் இருந்தேனா! எனக்கு முன்னால் ஒரு பொறம்போக்கு ஒரு கல்லூரி மாணவியின் பின்புறத்தை உரசிக்கொண்டிருந்தான் ஸார். சரி, இப்போ எதுக்கு அதெல்லாம். ப‌ஸ் முழுவ‌தும் பிதுங்கி வ‌ழிகிற‌து. ப‌ஸ் நிற்கும் நேர‌ம் அவ‌ர்க‌ள் காரில் ப‌ற‌ந்துவிட‌லாம். அப்போதைக்கு அவ‌ளை வேவு பார்ப்ப‌து சரியென்று தோன்றிய‌து ஸார். நல்லவேளை ப‌ஸ் அந்த‌க் காரின் பின்னாலேயே தான் சென்ற‌து.

சிக்ன‌லில் கூட‌ ப‌ஸ் முன்னால் தான் ஸார் நின்றிருந்த‌து. ச‌ற்று குனிந்து இடுக்கிப் பார்த்த‌தில் அந்தக் கிராதகன் என் அண்ணியின் பின்ப‌க்க‌ம் கைவைத்து எதையே செய்துகொண்டிருந்தான் ஸார். அங்கேயே இற‌ங்கி அவ‌னை காரிலிருந்து இழுத்துப்போட்டு முக‌த்திலேயே மிதிக்க‌வேண்டும் போலிருந்த‌து. அத‌ற்குள் சிக்ன‌ல் ப‌ச்சை விழுந்துவிட்ட‌து. ஸ்டெர்லிங் ஸ்டாப்பிங்கில் ஜ‌ன‌க்க‌ட‌லில் நீந்தி, எவ‌ரெவ‌ர் கால்க‌ளையோ ச‌ட்னியாக்கி, நான்கைந்து பேரை புற‌முதுகில் த‌ள்ளி நான் ப‌ஸ்ஸிலிருந்து இற‌ங்குவ‌த‌ற்குள் அந்த எழவெடுத்த கார் ஸ்பென்ச‌ர் நோக்கி போய் விட்டிருந்த‌து ஸார்.

இனி தொடர்ந்து பலனில்லை. அவர்கள் நழுவிவிட்டார்கள். அவளை... அவ....ளை..

என்ன சொல்லி ஏசுவதென்று தெரியவில்லை ஸார்... என் அண்ணனை எப்படித்தான் ஏமாற்ற துணிவு வந்ததோ? அவள் இப்படிச் செய்வாள் என்று கனவிலும் நினைத்திடவில்லை ஸார். வீட்டில் எத்தனை அடக்கமான குடும்பப்பெண்ணாய் இருந்திருக்கிறாள் தெரியுமா!

காலையில் எழுத்தவுடன் குளித்துவிடுவாள் ஸார். அவள் குளிக்காமல் அழுக்காய், உறக்கத்திலிருந்து எழுந்த மேனிக்கு நான் பார்த்தேயில்லை ஸார் இந்த ஐந்து வருடங்களில். பிறகு பூஜையறையில் காயத்திரி மந்திரன் நாநுனியில் சரளமாய் உச்சரித்து பூஜை ஸார். பிற்பாடு வீடு முழுவதும் அவள் போடும் சாம்பிராணியில் மறைந்தே விடும் ஸார். ஆற‌ரைக்கு எழும் என் அப்பா, ஏழரைக்கு எழும் என் அண்ணன், எட்டரைக்கு எழும் நான் என எங்கள் எல்லோருக்கும் தலைமாட்டில் சூடாக தேனீர் தயாராக இருக்கும் ஸார். காலை டிபனில் தட்டில் அவள் எடுத்து வைக்கையில் அது இட்லிதானா இல்லை தலையில் சூடும் மல்லிப் பூவா என்ற சந்தேகம் எல்லோருக்கும் வரும் ஸார். அத்தனைக்கு கைப் பக்குவம். வாரம் இருமுறை வீடு முழுவதும் கூட்டிப் பெருக்கி வீடு அத்தனை சுத்தமாக இருக்கும். அதுஅது அதனதன் இடத்தில் இருக்கும். எல்லாம் அட்சர சுத்தமாக.

ஸார், நீங்க‌ என்ன‌ நினைக்கிறீங்க‌ன்னு என‌க்கு புரியாம‌ இல்லை. இது ஏதோ திகில் க‌தை, அடுத்த‌ பாராவுல‌ அந்த‌ பொண்ணு, அண்ணி சாய‌ல்ல இருக்கிற ஒருத்தியென்றும், த‌ன் காத‌ல‌னோடு போனாளென்றும் முடிக்க‌ப்போவ‌தாக‌ எண்ண‌ வேண்டாம் ஸார். நான் ஒன்றும் அப்ப‌டி ஆளில்லை. ந‌ட‌ந்த‌தைக் க‌ண்ட‌வ‌ண்ண‌ம் அப்ப‌டியே சொல்கிறேன்.

அந்த தெவ..ப்பையன்.. யாரென்று தெரியவில்லை ஸார். இதற்கென்றே அலைகிறான்கள் ஸார். நீங்களே சொல்லுங்கள் ஸார். பெண் என்றாலே ஒரு தனிக் கவர்ச்சி தான். இல்லைங்கவில்லை. போகிற இடமெல்லாம் தனி மரியாதை, வரவேற்பு. வேணாம்கலை. பொதுவா நம்மளை யாராவது புகழ்ந்துட்டாலே மனசு, தரைக்கு மேல ஓரடி பறக்குறது தான். ஊரே புகழ்ந்தா ஓரடி என்ன, பத்தடி கூட பறக்கும்தான். ஆனா உண்மைன்னு ஒண்ணு இருக்கு ஸார். எதற்காக‌ப் புக‌ழ்கிறான்க‌ள்? அந்த‌ப் புக‌ழ்ச்சிக்கு, வ‌ர‌வேற்பிற்கு முதுகெலும்பு என்ன‌ என்ப‌து முக்கிய‌ம் ஸார். மித‌மிஞ்சி புக‌ழ‌ப்ப‌டுகிற‌ போது ஈகோ பூஸ்ட் கிடைக்கிற‌து தானே சார். வேணாம்க‌லை. ஆனா, ஆம்ப‌ளைக்கு அப்ப‌டி இல்லையே ஸார்.

நானேல்லாம் பத்து பாக்கேட் கிங்ஸ் அடிச்சு அட்டகாசமா புகைல வளையம் விட்டதை எவனுமே கண்டுக்கலை ஸார். எவ்ளோ பயிற்சி வேணும் தெரியுமா ஸார் அதுக்கு! தமிழ் சினிமாவிலேயே அதை அதிகம் பேர் செய்ததில்லை ஸார். ஹாலிவுட் மட்டும்தான். ஒரு பாராட்டு வரணுமே!? ம்ஹும். அன்னிக்கு ஞாயிற்றுக்கிழமை, ஷார்க்ஸ் கிரிக்கெட் டீம்ல கிட்டத்தட்ட புட்டுக்குற நிலைமை. எதிர் ரைவல் டீம்க்கு ஆறு ஓவர்ல பதினைந்து எடுத்தா போறும் ஸார், கைல நாலு விக்கேட் இருக்கு. டீமே கால்ல விழுகுது. எடுத்தேன் பாலை. போட்டேன் ஒரு யார்க்கர். ஒருத்தன் காலி. அதே ஓவர்ல இன்னொரு இன்ஸுவிங் அப்புறம் ஒரு எல்பி. அவ்ளோதான் ஸார். மூணும் முக்கியமான விக்கேட்டு. ஒரே ஓவர்ல காலி. எவனாவது ஒருத்தன் வாழ்த்தனுமே! ம்ஹும். ஈகோ பூஸ்டாவ‌து, காம்ப்ளானாவ‌து. ஒரு மண்ணாங்க‌ட்டியும் இல்லை.

உங்களுக்கு தெரியாததில்லை. எத்தனையோ பார்த்திருப்பீங்க. பலசமயம் புகழப்படுவதற்கு பெண்ணாக இருப்பதே போதுமானதாக இருக்கிறது தானே ஸார். பொண்ணுன்னா கவர்ச்சி. அவ என்ன செஞ்சாலும் கவர்ச்சி. என்ன நியாயம் ஸார் இது? எல்லாம் இந்த பாழாய் போற உடம்பு ஸார். எத்தனை நாளைக்கு ஸார்.

இப்போ கூட பாருங்க‌. என் அண்ண‌ன் காலைல‌ போனா, ராத்திரிதான் வ‌ரான். புக‌ழ‌ற‌துக்கு, பாராட்டிகிட்டே இருக்குற‌துக்கு ஒருத்த‌ன் கிடைச்ச‌தும்.... ப்ச்சு.. என்ன‌ ஸார்!. பாராட்டு ம‌ட்டும் போறுமா சார்?.. நியாய‌ம்னு ஒண்ணு இருக்கு. த‌ர்ம‌ம்ன்னு ஒண்ணு இருக்கு. என் அண்ண‌னும் ம‌னுஷ‌ன் தானே ஸார்.

இதை நான் சும்மா விட‌ப்போற‌தில்லை ஸார். அப்பாகிட்ட‌ சொல்ல‌ணும் ஸார். அண்ண‌ன் கிட்ட‌ சொல்ல‌ணும் ஸார். அவ‌ள் முக‌த்திரையை கிழிக்க‌ வேண்டும் ஸார்.

நான் வீட்டுக்கு போனபோதும் அவள் வந்திருக்கவில்லை. அப்பா ஹாலில் டிவி பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். நான் வந்ததை கவனித்தது போல் தெரியவில்லை. அம்மா இந்த நேரம் சமையற்கட்டில் இருப்பாள். நான் நேராக என் அறைக்குள் அடைந்து கொண்டேன். அப்பாவுக்கு வயசாயிடுத்து. அம்மாவுக்கும் தான். எவ்ளோ பெரிய விஷயம். சொன்னா என்ன நடக்கும்!. நினைக்கும்போதே உடம்பு நடுங்குகிறது.

இரவு சுமார் எட்டரை இருக்கும் ஸார். ஆடி அசைந்து வருகிறாள் ஸார்.

அப்பவிடமும், அம்மாவிடமும் ரேமண்ட்ஸில் சட்டை பாண்டும், காஞ்சிபுறம் பட்டும் தந்துவிட்டு ஷாப்பிங் என்று கணக்கு சொல்கிறாள் ஸார். பொய் ஸார்! பொய்! நாகூசாமல் எப்படி பொய் சொல்கிறாள் பாருங்கள். இது மாதிரி இதற்கு முன் எத்தனை தடவை சொன்னாளோ? எனக்கு எப்படி இருக்கும்?! எனக்கு வந்ததே கோபம்.

நான் என் அறையை விட்டு வெளியே வந்தபோது அவள் அண்ணன் அறைக்குள் இருந்தாள். படுக்கையில் வாங்கி வந்த ஆடைகளை ஒழுங்குபடுத்திக்கொண்டிருந்தாள். நான் அவளை அண்டினேன்.

"அண்ணி"

"ஆங்.. சொல்லு மகேஷ்"

அவள் தலை கலைந்திருந்தது. பூ கசங்கியிருந்தது. பொட்டு கூட புணரமைக்கப்பட்டிருந்தது. புடவை ஆங்காங்கே கொஞ்சமாய் வழுவி....

"உங்களிடம் கொஞ்சம் தனியாக பேசவேண்டும்" என்றேன்

"சொல்லு மகேஷ்" என்றாள் என்னருகில் வந்து.

"என்ன அண்ணி, இன்று இரட்டை வேலையா" என்றேன் பூடகமாய்.

"ஆமாப்பா, மாமா, அத்தை ரெண்டு பேருக்கும் டிரஸ் எடுக்க‌ போதீஸ், ஜெயச்சந்திரன்னு அலைந்தேனா.. ஒரே வெய்யில் தி நகரிலே"

"ஏன், மாருதி ஆல்டோவிலே ஏசி இல்லையா?" என்றுவிட்டு நிறுத்தினேன்.

அவள் குனிந்து ஆடைகள் ஒழுங்க வைப்பதை நிறுத்திவிட்டு நிமிர்ந்து என்னை தீர்க்கமாய் பார்த்தாள்.

பின் அருகிலிருந்து பீரோவை இழுத்துத் திறந்து உள்ளிருந்து சில கோப்புக்களை அள்ளி என் எதிரே படுக்கையில் வீசிவிட்டு, குளித்துவிட்டு வருவதாகச் சொல்லி பாத்ரூம் சென்று கதவடைத்துக்கொண்டாள்.

அந்த கோப்புக்களை நான் சுருங்கிய புருவங்களுடன் கையில் எடுத்தேன். பற்பல காகிதங்கள். அரசு முத்திரைத்தாள்கள், கம்பெனி தஸ்தாவேஜுகள் என பற்பல காகிதங்கள். அந்த காகிதங்களின் நீள அகலங்கள் வேண்டியதில்லை. அதில் சொல்லப்பட்ட செய்தியென்று பார்த்தால், அது,

என் அண்ணன் துவங்கிய கட்டுமான கம்பெனியின் பெயர் குறிப்பிட்டு, நஷ்டத்தில் அது குமாரசுவாமி என்பவர் பெயருக்கு என் அண்ணனே எழுதிக்கொடுத்துவிட்டதாய் ஒன்றிலும், எஞ்சியுள்ள பெருந்தொகை கடனிற்கென இனி கட்டுமான கம்பெனியின் அலுவல் நிமித்தங்களுக்கு சந்தியா என்பவர் முழுப்பொறுப்பு என்று மற்றொன்றிலும் கையெழுத்திடப்பட்டிருந்தது. அந்த காகிதத்தின் பின்னால் ஒட்டப்பட்டிருந்த புகைப்படத்தில் குமாரசுவாமி என்று வரைந்த வாக்கில் கையழுத்திட்டிருந்தது. புகைப்படத்தில் இருந்தவரை நான் பார்த்திருக்கிறேன். இன்று தான். அந்த ஈடாலிகா அருகில் மாருதி ஆல்டோவில்....

கட்டுமானக் கம்பெனிக்கு நஷ்டமா! கடனா! இது எப்போது நடந்தது! அப்படியே இருந்தாலும், உரிமையாளர் இருக்க, அலுவல் பற்றி எதுவும் தெரியாத‌ உரிமையாளரின் மனைவி எதற்காக இதில் நுழைக்கப்பட வேண்டும்! எனக்கு சட்டென புரிந்துவிட்டது. நான் அவைகளை அந்தப் படுக்கையிலேயே வைத்துவிட்டு மாடியேறி வந்து, இருள் சூழ்ந்த ஓரிடமாகப் பார்த்து அமர்ந்துகொண்டேன். எனக்கு நானே தொகுத்துக் கொண்டேன். அதாவ‌து ந‌ட‌ந்த‌து என்ன‌வெனில்...

ஸ..ஸார், நீங்கள் இன்னுமா கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்? அப்படியொன்றும் தவறாக ஏதும் நடந்தவிட்டதாக ... அதாவது நான் என்ன சொல்ல வந்தேனென்றால், நான் எதைப் பற்றி உங்களிடம் சொல்லத்துவங்கினேன் என்று எனக்கு சரியாக நினைவில்லை. எதுவாக இருந்தாலும் இது எங்கள் குடும்ப பிரச்சனை.அ.. ம்.. இல்லையில்லை. பிரச்சனையே இல்லை. ஆங்.. அப்படியில்லை... அதாவது, .. நான் மதியம் சாப்பிடவில்லை.. பசி மயக்கத்தில் மனம் சஞ்சலப்பட்டு, அதீத கற்பனையில் ஏதோ உளறியிருக்கிறேனென்று நினைக்கிறேன்... எனக்கு படிக்கவேண்டும். படித்து முடித்து வேலையில் அமர வேண்டும். கை நிறைய சம்பாதிக்க வேண்டும். குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டும். குடும்பம்.. குடும்பம்.. ஆமாம், குடும்பம் முக்கியம் ஸார். குடும்பம் என்பது மிகுந்த அர்த்தமுள்ளது ஸார்.

முற்றும்.

-ராம்ப்ரசாத் சென்னை(ramprasath.ram@googlemail.com)

# நன்றி
உயிர்மையின் உயிரோசை கலை இலக்கிய இதழ்(www.uyirmmai.com/uyirosai/contentdetails.aspx?cid=6153)

Tuesday, 18 December 2012

ஆயிரம் காலத்துப் பயிர் - சிறுகதை


ஆயிரம் காலத்துப் பயிர் - சிறுகதை


அலைபேசி தொடர்ந்து ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது. அதன் ஒலி, நடுநிசியில் இடுகாட்டில் கேட்கும் நாயின் மரண ஓலமாகக் கேட்டுக் கொண்டிருப்பதாக உணர்ந்தாள் மாலதி. அதுவரை விம்மி விம்மி அழுது கொண்டிருந்தவ‌ள், முகத்தை துப்பட்டாவினால் துடைத்து விட்டு, அழுத்தமாக ஒரு முறை மூக்கை உறிஞ்சிக் கொண்டாள். இரண்டாவது முறையாக ஒலிக்கிறது, அப்பாவிடமிருந்து அழைப்பு. இனியும் எடுக்காமல் இருந்தால், இதற்கும் ஒரு பேச்சு வாங்க வேண்டி வரும் என்பதை உணர்ந்தவளாய் விருப்பமின்றி அலைபேசியை எடுத்து காதோடு அணைத்துக் கொண்டு

"ஹலோ" என்றாள்.

"என்ன, இருந்து கொண்டே எடுக்க மாட்டேன் என்கிறாயா?" அப்பா கோபமாக கத்தினார்.

"அப்படியெல்லாம் ஒன்றுமில்லை அப்பா"

"இதோ பார், உன் நன்மைக்குத்தான் சொல்கிறேன். உனக்கு 26 வயது. இத்தனை வயதுக்கு பெண் பிள்ளைகள் கல்யாணமாகாமல் இருக்கக் கூடாது. உனக்கு மனதில் என்ன பேரழகி என்று நினைப்பா? வருகிறவனையெல்லாம் வேண்டாம் என்பதற்கு? இப்படியே போனால் உன்னை பெண் கேட்டு யாரும் வரப்போவதில்லை. வயதான காலத்தில் எங்களுக்கு ஏன் பாரமாக இருக்கிறாய்? யாரையாவது காதலிக்கிறாயென்றால் சொல்லிவிடு. அவனுக்கே உன்னைக் கட்டி வைத்து விடுகிறோம். எப்படியோ போ. எங்களுக்கு நீ மட்டும் வாரிசு இல்லை. உன் தம்பி இருக்கிறான் அவனுக்கு பெண் பார்க்க வேண்டும். இன்றைக்கு உன்னை பெண் பார்க்க வருகிறார்கள். கிளம்பி மாமா வீட்டுக்கு வா. வந்து உன் அழகான முகத்தை காட்டிவிட்டுப் போ. எல்லாம் எங்கள் தலையெழுத்து"

அலைபேசி முன்னறிப்பின்றி துண்டிக்கப்பட்டது.

மாலதி, மெளனமாய் சுவற்றை வெறித்தாள்.

பெண் சுதந்திரம் என்பது பல சமயங்களில் குழப்பமான, தெளிவாக அறுதியிட முடியாத ஒன்று என்று நினைக்கத் தோன்றுகிறது. பாமரனுக்கும் புரிய மறுக்கும் ஒன்றாக அது இருக்கிறது. அப்படி ஆனது இந்த சமூக அமைப்பின் அவலம்.

மாலதி பொறியியல் பட்டம் பெற்றவள். அவள் பெற்றோருக்கு சொந்த ஊர் கடலூர். சென்னை வந்தால் மாமன் வீடு, அம்பத்தூரில் இருக்கிறது. அங்குதான் தங்குவர். ஒரு கட்டுமான நிறுவனத்தில் பொறியாளராக, கை நிறைய சம்பளத்தில், சென்னையில் திருமங்கலத்தை அடுத்த அம்பத்தூர் ஓ.டி யில் தனியே தோழிகளுடன் தங்கி வேலையில் இருக்கும் பெண் மாலதி. தனி மனித ஒழுக்கம் என்று ஒன்று உண்டு என்று நினைக்கும் வெகு சில இளைய தலைமுறைகளுள் அவளும் ஒருத்தி. மனதின் ஓட்டங்களை அப்படியே வெளிப்படுத்துவதான நடவடிக்கைகள் அவளுடையது. தமிழ் இலக்கியங்கள், நாவல்கள், கவிதை எழுதுவது, கைவினைப் பொருட்கள், நடனம், கோயிலில் கதா காலட்சேபம் இவற்றுக்கெல்லாம் நேரம் போனது போக பிறிதெதர்க்கும் நேரமில்லை என்பது தான் அவள்.

பெண்ணுக்கு வேலை என்பதை இரண்டாவது பட்சமாக நினைக்கும் குடும்பம் அவளுடையது. ஒரு மனிதன், தனது இளம் வயதில் தொடக்க நிலை ஊழியனாக ஒரு கம்பெனியில் சொர்ப்ப வருமானத்தில் சேர்ந்து, வயோதிகத்தில் அதே கம்பெனியில் அதே தொடக்க நிலை ஊழியனாக ஒய்வு பெற எப்படியெல்லாம் இருக்க வேண்டும் என்பதற்கு அவளின் அப்பா ஓர் உதாரணம். கணவனுக்கு எவ்வகையிலும் குறைந்தவள் அல்ல மாலதியின் தாய் வள்ளி. வெளி உலகம் தெரியும் முன்பே திருமணமாகி, வீட்டிற்குள் வீரம் பேசும் நாராயணனுக்கு மனைவியாகிப்போனதில், வள்ளி தெரிந்து கொண்ட உலகம் என்பது நாராயணன் காட்டிய உலகம் மட்டுமே. இத்தனைக்கும் வள்ளி அந்த காலத்து பி.ஏ.

உறவுகளை உருவாக்குவதும், பலப்படுத்துவதும் எது தெரியுமா? அன்பா? இல்லை. இல்லவே இல்லை. புரிதல். சரியான புரிதல் இல்லையெனில் அன்பு கூட புரியாது. ஆணவமாகத் தோன்றும். திமிராகப் படும். எதையோ நினைத்து ஏமாந்து விட்டதாய் தோற்றம் தரும். கோபம் கொள்ள வைக்கும். இனியும் ஏமாறக்கூடாதென்று எச்சரிக்கை உணர்வு கொள்ள வைக்கும். நம்பிக்கை இழக்கும். நம்பிக்கை இல்லாத இடத்தில் அன்பு இருக்க வாய்ப்பில்லை. இந்த சூட்சுமம் வெகு பலருக்கு புரிவதில்லை. காதல்கள் பொய்த்துப் போவதும், திருமண வாழ்க்கை முறிந்து போவதும், சகோதர பாசம் குன்றிப் போவதும், நட்பு முறிவதும் என எல்லாமும் புரிதல் தோல்வியடைவதைச் சார்ந்த நிகழ்வுகள்.

மாலதியின் சர்ரியலிஸ கவிதைகள், நாராயணனுக்கு கிறுக்குத்தனம். அர்த்தமற்ற வார்த்தைக் கோர்வை. மாலதியின் காதல் கவிதைகள், அவரைப் பொறுத்த மட்டில், ஒரு பெண்ணின் காம வெளிப்பாடு. ஒரு விதமான முகமூடி கிழிப்பு. அவளின் சமூக அக்கறை, அவருக்கு வேண்டாத வேலை. காலைக் கட்டிக்கிடந்த குட்டி நாய், தன்னைப் பார்த்து குறைப்பது போல. அவருக்குத் தெரிந்து இலக்கியம் என்பது இரண்டே இரண்டு. ஒன்று, ஐவரை கணவர்களாக்கிய ஒருத்தியின் கதை. மற்றொன்று, பெண்டாட்டியை அடகு வைத்தவர்களின் கதை. இதைத் தாண்டியும் அவற்றிலிருந்து கற்றுக்கொள்ள ஒன்றுமில்லை என்பது அவரின் கருத்து. அவர் அகராதியில் புத்தகங்கள் என்பது பள்ளிக்கூடத்துடன் தொடர்புடைய ஒன்று. அவ்வளவே. அவள், எழுத்தின் மூலம் வெளிப்படுத்தும் அவளின் நுட்பமான மன உணர்வுகளை அவர் படிக்க ஆர்வம் காட்டுவதே இல்லை. ஏனெனில் புரியவில்லை. புரியாதது அறியாமை. குறை. குறையுள்ளவனாக காட்டிக்கொள்ளுதல் பங்கம். தான் தோற்கடிக்கப்பட்டு விடுவோமோ என்ற பயம். பயத்தில் எழுவது ஆதிக்க உணர்வு.

எழுத்து வீண் வேலை என்பார். எழுதினாலோ, கேள்வி கேட்டாலோ, கருத்து சொன்னாலோ தன்னை மதிக்காத பெண் என்பார். தன்னை மதிக்காதவரை தானும் மதிக்க வேண்டியில்லை என்பார். மகளிடம் பணம் வாங்கி, பெண்டாட்டிக்கு நகை செய்வார். மாலதி அவருக்கு மகள் அல்ல. போட்டிக்கு நிற்கும் இன்னொரு மனிதன். அவருக்கு தோன்றியதையே யாரெனும் சொல்லிவிட்டால், அவரை மிகச்சரி என்பார், அவன் ஒன்றுமில்லாதவன் என்றாலும், அரசனென்பார். பிறிதெவரும், அரசனானாலும் ஆண்டி என்று விடுவார். பாராமுகம் காட்டுவார். வாய்ப்பூட்டு போட்டுக்கொள்வார். சமயம் கிடைத்தால், சேறு பூசவும் தயங்க மாட்டார். கேட்டால், உலகத்தை பார்த்து கற்றுக்கொள் என்று பேசுவார்.

வள்ளிக்கு நாராயணன் தான் வகுப்பறை. அவரை அன்றியும் அவள் வேறெதையும் படித்ததில்லை, பார்த்ததில்லை, கேட்டதில்லை. அவளைப் பொறுத்த மட்டுல் அவர் காட்டிய உலகம் தான் கண்முன்னே இருக்கும் ஒரே ஒரு உலகம். வள்ளிக்கு மூத்தவள் என்கிற முறையில் மாலதியின் கேள்விகள் அச்சுறுத்துகிறது. ப‌தில் தெரிய‌வில்லை அல்ல‌து விள‌க்க‌ இய‌ல‌வில்லை. விளக்கி ப‌ழ‌கியிருக்க‌வில்லை. பதில்களைத் தேடி பழக்கமில்லை. தன் மரியாதை கெட்டுவிடுமோ என்ற பயம். மாலதியை வள்ளியும் மட்டுப்படுத்தியிருக்கிறாள், சமாளிக்கும் விதமாக‌. எழுத்தெல்லாம் வீண் என்று பலவீனப்படுத்தியிருக்கிறாள். அப்பா சொல்படி கேள் என்பதாய் அறிவுருத்தியிருக்கிறாள். ஒரு பெண்ணுக்கு இன்னொரு பெண் செய்யும் அநீதி. ஒரு பெண்ணாக இருந்துகொண்டு ஆணைச் சார்ந்து இருக்கச் சொல்லி நிர்பந்தப்படுத்தியிருக்கிறாள்.

இல்லை. இது, முழுமையும் ஆதிக்க மனோபாவம் இல்லை. நியாய‌மான‌ ப‌தில்க‌ள் இல்லாத‌ இட‌த்து பலவீனம் தோன்றுகிறது. பயம் வருகிறது. ஆதிக்க‌த்தின் கைக‌ள் ஓங்குகிற‌து. நியாய‌மான‌ ப‌தில்க‌ள் இல்லை. ஏனெனில், ச‌ரியான‌ புரித‌ல் இல்லை. சமூகம் இப்படித்தான் இருக்கிறது. இப்படித்தான் பழக்கப்படுகிறது. இப்படித்தான் இது, இதுவா? அதுவா? என்று அறுதியிடப்பட முடியாமல் இருக்கிறது. சாக்ரடீஸை என்ன செய்தார்கள்? காந்தியை என்ன செய்தார்கள்? கேள்வி கேட்பதில்லை. சிந்திப்பதில்லை. சரி, தவறுகளை அறுதியிட, நின்று நிதானிக்க எவருக்கும் பொறுமையில்லை. காரியமாக வேண்டும். அதற்கு மூர்க்கம் உடனடியாகப் பயன்படும். இது ஒன்றுதான் அதற்குத் தெரியும். மாலதிக்கு பெண் சுதந்திரம் தரப்படவில்லையெனில், தராதது யார்? இன்னொரு பெண்ணும் தானே?

மாலதி, தன்னை பற்றியும், தனக்கு என்ன தேவை என்பதைப் பற்றியும் தெளிவாக அறிந்தவள். அவளுக்கும் பயம். வரப்போகிறவனும் இன்னொரு நாராயணனாக இருக்கக்கூடாதென்கிற‌ ப‌ய‌ம். அவனுக்கு சர்ரியலிஸம் புரியவேண்டாம். குறைந்தபட்சம், சர்ரியலிஸம் பற்றிச் சொன்னால் கேட்டுக்கொள்பவனாக, கற்பூரம் போல் அதை உள்வாங்கிக்கொள்பவனாக, புத்தகங்களை நேசிப்பவனாக, வாசிக்கும் ஆர்வம் வாய்ந்தவனாக இருப்பானா? தன்னை விட குள்ளமாய் இருந்து ஊரார் கேலிக்கு ஆளாகிவிடாமல், உயரமாய் இருப்பானா? தேனீருக்குக் கூட தன்னை எதிர்பார்க்காமல் இருப்பானா? இரவுகளில் கொட்டாவி விட்டு அறையை விட்டுத் துறத்தாமல் இருப்பானா? வார இறுதிகளில் நடு ஹாலில் குடித்துவிட்டு வாந்தி எடுத்து நாரடிக்காமல் இருப்பானா? அப்பாவைப் போல் பணத்திற்கு தன்னையே அண்டியில்லாமல் சுயத்துடன் இருப்பானா ? குவாண்டம் பிஸிக்ஸ் பற்றி தெரிந்திருக்க வேண்டாம். குறைந்தபட்சம், தெரிந்துகொள்ளும் ஆர்வம் கொண்டவனாகவாவது இருப்பானா? தொழில் நுட்பம் பற்றி தெரிந்திருக்கவில்லையெனினும், சொன்னால் ஆர்வமுடன் கேட்டுக்கொள்வானா? என்றாவது தானும் வீட்டில், புருஷன் சம்பாதிக்கும் பணத்தில், சொகுசாய் நாவல் வாசிக்க இயலுமா? என்றெல்லாம் அஞ்சுகிறாள் மாலதி. அவள் பயத்திற்கு காரணம், 25 வருடங்களை கூடவே பயணித்த பெற்றோர்களிடம் இல்லாத இந்த குணங்கள். இவைகளை வரவழைத்துக்கொள்ள துணியாத அவர்களின் நிலைப்பாடு. அப்பேற்பட்ட மனிதர்களுடனான மனச்சிக்கல்கள். குழ‌ந்தைப் பிராய‌த்திலிருந்தே அப்பா, த‌ம்பி, நண்பன், மாமன் என‌ எல்லா கால‌க‌ட்ட‌த்திலும் ஏதோவொரு ஆணுக்கு அடிப்ப‌ணிந்தே கிட‌ந்து இனி மிச்ச‌முள்ள‌ கால‌மும் அப்ப‌டியே க‌ழிந்துவிடுமோ என்கிற‌ ப‌ய‌ம்.

மாலதிக்கு மாப்பிள்ளை பார்க்கிறார்கள். எப்படி பார்க்கவேண்டும்? ஆசையாய் வளர்த்த, பொறியியல் படித்த, சொந்தக்காலில் நிற்கத் தெரிந்த, ஞானம் அடைந்த‌ பெண்ணுக்கு மாப்பிள்ளை எப்படி பார்க்கவேண்டும்? மாலதியை தெரியவில்லை. அவள் எழுத்து புரியவில்லை. அதனால் அவளையே புரியவில்லை. அவள் என்ன என்பது புரிந்தால்தானே அதன் இணையை பற்றி தீர்மானிக்க இயலும்? நாராய‌ண‌னுக்கும், வ‌ள்ளிக்கும் மால‌தி என்றொரு முக‌மூடியைத்தான் தெரியும். அந்த முகமூடி கூட அவர்களாக அவளுக்கு அணிவித்தது. 'உங்கள் பையனுக்கு எங்கள் பெண் பொருத்தம் என்று எண்ணுகிறோம்.. மேற்கொண்டு பேசலாமா?' என்பது இரைஞ்சுதல் அவர்களுக்கு மண்ணைக் கவ்வும் செயல். மாலதி புரியவில்லை. அவள் தேவைகள் புரியவில்லை. அதைப் புரிந்து கொள்ளும் முயற்சி இல்லை. ஆனாலும் திருமணம் செய்யவேண்டும். கால‌ம் க‌டந்துவிட‌க்கூடாது என்கிற‌ நிர்ப‌ந்த‌ம் விர‌ட்டுகிற‌து. பெண் கேட்டு வருகிறவர்களுக்கு தந்துவிடலாம் என்பது அவர்கள் எண்ணம்.

மாலதி, குளியலறையை அண்டி முகம் கழுவி துடைத்து, துப்பட்டா சரிசெய்து, மின்விசிறி, மின்விளக்குகள் அணைத்து, அறைக் கதவுகளைத் தாழிட்டு, ஸ்கூட்டியை உதைத்துக் கிளப்பி பத்து கிலோமீட்டர் பயணித்து அம்பத்தூரிலிருந்து புதூர் செல்லும் வழியில் உள்ள சேது பாஸ்கரா பள்ளிக்கருகில் உள்ள அபார்ட்மென்டின் இரண்டாவது தளத்தில் இருக்கும் மாமா வீட்டிற்கு வர மாலை 4 மணி ஆனது. அப்பா நாராயணன் ஸ்கூட்டி சப்தம் கேட்டு படியேறிவந்த மாலதியை வாசலில் எதிர்கொண்டார்.

"வா மாலதி, அவர்கள் வீட்டில் மாலை ஐந்து மணிக்கு வருவதாக சொல்லியிருக்கிறார்கள். நீ சீக்கிரம் ஒரு புடவை அணிந்து கொள். தயாராகிவிடு. என்ன?"

என்று விட்டு மாலதியின் பதிலைக்கூட எதிர்பார்க்காமல், மனைவியிடம் திரும்பினார்.

"வள்ளி, மாலதியை தயார் செய்துவிடு. இனிப்பு காரமெல்லாம் வாங்கியாகிவிட்டது. அவர்கள் வர வேண்டியது தான். மாலதியை பெண் பார்க்க வேண்டியதுதான். அதிகபட்சம் ஐந்து பேர்களை எதிர்பார்க்கலாம். அவர்களுக்கு தேனீர் தயார் செய்து வை, என்ன?"

"சரிங்க" என்றுவிட்டு மாலதியை அழைத்துப் போனாள் வள்ளி. மாலதியை உடைமாற்றச் சொல்லி விட்டு சமையலறைக்குள் மால‌தியின் அத்தையுட‌ன் ஒண்டிக்கொண்டாள்.

ப‌ல‌வ‌ந்த‌ப்ப‌டுத்துத‌ல் என்பது ஒரு திணிப்பு. அறியாமை. இங்கே மாலதியின் உள்ளக்குறிப்பு, பெற்றவர்களுக்கு புரியவில்லை. புரியாத‌ போது, க‌வ‌லைப்ப‌ட‌ ஏதுமில்லை. எதிராளி ஒத்துழைக்க‌ ம‌றுக்கையில் காரிய‌ம் சாதிக்க பிரயோகிக்கப் படுகிறது ப‌ல‌வ‌ந்த‌ம். வ‌ள‌ர்க்கும் நாய் சொன்ன‌தைக் கேட்காவிடில் விழுகிற‌து அடி. ப‌ல‌வ‌ந்த‌ம். குழ‌ந்தை அட‌ம் பிடிக்கையில் விழுகிற‌து அடி. ப‌ல‌வ‌ந்த‌ம். தேர்வுக்கு ப‌டிக்காத‌போது விழுகிற‌து அடி. ப‌ல‌வ‌ந்த‌ம். புரியாத‌ த‌ன்மையின் விளைவு. குழ‌ந்தை ஏன் அட‌ம் பிடிக்கிற‌து? அத‌ற்கு ப‌ழ‌க்க‌மில்லை. மிர‌ள்கிற‌து. முத‌ல் முறை ப‌ழ‌க்க‌ப்ப‌டுதல் அவசியம். அதைச் செய்ய‌ நிர்ப‌ந்திக்க‌ப்ப‌டுகிற‌து. தேர்வுக்கு ப‌டிக்காத‌து க‌வ‌ன‌ச்சிதைவு அல்லது விருப்பமின்மை. ஆனால், தேர்வு இன்றியமையாதது. அதன் முக்கியத்துவம் பெற்றவனுக்கு தெரியும். அது பிள்ளைக்கும் தெரிய‌ வேண்டும். ஆர்வம் மேலிட புரியும்படி பாடம் சொல்லித்தரத் தெரியவில்லை. விளைவு, பலவந்தம்.

மாலதி, ரவிக்கை அணிந்து, புடவை கட்டி, கழுத்தில் ஒரு மெல்லிய தங்க செயினும், இரு கைகளிலும் தலா ஒரு மோதிரமும், வளையல்களும் அணிந்து தயாராகையில் மணி நான்கரை ஆகியிருந்தது. 'மாப்பிள்ளைப் பையனை பிடித்திருக்கிறதா?' என்று ஒருவரும் கேட்கவில்லை. அருகிலிருந்தால் பேச நேர்ந்துவிடுமோ என்று ஆளுக்கொரு பக்கம் ஒளிந்தது போலிருந்தது. தனித்து விடப்பட்ட மாலதிக்கு அழுகை வரும் போல இருந்தது. மீண்டும் பயம் வந்தது. உண்மை இருக்கும் இடத்து தெளிவு இருக்கும். தைரியம் வரும். துணிவு வரும். தன்னம்பிக்கை இருக்கும். ஓடி ஒளியத் தோன்றாது. பொய் இருக்கும் இடத்தில் தெளிவு இருக்காது. தெளிவு இல்லையேல் தன்னம்பிக்கை இருக்காது. ஓடி ஒளிய வேண்டி இருக்கும். இப்படியான செய்கைகள் பெற்றோரிடமிருந்தே ஒரு பெண்ணுக்கு நிகழ்வது என்பது ஒரு உச்சகட்ட நம்பிக்கை துரோகம். பெற்ற தாய், ஒரு பெண்ணுக்கு, முதுகெலும்பு. தாயை ஒட்டியே வளர்கிறாள் மகள். தாய் ஒரு தோழி போல. தந்தை, ஆண் வர்க்கத்தின் முதல் பிரதிநிதி. முன்னுதாரண ஆண். ஆனால், அவர்களே புறமுதுகு காட்டுகையில் தனித்து விடப்படுகிறாள் பெண். நிராதரவாக உணர்கிறாள். மனதளவில் உடைகிறாள். பலவீனமடைகிறாள். பற்றிக்கொள்ள கழுகொம்பு தேடுகிறாள். அந்த சமயம், யாரேனும் ஆதரவுக்கரம் நீட்டினால், பேதையென‌ தன்னை இழக்கிறாள்.

மாலதிக்கு விருப்பமின்மை.

புகைப்படத்தில் பெண் பார்க்க இருக்கும் பையன், ஒரு டீசர்டும், சாதாரண ஜீன்ஸும் அணிந்திருந்தவாறு இருந்தான். அது தவறா? தவறில்லை. ஐந்திலக்க ஊதியம் வாங்குபவனுக்கு, ரசனையாய் உடை உடுத்தத் தெரியவில்லையே என்கிற ஆதங்கம். ஐந்நூறு ரூபாய்க்கு வாங்கும் உடைகள் ஆறே மாதத்தில் நைந்து போகும். ஆயிரத்து ஐந்நூறு லெவி ஸ்ட்ராஸ் என்றாலும் வருடக்கணக்கில் நிற்கும். நிறம் அள்ளிக்கொண்டு போகும். உடுத்தினால் மதிப்பாய் இருக்கும்.அதை தேர்ந்தெடுக்க‌ உடை உடுத்துவதில் சாதுர்யத்துடன் கூடிய ரசனை வேண்டும். வயது 27 என்றார்கள். ஆனால், தோற்றம் 35 என மதிக்கச் செய்தது. ஐந்தரை அடியில் நிமிர்ந்து நின்றால் கணுக்கால் தெரியாத அளவில் தொப்பை. தொப்பை இருந்தால் மோசமானவன் என்றா பொருள்? இல்லை. ஆனால், வளர்ந்து வரும் சூழலில், தேகப்பயிற்சி நோயையும் விரட்டும், உடலையும் கட்டுக்கோப்பாய் வைக்கும். தேவை, நேரத்துக்கு பயிற்சிக்கூடத்தில் மெனக்கெடுதல். அது கூட இல்லையெனில், சோம்பேரியாக இருப்பானோ என்று நினைக்கத் தோன்றியது. வங்கிக் கடனில் சுலபப்படும் பொறியியல் இன்றைக்கு தனக்கே சாத்தியப்பட்டுவிட்டதில் தன்னை ஆள வேண்டிய கணவன் என்கிற ஆண்மகனுக்கு தன்னை விட அதிகமான திறமைகள் இருக்கவேண்டும் என்று ஒரு பெண் எதிர்பார்ப்பதில் என்ன தவறு? மேலும், இது எல்லாமுமே கொஞ்சம் மெனக்கெட்டால் சாத்தியப்படக்கூடிய ஒன்று தானே. அப்படியொன்று இயலாத காரியமல்லவே.

ஆனால், அது அவளின் பெற்றோருக்கு புரியவில்லை. ஏன் புரியவில்லை? ஏனெனில் தலைமுறை இடைவெளி. அவர்களால் பிள்ளைகளின் வேகத்திற்கு ஈடுகொடுக்க முடியாததற்கு, புரியாத‌ தொழில் நுட்பமும் ஒரு காரணம். 2012 ம் வருடத்தில் 1935ன் மனப்பக்குவ‌ம் எப்படி போதும்? அவர்களைப் பொறுத்த மட்டில், பெற்ற பெண்ணுக்கு செய்ய வேண்டிய கடமை செய்ய வேண்டும். காரியம் ஆக வேண்டும்.

'தான் ஏன் பழக்கமில்லாத ஒருவரைப் பற்றி இத்தனை தவறாக நினைக்கிறோம், ஏன் சேற்றை வாரி இறைக்கிறோம்?, இது சரியா அல்லது தவறா?, குறை தன் மீதா? அல்லது அவன் மீதா?, தனக்குள் முளைத்த இந்தக் கேள்விகள் ஏன் மற்றவர்களுக்கு தோன்றவில்லை? உலகில் எல்லா பெண்களுக்கும் இதுதான் கதியா? இல்லை தனக்கு மட்டும்தான் இதெல்லாம் நிகழ்கிறதா?' மால‌தியின் பேதை ம‌ன‌ம் நிலைகொள்ளாம‌ல் த‌வித்த‌து. நடப்பது நடக்கட்டும். இனி தடுக்க இயலாது. யார் கண்டது? வருகிறவர்களுக்கு தன்னை பிடிக்காமல் கூட போகலாம். எப்படியாகினும், வந்தவர்கள் வந்த காரியம் முடித்துவிட்டு சென்றபின் அப்பா, அம்மாவிடம் பேசிக் கொள்ளலாம் என்று தீர்மானித்துக் கொண்டாள்.

மணி ஐந்தை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது.

நேரம் செல்ல செல்ல ஒரு தீர்மானமான அவசரம் எல்லோரையும் தொற்றிக்கொண்டது போலிருந்தது. நாராயணனும் வள்ளியும் பார்க்கும்படி உடுத்திக் கொண்டார்க‌ள். வீட்டை ஒதுங்க வைக்கத் துவங்கியிருந்தார்கள். வருகிறவர்களை எங்கெங்கு அமரவைக்கலாமென்று தங்களுக்குள் விவாதித்து இருக்கைகளை இடமாற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள். வள்ளி மறக்காமல், பூஜையறையை அண்டி, குங்குமச் சிமிழில் குங்குமம் இருக்கிறதா என்று பார்த்துக் கொண்டாள். அணைந்திருந்த ஒன்றிரண்டு மின்விளக்குகளையும் ஒளியூட்டி வீட்டை பிரகாசிக்க வைத்தார்கள். சமையலறையில் தேனீரும், குளிர்பானங்களும் தயாராக இருந்தன. ஐந்து அலங்கார தட்டுகளில் இனிப்பும், காரமும் பகிரப்பட்டு தயார் நிலையில் இருந்தன. மாலதியை யாரும் கவனித்தது போல் தோன்றவில்லை.

திடீரென்று யாரும் எதிர்பாராத வண்ணம் மின்சார வினியோகம் த‌டைப‌ட்ட‌து. மின் விள‌க்குக‌ள் அணைந்த‌ன‌. மின்விசிறி ஜீவ‌னின்றி சோர்ந்த‌து.

"அய்யய்யோ! போச்சு!!" நாராயணன் அலறினார்.

"நான் அப்போதே சொன்னேன். காலையிலேயே வரச்சொல்லிவிடலாமென்று. இப்போது பாருங்கள்" சலித்துக்கொண்டாள் வள்ளி.

மாமா அக்கம்பக்கம் விசாரிக்க விரைந்தார். விசாரித்துவிட்டு பக்கத்து தெருவில் மின்சார வாரிய வேலை என்று அறிவித்தார்.

"அய்யோ! அவர்களை வேறு வரச்சொல்லிவிட்டோம். என்ன செய்வது? சமாளிக்கலாமா வள்ளி?"

"சமாளிக்கிறதாவது?!.. வியர்த்து வரும். நொச நொசத்துப் போகும். இப்போதே பாதி இருள். அவள் புடவை எடுக்காது. வேண்டாங்க".

"ஹ்ம்ம்.. அப்படியானால், என்ன செய்யலாம்?"

"வரவேண்டாம் என்று சொல்லிவிடுங்கள். இன்னொரு நாள் பார்க்கலாம்" என்றாள் வள்ளி.

"ஆமா அத்தான், எனக்கென்னமோ இது நல்ல சகுனமாகப் படவில்லை. எதற்கும் அந்தப் பையனைப் பற்றி கொஞ்சம் விசாரிப்போமே, அப்படியே நம்ம தரகர் ஒரு பையனைப் பற்றிச் சொன்னார். அதையும் பார்க்கலாம்" என்றார் மாமா.

மாலதிக்கு, வயிற்றில் பால் வார்த்தது போலிருந்தது.

முற்றும்.

#நன்றி
உயிர்மையின் உயிரோசை கலை இலக்கிய இதழ்(http://uyirmmai.com/uyirosai/contentdetails.aspx?cid=6142)

Monday, 10 December 2012

காலையில் ஒரு கொலை - சிறுகதை


காலையில் ஒரு கொலை - சிறுகதை


மண்டையைப் பிளக்கும் உச்சி வெயிலில் தள்ளாடிக்கொண்டிருந்தது சென்னையின் கடலோரச் சாலை. ஈஸ்ட் கோஸ்ட் ரோடென்று அழைக்கப்படும் இது சென்னையையும் பாண்டிச்சேரியையும் இணைக்கிறது. திருவிடந்தையை அடுத்து சற்றேறக்குறைய 500 மீட்டர் தூரத்தில் சாலையை விட்டுப்பிரியும், கவனிப்பாரின்றி நாதியற்றுக் கிடக்கும் ஒரு மண் சாலை. இப்போது அனேகம் போலீஸ் தலைகளும், சாலையோரம் ஆங்காங்கே தேங்கி நின்று கும்பல் கும்பலாய் வேடிக்கை பார்க்கும் அக்கம்பக்கத்து பொதுஜனமும், இவையெல்லா களேபரத்தையும் சாலையிலிருந்தபடியே சுற்றுலாவில் கிடைத்த உபரி சுவாரஸ்யமாய் கார், பஸ்களிலிருந்தபடியே பார்த்துச்செல்லும் பட்டாளங்களுமாய் அன்றைய தினத்தை சற்று வித்தியாசமாகவே கழித்துக்கொண்டிருந்தது அந்த இடம்.

சாலையோரம் போலீஸ் ஜீப்புகள் இரண்டும், ஹுண்டாயின் போலீஸ் ரோந்து கார்கள் இரண்டும், நெடுஞ்சாலைப் பாதுகாப்புத்துறையின் ஆம்புலன்ஸும் நின்றுகொண்டிருந்தது இன்னும் பரபரப்பை அதிகமாக்கிக்கொண்டிருந்தது. இருமருங்கிலும் சவுக்கு மரங்கள் சீராக வளர்ந்திருக்க, இடையில் இருந்த மண் சாலையில் சற்று தொலைவில் ஒரு டாடா இன்டிகா டாக்ஸி கார் கடலை நோக்கி நின்றிருக்க, அதன் இரு பின் கதவுகளும் திறந்திருந்தது. உள்ளே வெள்ளை அரைக்கை சட்டை, கருப்பு பாண்ட் அணிந்த ஒருவன் டிரைவர் சீட்டில் சாய்ந்து அமர்ந்தவாறே மூக்கிலிருந்து ரத்தம் ஒழுகிக் காய்ந்திருந்தபடி மல்லாந்து கிடந்திருந்தான். மண்டையில் எதனாலோ பலமாகத் தாக்கப்பட்டிருப்பதற்கான அத்தாட்சியாய் அடர்த்தியாய் தலைமயிருடன் ரத்தம் தோய்ந்து காய்ந்திருந்தது. காயத்தைப் பார்க்கையில் அடர்த்தியான சதுர வடிவம் கொண்ட இரும்பால் தாக்கப்பட்ட தோரணை இருந்ததை உணர முடிந்தது.கண்கள் அரைத்தூக்கம் கொண்டது போல் மூடியும் மூடாமலும் செருகிக்கிடந்தன. உட்கார்ந்தவாறு அவனைப் பார்க்கலாம். அவனது உயரம் ஐந்தடி மூன்றங்குலம் இருக்கலாமென்று தோன்றியது. அதைச் சுற்றிச் சுற்றி ஒரு போட்டோகிராபர் புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டிருக்க, ஆங்காங்கே போலீஸ் தலைகள் நின்று அவரவர்க்கு கிடைத்த வாக்கி டாக்கிகளில் யாருக்கோ எதையோ சொல்லிக்கொண்டிருக்க, அந்தக் காரின் பக்கவாட்டில் காரையே பார்த்தபடி நின்றிருந்தார் இன்ஸ்பெக்டர் சேது. அவருக்குப் பக்கத்திலேயே சப்‍-இன்ஸ்பெக்டர் சங்கர் கையில் ஒரு ஃபைலில் தான் எழுதிக்கொண்ட ஃபர்ஸ்ட் இன்ஃபர்மேஷன் ரிப்போர்ட்டை சரிபார்த்துவிட்டு சேதுவை நெருங்கினார்.

'சேது, எளனீ கடைக்காரர் மருது சொன்னத வச்சி எஃப்.ஐ.ஆர். எழுதிட்டேன் . அவர் காலைல 10 மணிக்கு பாத்திருக்கார். உடனே போலீஸுக்குத் தகவல் கொடுத்திருக்கார். நாம 10:15 க்கு வந்திருக்கோம். ஃபோட்டோ செஷன் சொல்லி முடிஞ்சாச்சு. இன்வெஸ்டிகேஷன் ஸ்டார்ட் பண்றதுக்கான பேப்பர் வொர்க் கூட முடிஞ்சது. நாம‌இன்வெஸ்டிகேஷனை ஸ்டார்ட் பண்ணிடலாமா?'.

'உனக்கு என்ன தோணுது சங்கர்?'.

'ம்ம்.. கேப் டிரைவரை அடிச்சி கொன்னிருக்கானுங்க. அதுவும் ஹைவேஸ்க்கு பக்கத்துல. எதாவது கள்ளக்கடத்தல் இல்லேன்னா வழிப்பறி சண்டையா இருக்கும் சேது. அந்த ஆங்கிள்ல ப்ரோசீட் பண்ணலாம்னு தோணுது. வாட் டூ யூ சே?'.

'ம்ம்.. இல்ல சங்கர். வண்டிய பாத்தியா? இவன் ஒரு ரெஜிஸ்டர்டு கேப் டிரைவர். இவன மாதிரி ஆள வச்சில்லாம் கள்ளகடத்தல் பண்ணியிருக்கமாட்டாங்கன்னு என் இன்ஸ்டிங்ட் சொல்லுது. அப்புறம், அவன் பாக்கெட்ல பாத்தியா, பணம் அப்படியே இருக்கு. வழிப்பறி பண்ணனும்னு நினைச்சா ஏன் பணத்தை விட்டுட்டு போகணும்?'.

'ம்ம்... அதுவும் சரிதான். அப்போ எப்டிதான் ப்ரொசீட் பண்றது சேது?'.

'தெரியல. சரி, கார்ல எவ்ளோ பெட்ரோல் பாக்கி இருக்குன்னு பாரு?'.

'ஓகே சேது' என்றுவிட்டு அகன்றார் சங்கர்.

சேது மீண்டும் யோசனையில் ஆழ்ந்தார். வண்டியின் டாகுமென்ட்ஸ் எல்லாம் டாஷ்போர்டில் இருந்தது. அதன்படி செத்தவன் பெயர் கதிர். வயது முப்பது. வண்டி 2007 மாடல். ஐந்து வருட லோனில் எடுக்கப்பட்டிருப்பதாக ஆர்.சி. யில் இருந்த ஹைப்போதிகேஷன் முத்திரை தெரிவிக்கிறது. வண்டியில் சிகரெட் லைட்டரோ அல்லது வத்திப்பெட்டியோ அல்லது லைட்டரோ இல்லை. அவன் உதடுகளைப் பார்க்கையில் புகைபிடிக்கும் பழக்கமுள்ளவனாகத் தோன்றவில்லை. பார்க்கவும் டீசன்டாக இருந்தான். ஷூ அணிந்திருந்தான். தலை படிய வாரப்பட்டிருந்தது. உடைகள் அயர்ன் செய்யப்பட்டிருப்பதாகத் தோன்றியது. மொத்தத்தில் ஏதோவொரு ஒழுங்கு இருந்தது அவனிடம். கலிகாலத்தில் இப்படி இருப்பதுவும் ஆபத்து என்று தோன்றியது அவருக்கு. காரின் டாஷ்போர்டில்,ஒரு மொபைல் ஃபோனும், ஒரு டைரியும் இருந்தது. பெரும்பாலான பக்கங்களில் கொடுக்கல் வாங்கல்கள்தான் இருந்தாலும், மிகச்சில பக்கங்களில் தமிழில் சில கிறுக்கல்களும் இருந்தன. எங்கெல்லாம் கிறுக்கல்கள் இருந்தனவோ அங்கெல்லாம் 'மாலு' என்று எழுதப்பட்டிருப்பதையும் பார்க்க முடிந்தது.

சங்கர் இப்போது சேதுவின் அருகில் வந்தார்.

'சேது, டாங்க்ல இன்னும் 9 லிட்டர் டீசல் இருக்கு சேது'.

'. சரி, அந்தக் கதிரோட வீட்டுக்கு சொல்லியாச்சா?'.

'சொல்லியாச்சு சேது. அந்த டாஷ்போர்ட்ல இருந்த டாகுமென்ட்ஸ்ல ஒரு நம்பர் இருந்தது. நான் கால் பண்ணினேன். யாரோ கண்ணன்னு அவனோட ஃப்ரண்ட் போலருக்கு. சொல்லிட்டேன். அவன் கதிரோட வீட்டுக்கு சொல்லிட்டு இப்போதான் வந்தான்' என்றுவிட்டு திரும்பி 'ஏய், தம்பி..இங்க வாப்பா' என்று உரக்க கத்த ஓட்டமும் நடையுமாய் ஒருவன் ஓடி வந்தான். அரக்கு நிறத்தில் சாக்கு போலொரு கட்டம்போட்ட சட்டையும், சாயம்போன பச்சை நிறத்தில் முட்டிப்பகுதியில் கிழிந்த வாக்கில் ஒரு ஜீன்ஸ் பேண்டும் அணிந்திருந்தான். உயரம் ஆறடி இருக்கலாம். மாநிறம். வகைதொகையாக கண்ட நேரத்திலும் கண்டதையும் தின்பான் போலிருந்தது. வயது முப்பத்தைந்து இருக்கலாமென்று எண்ணத்தோன்றியது. சவரம் செய்யப்படாமல் இருந்தது அவன் முகம். முகம் கழுவும் பழக்கமே இல்லையென்பதை ஆங்காங்கே மருக்கள் உருதி செய்தன. வெளிப்புறத் தோற்றத்துக்கு அவன் சாதாரணமாக இருப்பதாகத் தோன்றினாலும், சேதுவின் உள்ளுணர்வுக்கு அவன் சற்று பயந்துபோயிருப்பதைத் தெளிவாக உணர முடிந்தது. அவன் அதை மறைக்க முயற்சிப்பதையும் அவர் கவனித்தும் கவனிக்காதது போல் காட்டிக்கொண்டார்.

'ம்ம்.. கதிரோட ஃப்ரண்டா நீ?'

'ஆமா சார்'.

'உங்களுக்கு வீடு எங்க?'

'கொட்டிவாக்கத்துல சார், கதிரு என்கூடத்தான் சார் தங்குறான்'.

'உனக்கு கதிர எப்படித் தெரியும்?'.

'சார், நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒரே ஊருதான் சார். மாயூரம் பக்கத்துல ஏனாதி சார். அங்க இருக்குற கவர்ன்மென்ட் ஸ்கூல்ல தான் சார் +2 வரை படிச்சோம். அப்புறம் அவன் ஐ.டி.ஐ. படிச்சான். நான் வேலைக்கு வந்துட்டேன் சார். அவனுக்கும் வேலை கிடைக்காம கடைசில என்கிட்ட வந்தான் சார். நாங்க பாங்கல லோன் போட்டு கேப் வாங்கி ஓட்றோம் சார்'.

'கடைசியா கதிர‌ எப்ப பாத்த?'.

'காலைல சார். இன்னிக்கு அவனுக்குப் பொறந்த நாள் சார். காலைலயே குளிச்சிட்டு பக்கத்துல மங்காத்தக் கோயிலுக்குப் போயிட்டு கேப்பை கிளப்பிகிட்டு போனான் சார். திருவான்மியூர் தாண்டி டீசல் தீர்ந்திடிச்சின்னு போன்ல கூப்பிட்டான் சார். மணி 8:55 இருக்கும் சார். நான் என் கேப்ல போய் எம்.ஜி.எம். போற வழில இருக்குற பங்க் வரைக்கும் டோப் பண்ணினேன் சார். அப்புறம் நான் சவாரி எடுக்கப் போயிட்டேன் சார்.'.

'காலைல டீசல் போடுறதுக்கு எதுக்கு சிட்டிக்கு வெளில போறான் அவன்? கொட்டிவாக்கத்துல வீடுன்னா உங்களுக்கு திருவான்மியூர் போற ரூட்ல ஒரு ஹெச்.பி. பங்க் இருக்கே. அதானே பக்கம்?'.

' ஆமா சார். ஆனா, அவன் அங்கதான் சார் போடுவான். ஏன்னு எனக்குத் தெரியாது சார்'. இப்போது அவன் முகம் சற்றே கலவரப்பட்டது போல் தோன்றுவதை சேது, சங்கர் இருவருமே கவனித்தனர். சங்கர் மணி பார்த்துக்கொண்டார். மணி மதியம் பதினொன்றாகியிருந்தது.

'ம்ம்.. சரி எவ்ளோக்கு டீசல் போட்டீங்க?'.

'சார், 10 லிட்டர் போட்டோம் சார்'.

'சரி இப்ப‌நீ போ, தேவைப்பட்டா கூப்பிடறோம்' என்றுவிட்டு சேது சங்கரிடம் திரும்பி, கண்ணன் திரும்பி நடப்பதை ஊர்ஜிதம் செய்துகொண்டு 'சங்கர், 10 லிட்டர் டீசல் போட்டிருக்கான். 9 லிட்டர் இருக்கு. இன்டிகாவோட மைலேஜ் 18 கிலோமீட்டர் லிட்டருக்கு. அப்படின்னா 18 கிலோ மீட்டர் வந்திருக்கான். இங்கிருந்து 18 கிலோமீட்டர் முன்னாடி யாரோ ஏறியிருக்காங்க. அவந்தான் சஸ்பெக்ட். அவந்தான் கொன்னிருக்கணும்னு எனக்குத் தோணுது. நீங்க என்ன நினைக்கிறீங்க?'.

'கரெக்ட், சேது'.

'ம்ம்.. அந்த‌டாஷ்போர்ட்ல இருந்த கேப் பாஸஞ்சர் பில் எந்தெந்த கார்ப்போரெட் கம்பெனில ரீஇம்பர்ஸ்மென்ட்க்குப் பயன்படுத்தியிருக்காங்கங்குறத அந்தந்த கார்ப்போரெட்ல விசாரிச்சி லிஸ்ட் எடுங்க‌.அப்டியே அந்தப் பையன் கதிரோட மொபைலுக்கு காலைல 8 மணிலேர்ந்து 10 மணி வரை யாரெல்லாம் கால் பண்ணியிருக்காங்கங்குற லிஸ்டும் எடுத்திருங்க‌'.

'ஓகே சேது' என்றுவிட்டு பாக்கெட்டிலிருன்த‌ஃபோனை எடுத்து ம‌த்திய‌காவ‌ல்துறை த‌க‌வ‌ல் சேக‌ரிப்புப் பிரிவைத் தொட‌ர்பு கொண்டார் ச‌ங்க‌ர்.

போனைக் காதுக்குக் கொடுத்துவிட்டு க‌ட‌ந்து போகும் ச‌ங்க‌ரைப் பார்த்த‌ப‌டியே யோச‌னையில் ஆழ்ந்திருந்தார் சேது. இது நிச்ச‌ய‌ம் கொலைதான். கொலை செய்ய‌ப்ப‌ட்ட‌வ‌ன் சீராக‌இருந்தான். அவ‌னுடைய‌ந‌ண்பன் என்று சொல்ல‌ப்ப‌ட்ட‌வ‌ன் கேடி போலிருக்கிறான். பொதுவாக ஆரோக்கியமான ந‌ட்புக‌ள் இப்ப‌டிச்சாத்திய‌ப்ப‌டாது தான். ஆனால், கதிர் கொல்லப்படவேண்டிய நோக்கம் என்னவாக இருக்கும்? இப்போதுவ‌ரை தெளிவாக‌ஏதும் இல்லை. கதிர் ஒரு கேப் டிரைவர். லோனில் கார் வாங்கியிருக்கிறான். அதைக் கவனமாக திருப்பிச் செலுத்தும் பொறுப்பு அவன் தோரணையில் தெரிகிறது. அப்படியிருப்பவன் கொல்லப்படும் அளவுக்கு என்ன செய்திருப்பான் என்று யோசிக்கத்தோன்றியது. கலிகாலத்தில் பணத்திற்கு என்ன வேண்டுமானாலும் நடக்கலாம். ஆனால் அவன் பாக்கெட்டில் இருந்த பணம் அப்படியே இருக்கிறது. அது என்னவோ பணத்துக்காகக் கொலை நடக்கவில்லை என்று நினைக்கத்தோன்றியது.

இப்போது ச‌ங்க‌ர் ஃபோனை பாக்கேட்டில் செருகிவிட்டு சேதுவிட‌ம் வ‌ந்தார். சேது மணி பார்த்துக்கொண்டார். மணி பதினொன்றரை ஆகியிருந்தது.

'சேது, அந்த‌கேப் பில்ல‌மூணு பெண்க‌ள்தான் அடிக்கடி த‌ங்க‌ளோட‌க‌ம்பெனில‌ரீஇம்ப‌ர்ஸ் ப‌ண்ணியிருக்காங்க‌. அவுங்கள பத்தின எல்லா தகவலும் அதாவது அவுங்க‌நேட்டிவ், ஸ்கூலிங், காலேஜ், வேலை, அட்ர‌ஸ்லாம் கிடைச்சிடிச்சி. போன்ல‌யே வாங்கிட்டேன். இந்தாங்க‌' என்றுவிட்டு நீட்ட‌, ஆர்வ‌மாய் வாங்கிப் பிரித்தார் சேது.

சேது அந்த லிஸ்ட்டைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையிலேயே தொடர்ந்தார் சங்கர்.

'சேது, அப்புறம் 8 மணிலேர்ந்து 10 வரை கதிருக்கு ஒரே ஒரு கால்தான் வந்திருக்கு. அது ஏதோ ஒரு லோக்கல் பி.சி.ஓ. மாதிரி இருக்கு. அதோட அட்ரஸையும் எடுத்துட்டேன். கொட்டிவாக்கத்துலதான் இருக்கு சேது'.

சங்கர் தந்த லிஸ்டில் மூன்று பெண்க‌ள் பெய‌ர்க‌ள் இருப்பதைக் கவனித்தார் சேது. க‌ல்ப‌னா, மால‌தி, வ‌சுதா. சேது ஒரு நிமிட‌ம் அந்த‌லிஸ்டை தீர்க்க‌மாய் பார்த்துவிட்டு 'என்கூட‌வாங்க‌ச‌ங்க‌ர்' என்று விட்டு நேராக‌ஜீப்பை நோக்கி ந‌ட‌க்க‌, ச‌ங்க‌ர் தொட‌ர்ந்தார். ஜீப் உருமி, இருவ‌ரையும் உள்வாங்கிப் ப‌ற‌ந்த‌து.

'சேது, நாம‌ எங்க‌ போறோம்?'.

'மால‌தி வீட்டுக்கு. அடையார்ல, ஜெகன்னாதன் தெருல ஃப்ளாட் நம்பர் 14/2, அவஸ்தி அபார்ட்மென்ட்ஸ். அதுக்குமுன்னால அந்த டெலிபோன் பூத்துக்கும் போகணும். எது முன்னாடி வருதோ அங்க போகலாம்'.

'ஏன் மால‌தி வீட்டுக்கு சேது?'.

'க‌ண்ண‌ன் சொன்ன‌த‌க‌வ‌னிச்சீங்க‌ளா? ஏனாதி க‌வ‌ர்ன்மென்ட் ஸ்கூல்ல‌ப‌டிச்ச‌தா சொன்னாங்க‌. இந்த‌மால‌தியும் அதே ஸ்கூல்ல‌தான் ப‌டிச்சிருக்கா' என்றுவிட்டு நிறுத்தினார் சேது.

'சேது, க‌ரெக்ட், அப்ப‌க‌ண்டிப்பா பொம்ப‌ள‌ மேட்ட‌ர்தான். க‌ண்ண‌ன் தான் கொன்னிருக்க‌ணும். ரெண்டு பேரும் அவள‌ல‌வ் ப‌ண்ணிருப்பானுங்க‌. அவ‌க‌திர் மேல‌க‌ண்ணு வ‌ச்சிருப்பா. அதான் க‌ண்ண‌ன் கொன்னிருப்பான். அவ‌ன‌லாக்க‌ப்ல‌வ‌ச்சி ரெண்டு த‌ட்டு த‌ட்டினா தெரிஞ்சிடும் சேது'.

'ம்ம்ம்... தேவைப்ப‌ட்டா அதையும் செஞ்சிட‌லாம்' என்றுவிட்டு நிறுத்தினார் சேது. அவ‌ர் முக‌ம் எந்த‌வித‌ச‌ல‌ன‌மும் இல்லாம‌ல் இருந்ததைக் கவனித்துக்கொண்டார் சங்கர்.

முதலில் அந்த டெலிபோன் பூத்தில் நின்றது ஜீப். தெருவிலிருந்து சற்று உள்ளடங்கி இருந்தது அந்தக் கடை. அதை தாண்டித்தான் மாலதியின் தெருவுக்குப் போகவேண்டுமென்று டிரைவரிடம் வழி சொல்லியிருந்தார்கள். வண்டியிலிருந்து இருவரும் குதித்திறங்கினார்கள்.

'சங்கர், கவனிச்சீங்களா?... இங்கிருந்து கொலை நடந்த இடம் 18 கிலோமீட்டர் இருக்கலாம்... சோ இங்கிருந்துதான் கொலையாளி கால் பண்ணியிருக்கான்'.

'ஆமா சேது, கரெக்ட்'.

'ம்ம்..சரி போயி அந்த பி.சி.ஓல 8 லேர்ந்து 10 வரை யாரெல்லாம் பேசினாங்கன்னு விசாரிங்க?'

'ஓகே சேது' என்றுவிட்டு சங்கர் அந்த கடைக்குள் போக, வாசலில் நின்றபடி அந்த இடத்தை அவதானித்துக்கொண்டிருந்தார் சேது. ஆரவாரமான தெருபோல் தெரியவில்லை. அந்தக் கடையில் டெலிபோன் தவிர ஃபாண்டா, பெப்ஸி என குளிர்பானங்களும், ஜெராக்ஸ் மிஷின்களும், ஷாம்பு, சோப்பு , பேனா, பென்சில், நோட்டுப்புத்தகங்கள் முதலான ஸ்டேஷனரி பொருட்கள் விற்பனைக்கு இருந்தன. குளிர்பானங்களைக் குளிரூட்ட ஒரு ஃப்ரிஜும் சம்பிரதாயமாய் சுவற்றில் ஒரு கடிகாரம் கூட இருந்தது. சிறிது நேரத்தில் சங்கர் கையில் ஒரு பேப்பருடன் திரும்பி வர இருவரையும் அணைத்துக்கொண்டு பறந்தது ஜீப்.

சங்கர் கொடுத்த காலர்ஸ் லிஸ்டைப் பார்த்தார் சேது. மூன்றே மூன்று குறிப்புகள் இருந்தது. கதிரின் நம்பருக்கு வந்த அழைப்பு 9:30க்கு வந்திருந்தது. அதற்கு முன் 9:15 மணிக்கு ஒன்றும், பின் 9:45க்கு ஒன்றும் செய்யப்பட்டிருந்தது. கடைக்காரர், இரண்டு விஷயங்கள் சொல்லியிருக்கிறார். ஒன்று, 9:15 மணிக்கு ஒரு சிறுவனும், 9:30 மணிக்கு ஒரு ஆளும் கால் செய்ததாகச் சொல்லியிருக்கிறார். கால் செய்த அந்த ஆளுக்கு முப்பத்தைந்து வயது இருக்கலாமென்றும், ஆறடி உயரம் இருந்தானென்றும் சொல்லியிருக்கிறார். சேது கவனமாக எல்லா தகவல்களையும் குறிப்பெடுத்துக்கொண்டிருந்தார்.

ஜீப் குழப்பமான, நெரிசலான தெருக்களில் ஆங்காங்கே நின்று குறிப்பிட்ட அட்ரஸைத் தோண்டித் துழாவி ஒரு வழியாக அந்த அட்ரஸில் போய் நின்றது. இருவரும் இறங்கி அந்த அபார்ட்மென்டை அவதானித்தனர். வெகு பணக்காரக் களையுடன் கூடிய அபார்ட்மென்ட். பெரும்பாலான வீடுகளில் மனித நடமாட்டமே தெரியவில்லை. ஆனால் எல்லா வீட்டு பால்கனியிலும் ஏதாவதொரு துணி கொடியில் காய்ந்துகொண்டிருந்தது. அபார்ட்மென்ட் வாசலில் ஒரு மாருதி சென் காரும், அதன் பக்கவாட்டில் இரண்டு பேரும் நின்றிருந்தனர். காரின் டிக்கி திறந்திருந்தது. அதனுள் ஒரு ஸ்டெப்னி இருப்பதும் கூடத் தெரிந்தது. முதலில் சுத்தமாக காற்றிறங்கிப் போயிருந்த முன் சக்கரத்தையே பார்த்தபடி தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டிருந்தவர்கள் போலீஸ் ஜீப்பைப் பார்த்துவிட்டு சற்று கலவரமானார்கள் அந்த இருவரும்.

சேது முன்னே செல்ல சங்கர் பின்தொடர்ந்தார். தரைதளத்தில் 2 என்று எழுதப்பட்டிருந்த வீட்டின் காலிங்பெல் அழுத்தி காத்திருக்க, சிறிது நேரம் கழித்து ஒரு பெண் லேசாக கதவு திறந்து எட்டிப்பார்த்தார். காவல்துறை சீருடையில் இருவரைப் பார்த்ததும் அந்தப் பெண் வெகுவாக புருவம் சுருக்கினார்.

'மேடம், மாலதி நீங்கதானே. ஐ ஆம் சேது. இன்ஸ்பெக்டர். உங்க கிட்ட கொஞ்சம் பேசணும்'.

'எத பத்தி சார்?'.

'சத்தியமா என்னோட பாங்க் பாலன்ஸ் பத்தி இல்ல'.

அந்தப் பெண், கொஞ்சம் யோசித்துப் பின் கதவு திறந்தாள். சுடிதார் அணிந்திருந்தாள். நல்ல நிறமாய் இருந்தாள். உயரம் ஐந்தரை அடி இருக்கலாம். குழந்தை பெற்றவள் போல் தோன்றவில்லை. அவளின் வீடும்தான். அவளைப் பார்க்கையில் நகைகள் மீது ஆர்வமில்லாதவளோ என்று தோன்றியது. ஆனால், நன்றாய் சிங்காரித்துக்கொள்வாள் போலிருந்தது.

  இருவரும் உள்ளே நுழைந்தார்கள். வீடு, சிறியதாக ஆனால் அழகாக இருந்தது. ஹாலில் சுவருடன் ஒட்டிக்கொண்ட ஃப்ளாட்ரான் மானிட்டர், கறுப்பு நிறத்தில் சோபா, மரக்கதவிட்ட அலமாரி, பவர் ஹவுஸ், ஷோகேஸ், அதில் நிறைய அழகுப்பொருட்கள் இன்னும் என்னென்னவோ. அடையார் சிக்ஸ்த் சென்ஸில் காணப்படும் சில வீட்டு அலங்காரப்பொருட்கள் கூட இருந்தன. சுவற்றில் சுவர்க்கடிகாரம் மாலை ஐந்தரையைக் காட்டிக்கொண்டிருந்தது. விருந்தோம்பலில் அமர்வுக்கும், பரஸ்பரம், தண்ணீர் பரிமாறல்களுக்குப் பின், சேது ஆரம்பித்தார்.

'மாலதி, நீங்க பூஜ்யம் கம்பெனிலதானே வொர்க் பண்றீங்க?'.

'ஆமா சார்'.

'ஓகே. ஐ திங்க் நீங்க மேரீட். சரிதானே?'.

'ஆமா சார். அவர் பேரு ரமேஷ். ஒரு வேலையா பங்களூர் போயிருக்காரு. காலைல 8 மணிக்கு ஃப்ளைட் சார். ஸ்பைஸ்ஜெட் ஏர்வேஸ். அவரும் ஒரு சாஃப்ட்வேர் கம்பெனிலதான் வொர்க் பண்றாரு'.

'ஓகே மாலதி.. எப்போ வருவார்?'.

'அவருக்கு நைட் 7 மணிக்கு ரிடர்ன் ஃப்ளைட் சார். எட்டரை மணிக்கு வீட்ல இருப்பாரு சார்'.

'ம்ம்.. வீக்கென்ட் ஆச்சே. என்ன வேலையா அவர் பங்களூர் போயிருக்காருன்னு சொல்லமுடியுமா?'.

'அவரு பாட்டுல்லாம் நல்லா பாடுவாரு. ரீசென்ட்டா ஒரு காம்படீஷன்ல கூட ஆயிரம் ரூபா கேஷ் ப்ரைஸ் வாங்கினாரு. அது விஷயமா யாரையோ பாக்கணும்னுதான் போயிருக்காரு. காலைல 8 மணிக்கு ஃப்ளைட்' என்றுவிட்டு நிறுத்தினார் மாலதி.

அவளுக்கு மிக அருகில், மரத்தாலான அலமாரி தென்பட்டது. மொத்தம் நான்கு கப்போர்டுகள். சறுக்கும் கண்ணாடியால் மூடப்பட்டிருந்தது. மேலிரண்டு கப்போர்டுகள் புத்தகங்களால் நிறைக்கப்பட்டிருக்க, மூன்றாவது கப்போர்டில் இரண்டு ஃபோட்டோக்கள் இருந்தன. ஒன்று அவர் பரிசு வாங்கிய சான்றிதழ் லேமினேட் செய்யப்பட்டிருந்தது. அதற்கு பக்கத்தில் இன்னொன்றில் அவர் கேஷ் ப்ரைஸான ஆயிரம் ரூபாயை இரண்டு கைகளாலும் பிடித்து உயர்த்திக் காண்பித்தபடி சிரித்து நின்றிருந்தார். பக்கத்திலேயே சுவற்றில் ஆணியில் தொங்கவிடப்பட்டு இரண்டு மலைகள் குவியும் இடத்தில், ஒரு ஆறு நேராகச் செல்வது போலொரு காட்சி மிக எளிமையாக இருந்தது மரச்சட்டங்களுக்குள்.

'ஓகே மாலதி. உங்களுக்கு கதிர தெரியுமா?'. வெடுக்கென்று கேட்டார் சேது. அவர் பார்வை, மாலதியின் கண்களை ஊடுருவிக்கொண்டிருந்தது.

மாலதி சட்டென துணுக்குற்றது போல் பார்வை திருப்பி அவரைப் பார்த்ததை இருவருமே கவனித்தனர். சங்கர் ஓரக்கண்ணால் தன்னைப் பார்ப்பதை அப்போதைக்கு அசூயையாக உர்ந்தவர் பதிலுக்குக் காத்திருந்தார் சேது.

'ஆங்.. ம்ம் தெரியும் சார். ஆபீஸுக்கு அவர் கேப்ல தான் போவேன் சார்' என்றுவிட்டு நிறுத்தினாள் மாலதி. அதற்கு மேல் அதுபற்றி அவள் வேறெதுவும் பேசத் தயாராக இல்லையென்பதாக இருந்தது அவளது தோரணை.

அவள் பட்டென்று அத்தோடு நிறுத்தியது பொசுக்கென்று பட்டது சங்கருக்கும், சேதுவுக்கும். முயற்சியைக் கைவிடாமல் தொடர்ந்தார் சேது.

'ஓ கேப்லயா போவீங்க. உங்ககிட்ட கார் இல்லயா?'.

'இருக்கு சார். ஒரு சுவிஃப்ட் இருக்கு. ஆனா, சிட்டில டிரைவ் பண்றது ரிஸ்க்குன்னு நான் போறதில்ல சார். அவர்தான் எடுத்துட்டு போவாரு. இப்ப கூட கார் சர்வீஸ்க்கு விட்டிருக்கு. அதான் அவர் ஸ்பைஸ்ஜெட் ஃப்ளைட் புக் பண்ணிப் போயிருக்காரு'.

'ஓ மாருதி சர்வீஸ் ஸ்டேஷன்லயா?'.

'இல்ல சார். நாலு தெரு தள்ளி முருகன் கார் சரிவீஸ் சென்டர்ல தான் விட்டிருக்காரு சார். எப்பவுமே அங்கதான் விடுவாரு'.

'ஓ உங்க கார் நம்பர் என்னன்னு சொல்ல முடியுமா?'.

'TN 11 M 1980 சார்'

'ஓ..ஓகே .. ஒண்ணுமில்ல மாலதி. கதிரோட பாஸஞ்சர் பில்லுல சில பிரச்சனை இருக்கு. உங்களுக்கு அதனால ஏதும் பிரச்சினை ஏதுமில்ல. சொல்லிட்டுப் போலாம்னு தான் வந்தோம்' என்றுவிட்டு எழுந்துகொண்டார் சேது.

'ஓகே தாங்க்ஸ் சார்' என்றுவிட்டு அவள் வாயை மூடிக்கொண்டதில் அவள் அதிகம் வாயை விடவேண்டாமென எச்சரிக்கை உணர்வு கொண்டவளாகத் தோன்றியதை இருவருமே கவனமாக்க் குறிப்பெடுத்துக்கொண்டனர்.

சேதுவைத் தொடர்ந்து சங்கரும் எழுந்துகொள்ள, இருவரும் வெளியே நடந்து ஜீப்புக்கு வந்தனர்.

'சேது, இது நிச்சயம் பொம்பள மேட்டர்தான். கதிர் ஸ்கூல் ஃப்ரண்டுன்னு அவ காமிச்சுக்கவே இல்ல பாத்தீங்களா? நமக்குத் தெரியும்னு அவளுக்குத் தெரியல. டெலிஃபோன் பூத்ல கூட 9:30க்கு கால் பண்ணினது ஒரு ஆளு, ஆறடி உயரம்னு சொன்னார். அது கண்ணனாத்தான் இருக்கும். கண்டிப்பா இது கண்ணன் பண்ண கொலையாத்தான் இருக்கும் சேது'.

'ம்ம்.. வாங்க.. ஊர்ஜிதம் பண்ணிக்கலாம்.. முதல்ல அக்கம்பக்கத்துல விசாரிக்கலாம். கணவன்- மனைவி உறவு எவ்வளவு தூரம்ன்னு' என்ற சேது சங்கருடன் வெளியே வந்தார். அவர்களுக்குப் பின்னால் அந்தப் பெண் மாலதி வீட்டைத் தாழிடுவது தெரிந்தது. சேதுவும் சங்கரும் வெளியே அபார்ட்மென்ட் மெயின் கேட் வரை வர, அங்கு இப்போது அந்த மாருதி கார் மட்டும், டிக்கி திறந்த மேனிக்கு நின்றிருக்க, பக்கத்தில் நின்றிருந்த இருவரும் இப்போது இருக்கவில்லை. இரண்டு நிமிட இடைவெளி விட்டு, மீண்டும் சேது மாலதி வீட்டருகே சென்று முதல் தளம் செல்லும் படிக்கட்டுகளில் ஓசைப்படாமல் ஏற, பின்னாலேயே சங்கரும் தொடர்ந்தார் மெளனப் பூனையென. சேதுவுக்கு அந்தப் பெண் மாலதி கீ ஹோல் வழியே தாங்கள் இருவரும் வெளியே செல்வதை ஊர்ஜிதம் கொள்வாள் என்று தெரிந்திருந்தது.

இருவரும் நேராக முதல்தளம் சென்று வலதுபக்க வீட்டைத் தட்ட கீழே நின்றிருந்த அந்த இருவரில் ஒருவர் திறந்தார். முகத்தில் கேள்விக்குறியுடன். அவர் முகத்துக்கு நேரே வெளிப்புற சுவற்றில் சுப்பிரமணியன், ‍அபார்ட்மென்ட் செக்ரட்டரி என்று ஆங்கிலத்தில் தமிழிலும் எழுதியிருந்தது. உள்ளே ஒரு ஜமாவே இருந்தது. நான்கைந்து விடலைகள், அவர்களுள் சில பெண்கள், லேட் நாற்பதுகளில் ஒரு பெண். ஒவ்வொருவர் கையிலும் ஜிலேபியோ ஜாங்கிரியோ லட்டுவோ இருந்தது. ஏதோ ஒரு வெற்றியை வாழ்த்த வந்தவர்கள் போல் ஆரவாரமாய் குதூகலமாய் நின்றிருந்தனர்.

'சார், சொல்லுங்க சார்'.

'இன்ஸ்பெக்டர் சேது.. மார்னிங்.. இவரு சங்கர், சப் இன்ஸ்பெக்டர்'.

'ஐ ஆம் சுப்பு சார். நைஸ் மீட்டிங் யூ சார். வாங்க சார்'.

'மிஸ்டர் சுப்பு, இந்த அபார்ட்மென்ட்ல சமீபமா போன மூணு மாசத்துல ஏதாவது பிரச்சினை நடந்திச்சா? யாரோட லெட்டர்/ ரிஜிஸ்தர் தபால் ஏதாச்சும் நீங்க வாங்கி வச்சிருந்தீங்களா? பூட்டியிருக்குற வீட்டுக்குள்ள கேஸ் லீக் அப்டி இப்டின்னு ஏதாச்சும்...?'

'சார், அப்டில்லாம் ஏதும் இல்ல சார்.எல்லாரும் ரெஸ்பான்ஸிபிளா இருப்பாங்க சார். நோ கம்ப்ளெயின்ட்ஸ் சார். இன்ஃபாக்ட் ரொம்ப‌காம் பீபிள் சார், எக்சப்ட் மாலதி ரமேஷ் கபிள் சார்'.

'ஓ அவுங்க அடிக்கடி சண்ட போட்டுப்பாங்களா?'

'அடிக்கடின்னு சொல்ல முடியாது. ஆனா, ரெண்டு பேரும் வேலைக்குப் போறதால, பாத்துக்குறதே அபூர்வம் சார். ஒருத்தர் மாத்தி ஒருத்தர் எதையாவது ஆஃப் பண்ண மறந்துடுவாங்க. பாத்துக்குற நாளும் சண்டை போட்டுக்குவாங்க சார். என்ன ஏதுன்னு எங்களுக்குத் தெரியாது சார்'

அவர் சொல்லிக்கொண்டிருக்கையிலேயே மற்றவர்கள் தங்களுக்குள் குசுகுசுவென சிரிப்பும் கேலியுமாகப் பேசிக்கொண்டிருக்க இப்போது அவர் சம்பிரதாயமாய் சேதுவிடம்,

'சார், என் பையன் ஸ்கூல்ல நடந்த பெயின்டிங் காம்படீஷன்ல பரிசு வாங்கியிருக்கான் சார். இது அந்த சர்டிபிகேட் சார். அதான் சின்னதா ஒரு செலிப்ரேஷன். ஸ்வீட் எடுத்துக்கோங்க சார், டேய் ரகு இங்க வா... இவந்தான் சார் என் பையன்' என்றுவிட்டு சற்றே எட்ட இருந்த டைனிங் டேபிளில் இருந்த ஸ்வீட் பாக்ஸை வலதுகையிலும், இடது கையில் அந்த சர்டிபிகேட்டையும் நீட்டினார். அந்த சர்டிபிகேட்டில் ராஜலக்ஷ்மி மெட்ரிகுலேஷன் ஸ்கூல் என கொட்டை எழுத்தில் இருக்க, கீழேயே அட்ரஸ், ஃபோன் நம்பர், இத்தியாதி இத்தியாதி இருந்தன. இப்போது அவர் பக்கத்தில் அவரின் பையன் ரகு வந்து நின்றான். வயது 17 இருக்கலாம். ஐந்தரை அடி உயரம். நல்ல நிறம். ஜீன்ஸ் பாண்ட், டிசர்ட் என ஸ்டைலாக இருந்தான்.

'ஓ கங்க்ராட்ஸ், பையன் பெயின்டிங்லாம் பண்ணுவாரா..குட் குட்.. ?' என்றுகொண்டே ஸ்வீட்பாக்ஸிலிருந்து லட்டு ஒன்றை எடுத்து வாயில்போட்டுக்கொள்ள‌, சங்கரும் தன் பங்குக்கு ஒரு லட்டை சுவீகரித்தார்.

'ஆமா சார், இதோ பாருங்களேன்' என்றுவிட்டு கையிலிருந்தவற்றை டைனிங் மேஜையில் வைத்துவிட்டு அதே டைனிங் டேபிளில் சுருட்டி வைக்கப்பட்டிருந்த சார்ட் பேப்பர்கள் சிலவற்றை விரித்துக் காண்பிக்க, வாட்டர்கலரிங்கில் பூக்களும், பூனைகளுக்கும் மத்தியில் பாதி தெரியும் வகையில் பெண்ணின் முகம் ஒன்றிலும், இன்னொன்றில் பாலைவனத்தின் ஒற்றை மரத்தில், ஒரு பறவையின் நிழலில் ஒரு பெண்ணின் முகமுமாக இருந்தது. இவ்வகை விடலைப் பையன்கள் ஒரு தினுசு. இவர்களின் ஓவியங்களில் பெண் முகங்கள் இருக்கும். கேட்டால் மேஜிக்கல் ரியலிசம், முந்திரிபாயாசம் என்று வகைவகையாக டயலாக் விடுவர்.

'ஓகே கீழே நிக்கிதே அது உங்க சென் காரா? என்ன ப்ராப்ளம்? பங்க்ச்சரா?'.

'ஆமா சார், பங்க்ச்சர் சார். ஸ்டெப்னி இருக்கு. ஆனா, ஜாக்கி டிக்கிலதான் இருந்தது. அத காணல சார். போன தடவை மெக்கானிக் ஷாப்ல சர்வீஸ் விட்டப்போ மிஸ் ஆயிடிச்சோன்னு தெரியல சார்'.

'ஓ.. ஓகே ஓகே.. கேரி ஆன் சுப்பு.. நாங்க வரோம்'.

'ஓகே சார்' என்றுவிட்டு அவர் சிரித்து வழியனுப்ப இருவருமாய் வெளியே வந்தார்கள்.

சேது சங்கருடன் நேராக முருகன் கார் சர்வீஸ் சென்டர் சென்று அதே சுவிஃப்ட் கார் சர்வீஸில் இருப்பதை ஊர்ஜிதம் செய்துகொண்டார். அதே நேரம் சங்கர் மீனம்பாக்கம் விமான நிலையத்திற்கு போன் செய்து ஸ்பைஸ்ஜெட் ஃப்ளைட்டின் பாஸஞ்சர் மானிஃபெஸ்டில் ரமேஷ் என்ற பெயரில் ஒருவர் ஃப்ளைட் போர்ட் செய்துவிட்டதை ஊர்ஜிதம் செய்துகொண்டார். சேது மணி பார்த்துக்கொண்டார். மணி மாலை ஐந்தைத் தாண்டியிருந்தது. தானோ, சங்கரோ அதுவரை மதிய சாப்பாடு சாப்பிடவே இல்லையென்பது நினைவுக்கு வந்தது. ஜீப் சேதுவையும், சங்கரையும் ஏற்றிக்கொண்டு கொலை நடந்த ஈ.சி.ஆர். ரோட்டிற்கு விரைந்துகொண்டிருந்தது.

'நீங்க என்ன நினைக்கிறீங்க சங்கர்?'

'சேது, இட்ஸ் க்ளீன் நவ். கதிரோட டைரில மாலுன்னு போட்டிருக்கு. அது மாலதியாதான் இருக்கணும். மாலதி மேல அவனுக்கு பால்ய காதல் இருந்திருக்கும். கண்ணனுக்கு அவ மேல ஒரு கண்ணு இருந்திருக்கலாம். மாலதிக்கும், அவ புருஷனுக்கும் சண்டைகள் இருந்தாலும் இந்தக் கேஸைப் பொறுத்தவரை ரமேஷ் காலைலயே பங்களூர் போயிட்டார். ஃப்ளைட் போர்ட் பண்ணிட்டதா ஏர்போர்ட்ல கன்ஃபர்ம் கூட பண்ணிட்டாங்க. கதிர் நம்பருக்கு 9:30 க்கு கால் வந்திருக்கு. 9:30 க்கு கால் பண்ணினவன் ஒரு ஆளுன்னு அந்தக் கடைக்காரன் சொன்னது கண்ணனாகத்தான் இருக்கணும் சேது. சோ, கண்ணன் தான் கொன்னிருக்கணும் சேது'.

'ஒரு வேளை, இத மாலதிக்கு வேண்டப்பட்டவங்க‌பண்ணியிருந்தா?'.

'யாரு ரமேஷா!! அதெப்படி காலைல 8 மணி ஃப்ளைட்டுக்கு பங்களூர் போனவன் 9:30 மணிக்கு கால் பண்ண முடியும், கொலை பண்ண முடியும் சேது?'

சேது பதிலேதும் பேசாமலிருந்தார். அவர் சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருப்பதாகத் தோன்றியது. சிறிது நேரங்கழித்து சேது தன்னுடைய மொபைலை பாக்கேட்டிலிருந்து எடுத்து ஏதோ ஒரு நம்பரைச் சுட்டி, காதில் பொறுத்திக்கொண்டார்.

'ஹலோ, நான் போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டர் சேது பேசறேன். ஒரு இன்வெஸ்டிகேஷனுக்காக....'

சங்கர் தனக்கு தீவிரமாக பசிப்பதை உணர்ந்துகொண்டவராய் ஒருவித ஆயாசத்துடன் அமர்ந்திருந்தவாக்கில் முறுவலித்தார். அவருக்குக் காது அடைப்பதைப் போலிருந்தது. அவ்வப்போது வந்த கொட்டாவிகள் மேலும் காதுகளை செவிடாக்கின. சேது ஃபோனில் பேசிக்கொண்டிருந்த சில வார்த்தைகள் காதிலேயே விழாதது பசியால்தானோ என்று நினைத்துக்கொண்டார். தான் உணர்வது போல் சேதுவும் பசியை உணர்ந்திருப்பாரா என்று நினைக்கத்தோன்றியது. ஆசை புலன்களை வெல்கிறது. பசி புலன்களை அடைக்கிறது. விசித்திரமான உணர்வுகளுக்குப் புலன்கள் வெறும் பகடைக்காய் ஆகின்றன. சங்கருக்கு சட்டென ஏதோவொரு சர்சின் பாதிரியாராகிவிட்ட உணர்வு மேலிட்டது.

சேது காதுக்குக் கொடுத்திருந்த போனை எடுத்து சட்டைப்பையில் போட்டுக்கொள்வது தெரிந்தது.

'சேது, கண்ணன்தான் கொலை பண்ணீயிருக்கான். மாலதிய ஒரு தலையா கண்ணன் லவ் பண்ணிருக்கான். ஆனா, மாலதி கதிர பத்தி சொல்லாம விட்டத பாத்தா அவளுக்கும் கதிர் மேல கண் இருந்திருக்கலாம். அவன் தான் காலைல கதிர கடைசியா பாத்திருக்கான். ரமேஷ் சென்னைலயே இல்ல. கதிர கொலை பண்ணனும்ற மோட்டிவ் வேற யாருக்கும் இல்ல. டீசல் பங்க் வரைக்கும் டோப் பண்ணிருக்கான். தன்னோட மொபைல்ல கூப்பிட்டா எவிடென்ஸ் ஆயிடுமோன்னு லோக்கல் பி.சி.ஓலேர்ந்து கூப்பிட்டிருக்கான். 18 கிலோ மீட்டர் தனியா கூட்டிட்டுப் போயி கொலை பண்ணிருக்கான். சிம்பிள். நமக்குத் தெரியவேண்டியது, கதிர் மாதிரி கண்ணனுக்கும் மாலதி மேல லவ்வான்னு தெரியணும் அவ்ளோதான். லாக்கப்ல வச்சி நாலு தட்டு தட்டினா அதை அவனே சொல்லிடுவான் சேது. எல்லாமே சரியாதான் இருக்கு சேது'.

'ம்ம்... ஆமா சங்கர். எல்லாமே சரியாதான் இருக்கு. ஆனா, ஒரே ஒரு விஷயத்தைத் தவிர. அத தான் க்ளியர் பண்ணிக்க ட்ரை பண்றேன் சங்கர்' என்றார் சேது.

'அது என்ன மேட்டர் சேது?'.

'ஆங்..அதுவா... அது...' என்று சேது ஏதோ சொல்ல வாயெடுக்கும்போதே, மீண்டும் அவரது தொலைபேசி மணியடிக்க, மொபைலை எடுத்துக் காதுக்குக் கொடுத்தார் சேது.

'ஹலோ ..சேது ஸ்பீக்கிங்.. ஆங்.. ம்.. ஓகே ஓகே குட்... தாங்க்ஸ் ஓகே ஓகே' என்றுவிட்டு போனை வைத்துவிட்டு திரும்பி டிரைவரிடம் சொல்லி ஜீப்பை மீண்டும் மாலதி வீட்டுக்கு திருப்பச்சொல்ல, ஜீப் அடுத்து வந்த ஒரு வளைவில், ஒரு அரைவட்டம் அடித்துத் திரும்பி மாலதி வீட்டை நோக்கி விரைந்தது.

மாலதி வீட்டை நோக்கி போகச் சொல்லும் சேதுவைப் புரியாமல் சங்கர் ஏதோ கேட்க எத்தனித்து

'சேது, என்னாச்சு... மாலதி வீட்டுக்கு ஏன் போறோம்?' என்று கேட்க‌,

'அங்க வந்து பாருங்க ..தெரியும்... ' என்று சேது சொல்லிக் கொண்டிருக்கையிலேயே ஜீப் மாலதி வீடு இருந்த தெருவுக்குள் நுழைந்து வீட்டின் முன் நின்றது. அவர் முகம் இப்போது தெளிவாக இருப்பதாகத் தோன்றியது சங்கருக்கு. ஆனால், காரணம் புரியவில்லை.

ஜீப்பிலிருந்து மிடுக்காய் சேது இறங்க, பின்னாலேயே சங்கரும் இறங்க, இருவரும் மாலதி வீட்டுக்கதவை நெருங்கினார்கள். சேது மாலதி வீட்டுக்கதவின் காலிங்பெல்லை அழுத்தாமல் நேராக மாடிப்படி ஏறி முதல் தளம் செல்ல, சங்கர் ஏதும் புரியாமல் சேதுவைப் பின் தொடர்ந்தார். சேது நேராக சுப்புவின் வீட்டிற்கு சென்று காலிங் பெல் அழுத்த, சுப்பு கதவைத் திறந்தார்.

'சார், சொல்லுங்க சார்.. எதாச்சும் மறந்து வச்சிட்டுப் போயிட்டீங்களா?'.

'நோ சுப்பு, உங்க பையன கொஞ்சம் கூப்பிடறீங்களா? அவர்கிட்ட கேக்க சில கேள்விகள் இருக்கு. பதில் தெரிஞ்சா உபயோகமா இருக்கும்'.

சுப்பு என்ன என்பதாய் ஆச்சர்யமா அதிர்ச்சியா என்று தோன்றாத வகைக்குப் பார்த்துவிட்டு உள்ளே திரும்பி, ரகுவைக்கூப்பிட, உள் ரூமிலிருந்து வெளியே வந்தான் ரகு. வீட்டில் இப்போது அத்தனை ஆரவாரமிருக்கவில்லை. கலைந்து கிடந்தவற்றை ஒதுங்க வைத்துக்கொண்டிருக்கும் தோரணை தெரிந்தது.

'ரகு, உன்னோட ஸ்கூல் பேக்க கொஞ்சம் கொண்டு வாயேன். நான் பாக்கணும்'.

'ஓகே அங்கிள்' என்றவன் முகத்தில் பீதி மெல்ல அப்பிக்கொள்ள, டைனிங் டேபிளுக்கு அருகாமையில் பால்கனியை ஒட்டி வைத்திருந்த பேக்கை எடுத்து நீட்டினான்.

'அங்கிள் ..இதான் அங்கிள் என் பேக்' அவன் குரலில் பதட்டம் கூடியிருந்தது. முகம் மெல்ல மாறத் துவங்கியிருந்தது. பேக்கை வாங்கிப் பிரித்துப் பார்த்த சேது வார்த்தைகளில் அதிகம் கடினம் கூட்டியவராய் உருமத் துவங்கினார்.

'இன்னிக்கு ஸ்கூலுக்கு எத்தனை மணிக்கு போன ரகு?'.

'ச..சார்..அ..அது..வவந்து.. காலைல எட்டரைக்கு சார்'. என்றவனுக்கு விரைந்து ஓடும் மின்விசிறியைத் தாண்டி வியர்க்கத் துவங்கியிருந்தது. ரகு பதறுவது குறித்து அதிகம் கவலைப்பட்டவராய் இடைமறித்தார் சுப்பு.

'சார், அவன் காலைல 8 மணிக்கே ஸ்கூல் கிளம்பிட்டான் சார். நீங்க அப்டில்லா...' என்றவரை இடைமறித்தார் சேது.

'பொய், நீ பதினொன்றரைக்குத் தான் போயிருக்க. லேட்டா போனதுக்கு ஃபைன் கட்டியிருக்க. கொஞ்சம் முன்னாடி உன் ஸ்கூல்ல விசாரிச்சி தெரிஞ்சிக்கிட்டேன். கீழ்வீட்டு மாலதி ரெகுலரா கேப்ல போறது உனக்குத் தெரிஞ்சிருக்கு. மாலதி மேல ஒரு கண் உனக்கு. அதுக்கு சாட்சி மாலதிக்கு இருக்குற அதே கன்னக்குழி உன் பெயின்டிங் எல்லாத்துலயும் இருக்கு. மாலதி வீட்ல இருக்குற பெயிண்டிங்க‌மேலோட்ட‌மா பாத்தா ஒரு இய‌ற்கைக் காட்சி. ஆனா, அதுல‌ம‌லைக‌ளைவ‌ச்சி இத‌ய‌மும், ஆத்தை வ‌ச்சி அம்புமா இத‌ய‌த்தை குத்தாதேங்கறா மாதிரி காட்சி வ‌ச்சிருக்க‌. அது உன்னோட‌பெயிண்டிங்னு கீழே ர‌குன்னு உன் கையெழுத்து வேற‌. மாலதியும் கதிரும் பால்ய காதலர்கள்ங்குறது உனக்கு மாலதி மூலமா தெரிஞ்சிருக்கு. அவுங்க பழக்கம் இப்பவும் தொடர்றது உனக்கு புடிக்கல. மாலதிகிட்ட நீ சொல்லிருக்கலாம். அவ கேக்காம இருந்திருக்கணும். உங்க வீட்டு கார்ல இருந்த ஜாக்கிய பேக்ல மறைச்சி எடுத்துட்டு போயிருக்க. அதுக்கு சாட்சி துருப்புடிச்ச இரும்பு உன் பேக்ல ஒட்டியிருக்கு. கதிர் கேப் ஒரு லோக்கல் பி.சி.ஓலேர்ந்து 9:30 க்கு கால் பண்ணி வரவழைச்சி கோயிலுக்குப் போகணும்னு சொல்லிட்டு போயி அங்க இந்த ஜாக்கியால அடிச்சி கொன்னிருக்க. நீ கால் பண்ணினதுக்கு சாட்சி அந்த பி.சி.ஓ கடைக்காரன். அவன் கடிகாரம் 15 நிமிஷம் ஸ்லோ. அவன்கிட்ட விசாரிச்சாச்சு. 9:15 க்கு ஒரு ஸ்கூல் பையன் பண்ணினதா சொன்ன கால் உண்மைல 9:30க்கு. அத பண்ணினது நீ. அப்புறம் எதுவும் நடக்காதது மாதிரி ஸ்கூலுக்கு பதினொன்றரைக்கு போயிருக்க‌' சொல்லிவிட்டு சேது நிறுத்த, சேதுவையே திகைத்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த ரகு மெளனம் கலைத்துக் குலுங்கிக் குலுங்கி அழத்துவங்கினான். அவன் அழுவதைப் பார்த்து அதிர்ச்சியில் சிலையாகி நின்றார் சுப்பு.

முற்றும்

#நன்றி
உயிர்மையின் உயிரோசை கலை இலக்கிய இதழ்(http://uyirmmai.com/uyirosai/contentdetails.aspx?cid=6133)

Monday, 3 December 2012

இன்னொரு பெண் - சிறுகதை


இன்னொரு பெண் - சிறுகதை

தேனாம்பேட்டை சிக்னலை மஞ்சளில் அவசரமாய்க் கடந்து போய்க்கொண்டிருந்த அந்த ஹோண்டா ஜாஸின் பின் இருக்கையில் இருப்புகொள்ளாமல் அமர்ந்திருந்தாள் ஈஸ்வரி. தி நகர் பஸ் ஸ்டாண்டை ஒட்டி இருந்தது அவளது க்ளினிக். பதினொரு மணியிலிருந்து ஏகத்துக்கு குழுமிவிட்ட பெண் நோயாளிகளுக்கெல்லாம் டோக்கன் கொடுத்து மாய்ந்துவிட்டு கிட்டத்தட்ட நான்காவது முறையாக நர்ஸ் பரிமளா செல்போனில் கூப்பிட்டுவிட்டாள். எப்போதும் நேரத்துக்கு க்ளினிக் போய் விடுபவள், சொர்ணாவின் திருமண விவகாரத்தில், தரகரிடம் பெற்றிருந்த சில மணமகன்களின் ஜாதகங்களுக்கு மேட்ச்சிங் பார்த்தவகையில் அன்று மிகவும் தாமதமாகிவிட்டிருந்தது.

ஈஸ்வரிக்கு வயது 33. ஏற்கனவே 3 பெண்கள் ஜனித்துவிட்ட குடும்பத்தில் 4 ஆண் வாரிசுகளுக்கும் பிறகு எட்டாவதாய் பிறந்தவள் ஈஸ்வரி. அமெரிக்காவில் ஆர்த்தோவில் மேற்படிப்பு படித்துக்கொண்டிருக்கும் ராகவனுடன் திருமணமாகி மூன்றாண்டு ஆகிறது ஈஸ்வரிக்கு. ஒரு வயதில் பெண் குழந்தை இருக்கிறாள். சொர்ணா, ஈஸ்வரியின் மூத்த அக்காள் பரமேஸ்வரியின் ஒரே பெண். இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் பரமேஸ்வரி கான்சரில் மரணித்ததில் சொர்ணா ஈஸ்வரியின் பெறாத பெண்ணாகிவிட்டிருந்தாள். வயது 27. அவளின் திருமணத்திற்குத்தான் காலை 7 மணி துவங்கி இத்தனை நேரத்துக்குப் பிரயத்தனம். சொர்ணா பெயருக்கேற்றாற்போல் சொர்ணம். அழகு மயில். ஐந்தரை அடி உயரம். மஞ்சள் நிறம். நுனி முடியை விரல்களால் சுழற்றிக்கொண்டே அவள் சிரித்தால் கண்கொட்டாமல் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கலாம். இன்ஜினீயரிங் படித்தவள். பரதம் பயின்றவள். இரண்டொரு மேடைகளில் அரங்கேற்றம் கூட செய்திருக்கிறாள். வேலை வேண்டாம் என்றதும் மறுபேச்சு பேசாமல் வீட்டில் அமர்ந்தவள். குடும்பக் குத்துவிளக்கு. பாரம்பரியத்தின் எதிர்காலம்.

நான்கு மணி நேரம் ஜாதகருடன் மல்லுகட்டியதில் 5 வருடம் படித்த மருத்துவம் மறந்துவிடும் போலிருந்தது. ஒரு இழவும் புரியவில்லை. ஏதேதோ ஏகத்துக்கும் கணக்கு போட்டார். கூட்டினார். கழித்தார். பெருக்கினார். இறுதியில் கொண்டு போன நான்கு பிள்ளைகளின் ஜாதகத்திற்கும் உதட்டைப் பிதுக்கிவிட்டார். இப்படி இவர் பிதுக்குவது இதோடு 28வது ஜாதகம். வெறுப்பாக இருந்தது. சொர்ணாவுக்கு வயது வேறு ஏறிக்கொண்டே இருந்தது. ஏதோ ராகு தோஷமாம். அதே போன்றதொரு ஜாதகத்துடன்தான் பொருத்த வேண்டுமாம். ஜாதகங்கள் இத்தனை வெறுப்பேற்றும் என்பது தெரிந்திருக்கவில்லை. அவள், மற்றும் அண்ணன்கள் , அக்காள்கள் திருமணத்திற்கெல்லாம் ஓடியாடி வேலை பார்த்தது ஈஸ்வரியின் அப்பாதான். ஆனால் ஜாதகம் என்று போனதாக நினைவில்லை. ராகவன் வீட்டில் ரொம்பப் பார்ப்பார்கள்.

நினைவுகளை அசைபோட்டுக்கொண்டிருக்கையிலேயே, க்ளினிக் வந்துவிட்டிருந்தது. அவ‌ச‌ர‌மாக‌சொர்ணாவிற்கு போன் செய்து ம‌திய‌ம் 1 ம‌ணிக்கு க்ளினிக் வ‌ந்து ம‌ண‌மக‌ன்க‌ள் ப்ரொஃபைல்ஸ் எல்லாவ‌ற்றையும் வாங்கிப்போக‌வ‌ர‌ச்சொல்லிவிட்டு கோப்புக்களை பின்னிருக்கையிலேயே வைத்துவிட்டு கைப்பையுடன் காரைவிட்டிறங்கி உள் நுழைந்தாள். இறங்குகையிலேயே கவனித்தாள். சலசலவென இருந்த க்ளினிக் கொஞ்சமாய் பரபரப்படைந்தது. ஒரு மூலையில் சின்னதாய் ஒரு க்யூ உருவானது. சிலர் வரிசையில் நிற்க விரைந்தார்கள். ஒரு சிலர், நான் சீட் போட்ட இடம் என்பதாய் முறைத்ததைக் கவனிக்க முடிந்தது. பரிமளா கிட்டத்தட்ட கும்பிட்டே விட்டாள். சமாளிக்க மிகவும் கஷ்டப்பட்டிருப்பாள் போல‌. பரிமளாவிடம் நோயாளிகளை வரச்சொல்லிவிட்டு இருக்கையில் அமர, பின்னாலேயே உள்ளே நுழைந்தார்கள் அவர்கள்.

ஒருவ‌ரும் ஒருத்தியும். கூடவே வத்தலாய் ஒருவன். எதிர் இருக்கையில் அமர்கையில் பொருத்தமாக இருந்தார்கள். இருவருமே மாநிறம். ஓரளவிற்கு இடைவெளியுடன் உயரமாக இருந்தனர். நீண்ட கேசத்துடன் அவள் அழகாக இருந்தாள். இருந்தாலும் நுனி முடி சுழற்றி அழகாக சிரிக்கும் சொர்ணாவின் அழகிற்கு ஈடில்லைதான் என்று நினைத்துக்கொண்டாள். அவ‌ள் வயிறு லேசாக மேடிட்டிருந்தது. புடவைத் தலைப்பை கழுத்தைச் சுற்றி முழுவதுமாய் மூடி அமர்ந்திருந்தது சற்று வித்தியாசமாய் இருந்தது. அவர்தான் தொடங்கிவைத்தார்.

"டாக்டர், பிஎன்டிடிக்கு வந்திருக்கோம்?"

மேஜைமேலிருந்த காலி ப்ரிஸ்க்ரிப்ஷ‌ன் சீட்டில் நோயாளியின் பெயர் என்று மஞ்சுளா பார்த்தசாரதி என்றிருந்ததைக் குறித்துக்கொண்டாள் ஈஸ்வரி. பக்கத்திலேயே நுனி கேசத்தை சுழற்றியவாறே லேசாக சிரித்தபடி சொர்ணாவின் புகைப்படம் அந்த நாளுக்கே போதுமென்பதாய் இருந்தது..

"ஓ, ப்ரிநேட்டல் டயாக்னாஸ்டிக் டெஸ்ட்!!.... சாரி, அது செய்யறதில்லீங்களே. ரூல்ஸ்."

"தெரியும். ஆனா, இது வேற. ரொம்ப முக்கியம். குழந்தை ஆணா பெண்ணான்னு கண்டிப்பா தெரிஞ்சே ஆகணும் மேடம்".

"ஏன் சார், தெரிஞ்சி என்ன பண்ணப்போறீங்க?"

"சொன்னா உங்களுக்குப் புரியாது மேடம்."

"சொல்லுங்களேன், புரிஞ்சிக்க முயற்சி பண்றேன்.".

"மேடம், அது வந்து..."

"தயங்காம சொல்லுங்க சார். டாக்டர் கிட்ட எதையும் மறைக்கக்கூடாது".

"மேடம், பெண் குழந்தைன்னா ...அது வந்து..."

"என்ன சார் பேசுறீங்க, அதுவும் இந்தக் காலத்துல. நீங்கள்லாம் படிச்சவங்கதானே. நீங்களே இப்படிப் பேசலாமா?".

"மேடம், அது வந்து... எனக்கு ஆண்பிள்ளைதான்னு .... ஜோஸ்யம்... இது.. பரம்பரையா எங்க வீட்டுல... அதாவது, நான் என்ன சொல்ல வரேன்னா... இது.. ப்ளீஸ், உதவி பண்ணுங்க."

இப்போது பக்கத்தில் அவர் மனைவி, இடது பக்கம் இடது கையை நெற்றிக்கு முட்டுக்கொடுத்து "ஆரம்பிச்சாச்சா" என்பதுபோல சாய்ந்தாள். பின்னால் நின்றிருந்த பையன், இது எதிலும் தொடர்பில்லாமல் கையிலிருந்த மொபைலில் எதையோ ஆர்வமாய் தட்டிக்கொண்டிருந்தான். ம‌ஞ்சுளா அவ்வ‌ப்போது பெண்மைக்கே உரிய‌ஓர‌க்க‌ண் பார்வைக‌ளால் அந்த‌வ‌த்த‌லை நோட்ட‌ம் விடுவ‌தும், புட‌வைத் த‌லைப்பை இன்னும் இன்னும் இறுக்குவ‌துமாக‌இருப்பதைக் கவனித்துக்கொண்டாள் ஈஸ்வரி..

"நீங்க நினைக்கிறாமாதிரில்லாம் இல்ல சார், ஏன் எதிர்மறையா பேசுறீங்க. சரி, நீங்க கொஞ்ச நேரம் வெளில இருங்க. உங்க மனைவிய செக்கப் பண்ணனும் முதல்ல.".

அவர் ஏதும் சொல்லாமல் எழுந்துகொண்டார். மெளனமாய் கடந்து வெளியேறினார். ஏதோ யோசனையுடன் வெளியேறியது போலிருந்தது. கீ கொடுத்த பொம்மைபோல அந்த வ‌த்த‌லும் வெளியேறினான். மொபைலிலிருந்து கண்களை அகற்றாமல். அவர்க‌ள் வெளியேறவே காத்திருந்தது போல, கழுத்தைச் சுற்றியிருந்த புடவைத்தலைப்பிலிருந்து கழுத்தையும், தோல்களையும் விடுவித்துவிட்டு சற்றே நீண்ட‌பெருமூச்சை விடுத்தாள். புடவையில் சொர்ணா நுனி கேசத்தை சுழற்றுவதான காட்சி நினைவுக்கு வந்தது ஈஸ்வரிக்கு.

"மேடம், அவரு ஒரு மாதிரி"

"ஒரு மாதிரின்னா?.."

"....................."

"சரி, கூட அந்தப் பையன் யாரு".

"அவனா, ... அவரோட தம்பி".

கட்டின கணவனின் தம்பி, "அவனா"?. அப்படியானால், அவனா அவன்!!?. ஈஸ்வரிக்குப் புரிந்துவிட்டது.

"மேடம், எனக்கு குழந்தை வேணும். நீங்க வேணும்னா பிஎன்டிடி பண்ணியாச்சு. ஆண்பிள்ளைதான் பிறக்கும்னு அவர்கிட்ட சொல்லிடுங்களேன்."

"இல்ல இல்ல. யாரு கண்டது? உங்களோடது உண்மையாவே ஆண் பிள்ளையா இருக்கலாம். ஆனா பிஎன்டிடி பண்ண முடியாது. ரூல்ஸ். பிஎன்டிடி பண்ணாமயே பண்ணதா பொய் சொல்றது ஏமாத்துவேலை. பொய் ஏன் சொல்லணும். பெண் குழந்தைன்னா கூடாதா? எல்லா பெண்ணையும் அழிச்சிட்டா அப்புறம் ஏது உலகம்? நான் அவர்கிட்ட பேசுறேன். நீங்க போயிட்டு அவர மட்டும் வரச் சொல்லுங்க".

"ம்ம்.. சரி.. நீங்க அவர்கிட்ட பேசுறப்போ நானும் இருக்கேனே. இல்லேன்னா அவன்.... " மீதியை விழுங்கினாள் ம‌ஞ்சுளா.

"ம்ம்.. புரியிது.‌"

அவர் மட்டும் வந்தார்.

"சொல்லுங்க‌சார், இப்ப‌நான் என்ன‌ப‌ண்ண‌னும்?"

"மேட‌ம், நான் சொன்ன‌து மாதிரி பிஎன்டிடி ப‌ண்ணி, ஆணா, பொண்ணான்னு சொல்லிட்டீங்க‌ன்னா ரொம்ப‌உத‌வியா இருக்கும். எவ்ளோ ப‌ண‌ம் வேணா...."

"ப‌ண‌த்தை விடுங்க‌சார். ஆண் பிள்ளைனா என்ன பண்ணுவீங்க? பெண் பிள்ளைனா என்ன பண்ணுவீங்க?"

"ஆண் பிள்ளைனா பெத்துக்குவோம். பெண் பிள்ளைனா வேண்டாம் மேடம்."

"இது தப்பில்லையா?"

"இதுல என்ன தப்பு மேடம். எங்களோட பிள்ளை. பெத்துக்குறதா வேணாமான்னு நாங்கதானே முடிவு பண்ணனும்?"

"பெண் குழ‌ந்தைன்னா ஏன் இத்த‌னை வெறுப்பு உங்க‌ளுக்கு? உங்க‌ளைப் பெத்த‌து ஒரு பெண் இல்லையா?".

"மேட‌ம், சொல்லிப் புரிய‌வைக்கிற‌து க‌ஷ்ட‌ம் மேட‌ம்.. நீங்க‌த‌ய‌வுசெய்து..."

"சார், பெண் குழ‌ந்தைக‌ள்தான் சாசுவ‌த‌ம். உங்க‌ளுக்கு நான் சொல்லிப் புரிய‌வைக்க‌வேண்டிய‌தில்லை. ஆம்ப‌ளை ப‌ச‌ங்க‌ள‌தான் ந‌ம்ப‌முடிய‌ற‌தில்லை. ஆனா பெண்க‌ள் அப்ப‌டி இல்லை. என‌க்கும் ஒரு பெண் இருக்கா. அக்கா பொண்ணு. 27 வ‌ய‌சு ஆகுது. எங்க‌ஜாதியில‌ந‌ல்லா ப‌டிச்சு, ல‌ட்ச‌ல‌ட்ச‌மா ச‌ம்பாதிக்கிற‌அழ‌கான‌ப‌ச‌ங்க‌நிறைய‌இருக்காங்க‌. ஆனாலும் எங்க‌பொண்ணு காத‌ல் கீத‌ல்ன்னு எதுவும் இல்ல‌. நாங்க‌தான் மாப்பிள்ளை பாக்குறோம்ன்னா பாத்துக்கோங்க. அவ்ளோ முதிர்ச்சி. பெத்தவங்க கூட அத்தனை பாசம். நம்பிக்கை.‌"

சொல்லிக்கொண்டிருக்கையிலேயே ஏதோ நினைவுக்கு வந்தவளாய் மணிக்கட்டை திருப்பி மணி பார்த்தாள். மதியம் 1:30 என்றது. காரை விட்டிறங்கும் முன் சொர்ணாவிடம் க்ளினிக் வரசொல்லியிருந்தது நினைவுக்கு வந்தது. கைப்பையிலிருந்த செல்பேசியில் சொர்ணாவை அழைக்க, அது காத்திருப்பில் நின்றது வினோதமாக இருந்தது. எதிரிலிருந்த பார்த்தசாரதியின் பின்னால், அறைக்கதவின் கண்ணாடி ஜன்னலுக்கு அந்தப் பக்கம் அந்த வத்தல் அவனின் வலது கை விரல்களால் த‌ன் நீள்கேசத்தைக் சுழற்றியபடியே இடதுகையால் செல்பேசியில் கதைத்துக்கொண்டிருந்தான். பார்த்தசாரதி சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

"மேடம், மறுபடி மறுபடி சொன்னதையே சொல்றேன்னு நினைக்காதீங்க. சொல்லிப் புரிய வைக்கிறது கஷ்டம். பொண்ணுன்னா...."

ஈஸ்வரிக்கு இதற்கு மேல் பார்த்தசாரதி சொன்ன எதுவும் காதில் விழவில்லை.

#நன்றி
உயிர்மையின் உயிரோசை கலை இலக்கிய இதழ்(http://uyirmmai.com/uyirosai/ContentDetails.aspx?cid=6118)

Saturday, 1 December 2012

கவிஞர் மனுஷ்யப்புத்திரன் அவர்களுடன் ஒரு சந்திப்பு


கவிஞர் மனுஷ்யப்புத்திரன் அவர்களுடன் ஒரு சந்திப்பு


சென்னையில் 2013 ம் வருடத்தின் புத்தகக் கண்காட்சிக்கான நேரம் நெருங்கிக் கொண்டிருக்கும் பொழுது, இந்த‌ வருடம் நடந்த புத்தகக் கண்காட்சியின் நினைவுகள் நியாபகத்திற்கு வருகின்றன...

ஜனவரி (2012) 5ம் திகதி துவங்கி 17ம் திகதி வரை நடைபெற்ற 35 வது புத்தகக்கண்காட்சியில், உயிர்மை ஸ்டாலில் நண்பர் இளங்கோவுடன் நின்று கொண்டிருந்தேன். ஸ்டால் வாசலில், கவிஞரும், எழுத்தாளரும், உயிர்மை ஆசிரியரும், ஊடகவியலாலரும், உயிர்மை பதிப்பகத்தின் உரிமையாளரும்... (ஷ்ஷப்பா... இவர் செய்திருப்பதை எழுத ஆரம்பித்தாலே தனியாக அதற்கொரு கட்டுரை எழுத வேண்டும் போல் இருப்பதால் எளிமையாக கவிஞர் மனுஷ்யப்புத்திரன் என்றே விளிக்கிறேன்.. ;)) கவிஞர் மனுஷ்யப்புத்திரனிடம் பலர் கையழுத்து வேட்டை நடத்திக்கொண்டிருந்தார்கள்.. என்னதான் உயிர்மையின் உயிரோசையில் என் ஆக்கங்கள் வெளிவந்திருந்தாலும், அவருக்கு என்னை நினைவிருக்குமோ என்கிற ஐயப்பாடு முதலிலிருந்தே இருந்தது.

பிற்பாடு நானும் இளங்கோவும் அவரை சந்தித்தோம். 'சார், என் பெயர் ராம்ப்ரசாத். உயிரோசையில் எழுதுகிறேன்' எனும்போதே என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டார். 'கவிதைகள், த்ரில்லர், சஸ்பென்ஸ், காதல் கதைகள்னு வெரைட்டியாக நன்றாக‌ எழுதுகிறீர்கள்..' என்றார். 'ஒரு நல்ல எழுத்தாளன் எல்லாவகையான எழுத்தும் எழுத வேண்டும்' என்றும் பேச்சினூடே சொன்னார்.

நான் எழுத‌த்துவ‌ங்கிய‌து 2009 ன் துவ‌க்க‌த்தில். ஒவ்வொரு இத‌ழுக்கும் ஆக்கங்களை அனுப்புவ‌து என்ப‌தே எனக்கு மிகச் சிர‌ம‌மான‌ காரியமாக இருந்தது. இதுவ‌ரை வேறெங்கிலும் வெளிவ‌ராத‌தாயும், எழுத்துப்பிழைக‌ள் இல்லாததாயும் இருக்க‌ வேண்டும் அனுப்ப‌ வேண்டிய‌ ஆக்க‌ங்க‌ள். எழுதிய‌வற்றை மீண்டும் மீண்டும் ரிவ்யூ செய்கையிலும் அலுவலக மடிக்கணிணி, என் சொந்த மடிக்கணிணி என்று எழுதியும் ப‌ல‌ வெர்ஷ‌ன்க‌ள் கிடைத்து, எது க‌டைசி வெர்ஷ‌ன் என்ப‌து ஆக்க‌த்திற்கு ஆக்க‌ம் குழ‌ப்பி, அனுப்பிய‌ ஆக்க‌ங்க‌ளில் எது எங்கே வெளியாகியிருக்கிற‌து என்று பார்த்து, வெளியாகாத‌வைக‌ளை மீண்டும் எந்த‌ இத‌ழுக்கு அனுப்புவ‌து என்றெல்லாம் யோசிப்ப‌து ஆக்க‌ங்க‌ளை உருவாக்கும் நேர‌த்தை க‌ப‌ளீக‌ர‌ம் செய்துவிடும்.

பிரச்சனையின் தீவிரத்தை விளக்க ஒரு சம்பவம் சொல்கிறேன். ஒரு சமயம், ஆனந்த விகடனுக்கு என் கதை ஒன்றை அனுப்ப, ஆனந்த விகடனின் ஆசிரியர் மானா பாஸ்கர், பின்வருமாறு பதில் அனுப்பினார்..
"...... உங்களுக்கு கதை எழுத மிக மிக நன்றாக வருகிறது சார். உங்களால் இதைவிட சிறப்பான கதையை விகடன் வாசகர்களுக்கு வழங்க முடியும் என்பதை உங்கள் சர சரவென் நகரும் எழுத்து நடை மெய்ப்பிக்கிறது".

(கிட்டத்தட்ட இதே போன்றதொரு பதிலை, வடக்குவாசல் யதார்த்தா பென்னேஸ்வரனும் ஒரு கட்டத்தில் சொல்லியிருக்கிறார்.) அப்போதிருந்து, எழுதும் எல்லா சிறுகதைகளையும் எல்லா இதழ்களுக்கும் அனுப்ப முடியாது போயிற்று.

இந்த‌க் குழ‌ப்ப‌த்தில் என் மின்ன‌ஞ்ச‌லின் ஃபார்ம‌ட்டை நான் ச‌ற்றும் க‌வ‌னித்திருக்க‌வில்லை. அதையும் கவிஞர் மனுஷ்யப்புத்திரன் அவர்கள் க‌வ‌னித்து நினைவூட்டிய‌து ஆச்ச‌ர்ய‌மாக‌ இருந்த‌து. அதற்கு பின்னும் அவருடன் தொடர்ச்சியாக பேசிக்கொண்டிருக்கையில், அவருக்கெல்லாம் என்னை எங்கே நினைவிருக்கப்போகிறது என்கிற என் எண்ணம் பொய்த்துப்போனதில் எனக்கு மட்டும் உள்ளுக்குள் எதிலோ மிதப்பது போலவே இருந்தது.

வெகு சமீபமாக கூட‌, நவம்பர் 2012, 3ம் தேதி அவரை அவரது அலுவலகத்தில் சந்தித்தேன். பேசிக்கொண்டிருந்தோம். பேச்சினூடே,

".. நீங்கள் கூட த்ரில்லர், சஸ்பென்ஸ், டிடெக்டிவ் எல்லாம் எழுதுவீர்களே.. அது போல் நிறைய‌ எழுதுங்களேன்" என்றார். நான் அதுபோல் நிறைய எழுதி கைவசம் வைத்திருந்தாலும், தமிழ் எழுத்துலகில், அதுபோல் எழுதுவதை மலினமான எழுத்து என்று ஒதுக்கி வைக்கும் போக்கு இருப்பது போல் அவதானித்திருந்ததால், அவற்றை அனுப்பியிருக்கவில்லை. அதையே அவரிடம் கூறினேன். அனுப்ப தயக்கமாக இருக்கிறது என்றேன். அப்படியெல்லாம் ஒன்றும் இல்லையென்றும், தயக்கமில்லாமல் அவ்வகை கதைகள் எழுதும்படியும் கூறினார்.

Tuesday, 27 November 2012

ராணி (2.12.2012) வார இதழில் என் க‌விதை

2.12.2012 தேதியிட்ட ராணி குடும்ப வாரந்திரியில் நான் எழுதிய 'எவ்வகை ரோஜா' என்ற‌ க‌விதை ப‌க்க‌ம் 18 ல் வெளியாகியிருக்கிறது. க‌விதை வெளியான ராணி வார இதழின் 18 வ‌து ப‌க்க‌த்தின் பிர‌தி இங்கே.


அந்தக் கவிதை இதோ:

அதிகாலை வேளையில்,
சோம்பலைப் போர்வைக்குள்
போர்வையாய்ப் போர்த்தி
மெல்லுறக்கந்தனை இன்னமும்
மிச்சம் வைத்திருக்கும்
ஊராருக்கிடையில்,
குளிர்பனியில் நனைந்தே
மிதந்துவரும் பூவையவள்
தரிசனம் வேண்டி நிற்கிறேன்...


புற்களுக்கு மத்தியில்
பூத்திருக்கும் பட்டு ரோஜா
அவளைப்பார்த்து வியப்புற்றது
உலகிலுள்ள ஈராயிரம் வகை
ரோஜாக்களில் இவள்
எந்த ரகம் என்றே...

தனி மரங்கள் - சிறுகதை

தனி மரங்கள் - சிறுகதை


வசந்த், திருமங்கலத்தில் அமைந்திருந்த‌அந்த இரட்டைப் படுக்கையறை வீட்டின் உள் அறையில் அலுவலகத்திற்கு கிளம்பத் தயாராகிக்கொண்டிருக்கையில் பால்கனியில் சாய்வு நாற்காலியில் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தார் சுந்தரம்பிள்ளை.

ஒரு வ‌கையில் சுந்த‌ர‌ம் பிள்ளைக்கு ம‌ன‌ நிறைவு. அவ‌ர் வெகு நாட்க‌ளாக‌ ஏங்கி எதிர்பார்த்திருந்த‌ ஓய்வு வ‌ந்தேவிட்ட‌து. சுந்த‌ர‌ம் பிள்ளைக்கு ஒரே ம‌க‌ன். இர‌ண்டு வ‌ருட‌ங்க‌ளுக்கு முன்பே திரும‌ண‌ம் செய்தாகிவிட்ட‌து. ம‌ண‌முடித்த‌கையோடு வெளி நாட்டிற்கு அலுவ‌ல் விஷ‌ய‌மாக‌ச் சென்ற‌ ம‌க‌னும், ம‌ரும‌க‌ளும் பேர‌ன் ர‌குவுட‌ன் சுந்த‌ர‌ம் பிள்ளை ப‌ணி ஓய்வு பெற்ற‌ வார‌ம்தான் திரும்பி வ‌ந்தார்க‌ள். ஓய்வின் கூடவே மகன், மருமகள், பேரனுடன். இனி நேரங்கழித்து அகால வேளையில் வீட்டுக்கு வரவேண்டாம். காலையில் அவ‌ச‌ர‌ம் அவ‌ச‌ர‌மென பாதி கனவில் எழுந்திருக்க‌வேண்டாம். வேகாத‌ வெயிலில் அலுவ‌ல‌க‌த்துக்கு லோல்ப‌ட‌வேண்டாம். பொய்யாய் யாரையும் முக‌ஸ்துதிக்க‌ வேண்டாம். ம‌ன‌வொற்றுமை இல்லாத‌வ‌ர்க‌ளுட‌னே நாள் முழுவ‌தும் க‌ழிக்கும் நிர்ப்ப‌ந்த‌மில்லை. பிடிக்காத‌ ம‌னித‌ர்க‌ளின் சுக‌துக்க‌ங்க‌ளில் க‌ல‌ந்துகொள்ளும் அவ‌சிய‌மில்லை. மொத்த‌த்தில் த‌ன்னிய‌ல்பில் இருக்க‌லாம். ம‌க‌ன் ச‌ம்பாதிக்கிறான் என்றாலும் பென்ஷ‌ன் வ‌ருகிற‌து. அது போதும். வ‌யோதிக‌த்தை இனிமையாக‌க் க‌ழித்துவிட‌லாம் என்ப‌தில் ஒரு விள‌க்க‌ இய‌லாத‌ சாசுவ‌த‌ம் கிட்டிய‌து சுந்த‌ர‌ம் பிள்ளைக்கு.

பால், செய்தித்தாள்கள், வார இதழ்கள், பேத்தி வசந்தாவுக்கான பிஸ்கட் பாக்கெட்டுகள் வாங்கியாகிவிட்டது. வசந்தின் மனைவி சியாமளா, பேத்தி வசந்தாவைக் குளிக்கவைத்துக் கொண்டிருந்தாள். அதிகாலை ஆறரைக்கு எழுந்ததிலிருந்து பச்சைத்தண்ணீர் பல்லில் படவில்லை. சர்க்கரை நோய்க்கு எடுத்துக்கொள்ள வேண்டிய‌ க்ளுக்கோனாம் ஜிஒன் மாத்திரையை உட்கொண்டு அரை மணி கடந்துவிட்டது. வயிறு காந்துவதைத் தெளிவாக உணர முடிந்தது. மெதுவாக எழுந்து சென்று அடுப்பங்கரையில் எட்டிப் பார்த்தார். அடுப்பங்கரையில் மனைவி மங்களம் வசந்திற்கும், மருமகளுக்குமான மதிய உணவைத் தயாரிப்பதில் மும்முரமாயிருந்தாள். மங்களத்தையே பரிவுடன் பார்த்து நின்றார் சுந்தரம். இப்போது பார்த்து அவளிடம் தனக்கென்று டிபன் கேட்டு அவள் வேலைகளை இரட்டிப்பாக்க மனம் இன்றி திரும்பி பால்கனிக்கு நடந்தார் சுந்தரம்.

சுந்தரத்திற்கு மங்களத்தின் மீது பரிதாபமாகத்தான் இருந்தது. அவளைக் கல்யாணம் கட்டிய போது வனப்பாக, செழுமையாகத்தான் இருந்தாள். வயசில் அத்தனை வேலைகளையும் இழுத்துப்போட்டுக் கொண்டு செய்தாள் மிக்ஸி, கிரைண்டர் இல்லாத அக்காலத்தில் அம்மிக் குழவி கொண்டே மணக்க மணக்க விதம் விதமாய் ஒரு ஊருக்கே சமைத்துப்போடுவாள். அதெல்லாம் இளமைக் காலம். இப்போது அவள் ஐம்பதையும் கடந்து விட்டாள். தனக்கிருக்கும் சோம்பல், தளர்வு, மூட்டு வலி இதெல்லாம் அவளுக்கும் இருக்கும்தானே என்று தோன்றியது அவருக்கு. அவள் மேல் பரிதாப உணர்வு மேலிட்டது. அவளானால், அவசர அவசரமாக மதிய உணவு தயார் செய்துகொண்டிருந்தாள். அவளும் தன்னைப்போல், தன் வலிகளைப் பிறருக்காக தனக்குள்ளேயே புதைத்துக்கொள்வது போல் எதையும் வெளியில் சொல்வதில்லை என்பதில் ஒரு ஒன்றுதல் அவருக்கிருந்தது. .

வயோதிகம், ஓய்வெடுக்க வேண்டிய பிராயம். ஆனாலும், வயோதிகத்திலும் உழைக்க வேண்டியிருக்கிறது. அதில் பல்வேறு சங்கடங்கள், நிர்ப்பந்தங்கள். இக்காலத்தில் வீட்டில் வயோதிகர்கள் இரண்டாம் பட்சம்தானே. பொருள், வருமானம் அவர்களால் வருவதில்லையே. வீட்டை செழிப்பூட்டத் தேவையான பொருள் எங்கிருந்து வருகிறதோ, அதை ஏனையவை தாங்கிப் பிடிக்கவேண்டும். அப்போதுதான் வீடு நிலைக்கும். கடமை என்ற ஒன்று எல்லோருக்கும் உண்டு. தனி மனித ஒழுக்கம் என்ற ஒன்று எல்லோருக்கும் இருக்க வேண்டியது. வயோதிகத்தில் ஓய்வை எதிர்பார்ப்பது பெற்றோர் உரிமை அல்லவா?. தன் வேலைகளைத் தானே செய்துகொள்வது தனி மனித ஒழுக்கம் அல்லவா?. எதிர்ப்பேதும் காட்டவில்லையெனில் எதை வேண்டுமானாலும் திணித்துவிடுதல் சர்வாதிகார மனப்போக்கு அல்லவா?. கெட்டித்த சுயநலம் அல்லவா?. அது ஏமாற்றுவேலை அல்லவா?. ஆதிக்கம் செலுத்துதல் அல்லவா?. ஓய்வு கேட்டால்தான், கொடுக்கப்பட வேண்டுமா? ஓய்வு வயோதிகத்தின் உரிமை. அது தானாக முன்வந்து அளிக்கப்பட வேண்டும்.

மகனும், மருமகளும் இப்போது அலுவலகத்திற்கு தயாராகிவிட்டிருந்தனர். வயிறு முன்பை விட அதிகமாக காந்தத் துவங்கியிருந்தது. வசந்த் காலை ஏழரைக்கு எழுந்திருக்கிறான். எழுந்தவுடன் செய்தித்தாள் கேட்பான். அவன் எழுமுன்பே அவர் வெளியில் சென்று வாங்கிவந்துவிட்டால் அவனுக்கு உதவியாக இருக்கும். அவ்வாறு வெளியே செல்கையில் காலை சிற்றுண்டியை சுந்தரம் முடித்துக் கொள்ளலாம்தான். ஆனால் சிற்றுண்டி எடுத்துக்கொள்வதற்கு அரைமணி முன்னதாகவே மாத்திரை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். அத்தனை சீக்கிரத்தில் மாத்திரை போட்டுக்கொள்வது கூடாது. எட்டரைக்குப் போட்டுக்கொண்டால் ஒன்பது மணிக்கு டிபன். அது செரித்து மதிய உணவுக்குப் பசியெடுக்க மணி நண்பகல் ஒன்றாகிவிடும். இதையே தினமும் பழக்கினால் வயோதிகம் சுலபப்படும். கண்ட நேரத்திலும் சாப்பிட அல்சரும் சேர்ந்து ஒட்டிக்கொள்ளலாம். அல்சரும் சேர்ந்துவிட்டால் வேறுவினையே வேண்டாம். ஏற்கனவே உப்பு சப்பில்லாத உணவுதான்.

"அப்பா" வசந்த் அருகாமையில் வந்திருந்தான்.

"ம்..சொல்லுப்பா"

"இது.. நேத்து கரண்ட் பில் கட்ட முடியலப்பா. இன்டர்னெட் டவுன்."

"அய்யோ, இன்னிக்கு கடைசி நாள்ப்பா!"

"அப்படியா!!..இன்னும் கட்டலையேப்பா.. இப்போ உட்கார்ந்தா இன்னும் லேட் ஆகிவிடும்ப்பா"

சுந்தரத்திற்கு விஷயம் புரிந்துவிட்டது.

"சரிப்பா, நான் ஈ.பி. ஆபீஸ்லயே போய் கட்டிடறேன்ப்பா"

"இல்லப்பா, நான் ஆபீஸ்லேர்ந்து வேணும்னா கட்டிடறேன்ப்பா"

"வேணாம்ப்பா, நானே கட்டிடறேன்ப்பா. நீ ஆபீஸ் வேலையைப் பாரு. அதான் முக்கியம்." என்றார் சுந்தரம் மெல்லியதாய் சிரித்தபடி.

வேறென்ன சொல்லமுடியும். ஆபீஸ் போய் கட்டிவிடுகிறேன் என்னும் வாக்குறுதிகளெல்லாம் சும்மாதான். உண்மையில், வசந்த் உதவிதான் எதிர்பார்க்கிறான். சென்ற ஞாயிற்றுக்கிழமையே நினைவூட்டியது. ஞாயிற்றுக்கிழமை ஒரு நாள்தான் ஓய்வு என்றுவிட்டு வசந்தும், அவன் மனைவியும் வெளியில் போய்விட்டார்கள். கணினி மூலம் செலுத்த அரை மணி நேரம்கூட ஆகாது. ஆனாலும் அவர்கள் இருவருக்கும் அந்த அரை மணி கூட இழக்க விருப்பமில்லை அல்லது அது அவர்களுக்கு அத்தனை முக்கியமில்லை. அதெல்லாம் வீட்டிலேயே இருப்பவர்களின் தலைவலி என்று நினைக்கிறார்கள் போலும் என்று நினைத்துக்கொண்டார் சுந்தரம். எதுவும் அவரவர்களுக்கே தோன்றுவதுதான் எல்லோருக்கும் ஆரோக்யம். இல்லையேல் நோய்தான். ஒரு அதிகப்படியான வார்த்தை கூட‌ யாரையேனும் குற்றவாளியாக்கிவிடலாம். யாருடைய தன்மானத்தையேனும் பதம் பார்க்கலாம். இக்காலத்தில் வார்த்தைகளைவிடவும் கூர்மையான ஆயுதம் வேறொன்றுமில்லை. அது மனத்தைக் காயப்படுத்தும். மனத்தில் காயம் சாதாரணமாக ஆறாது.

அந்த இழவெடுத்த கணினியை இயக்கத் தெரிந்திருந்தால் மகனை அண்டியிருக்க வேண்டியதில்லை. ஆனால் அதன் இயக்கங்களை, ஞாபக மறதி மிகுந்த இந்த வயோதிக வயதில் கற்றுக்கொள்வதில் இருக்கும் நடைமுறைச் சிக்கல்களைக் கோடிட்டுக் காட்டியும் வசந்த் புரிந்துகொள்வதாயில்லை. சுந்தரம் எத்தனை முயன்றும் அது வரவில்லை. ஒரு நாள் கரண்ட் இல்லை. ஒரு நாள், திடீரென்று சிவப்பு நிறத்தில் அபாய தந்தி அடித்துவிட்டு அணைந்துவிட்டது. விலை அதிகமுள்ள பொருள். ஏதாவது ஒன்றுகிடக்க ஒன்று ஆகிவிட்டால், வயோதிக வயதில் மகனுக்கு செலவு வைத்துவிடுவோமோ என்ற பயம் ஒரு பக்கமும், அது நாள் வரையில் ஆளுமை காட்டி வளர்த்த மகனிடம், இயலாமை வெளிப்பட்டு, தன்மானம் பாதிக்கும் வகைக்கு ஆகிவிடுமோ என்ற பயமும் எந்த தகப்பனுடைய தன்னம்பிக்கையையும் வயோதிகத்தில் வெகுவாகத் தகர்த்துவிடுகிறது. எந்த தந்தைக்கும் மகனிடம், அறியாமையை வெளிப்படுத்திக்கொள்வது அத்தனை சுலபமில்லை. இந்திய தந்தை-மகன் உறவு அத்தனை சிக்கலானது.

மருமகள் சியாமளா அலுவலகத்திற்குச் சென்றதும் உலகமே அற்றுவிடும் பேரனுக்கு. வீறிட்டு அழுவான். மங்களம் இடுப்பில் தூக்கி வைத்துக்கொண்டு பால்கனியில் நின்றபடி வேடிக்கை காட்டவேண்டும். சோறூட்டவேண்டும். மங்களத்திற்கு மூன்று வருடத்திற்கு முன்பு முதுகுத்தண்டுவடத்தில் சர்ஜரி செய்யப்பட்டிருக்கிறது. அவளால் தொடர்ந்து ஒரு வயதுக் குழந்தையை இடுப்பில் தூக்கி வைத்திருக்க இயலாது. அத்தனை பாரத்தை அவளின் முதுகு வெகு நேரம் தாங்காது. சுந்தரம் இதில் அவ்வப்போது மங்களத்திற்கு உதவுவார். இன்று அதற்கும் சாத்தியமில்லாது போய்விடும் போலிருந்தது. மின்சார வாரிய அலுவலகத்தில் பில் கட்டும் வேலையை சீக்கிரம் முடித்துவிட்டால் மனைவி மங்களத்திடமிருந்து குழந்தையைப் பார்த்துக்கொள்ளும் வேலையில் கொஞ்சம் பங்கெடுத்துக்கொள்ளலாம். மங்களம் கொஞ்ச‌மேனும் மூச்சுவிட அது உதவுமென்று தோன்றியது. மின்சார வாரிய அலுவலகம் எப்போதும் நிரம்பி வழியும். வரிசையில் நிற்க வேண்டும். தன் முறை வரக் காத்திருக்கவேண்டும். சுந்தரம், ஹாங்கரில் மாட்டியிருந்த சட்டையை எடுத்து உடுத்திக்கொண்டார். தொலைக்காட்சி பெட்டியின் மேலிருந்த மின்சார அட்டவணையை எடுத்துக்கொண்டு செருப்பணிந்து, மங்களத்திடம் சொல்லிவிட்டு மின்சார வாரிய அலுவலகம் நோக்கி நடக்கத் துவங்கினார். மின்சார வாரிய அலுவலகம் அண்ணா நகரில் இருந்தது.

பொட்டை வெயில் சுல்லெனச் சுட்டது. கொஞ்ச நேரம் ஒரே இடத்தில் நின்றால் சருமத்தைப் பொசுக்கிவிடும் போலிருந்தது. பசியில் லேசாக தலைசுற்றுவது போலிருந்தது. சர்க்கரை இருப்பதால் இனிப்பாக எதையும் சாப்பிட இயலாது. ஆனால் எல்லா கடைகளிலும் இனிப்பு தான் பிரதானப்படும். காரம் சாப்பிட்டால் தாகமெடுக்கும். வெறும் வயிறு கெடும். போகிற வழி பொட்டிக் கடையில் பன் ஒன்று வாங்கிப் பிய்த்து வாயில் போட்டுக்கொண்டு ஒரு தண்ணீர் பொட்டலம் வாங்கிக் கடித்து உறிஞ்சிக் கொண்டார். பன் நீரில் நனைந்து உணவுக்குழல் வழியே வயிற்றில் இறங்கி அரிக்க காத்திருந்த அமிலங்களை ஊமையாக்குவதை உணர முடிந்தது.

அவர் வாழ்க்கையில், எந்தத் தருணத்திலும் இது போல் முன்பு எப்போதும் இருந்ததில்லை. எந்த சூழ் நிலையிலும் பன் சாப்பிட்டு பசியை ஆற்றிக்கொள்ளும் நிலை வந்ததில்லை. ஆபீஸில் இரவு நேரங்களிலும் வார இறுதிகளிலும் வேலை பார்க்க நேர்கையில்கூட பணியாளர்கள் இருப்பார்கள். இன்னது வாங்கி வரச்சொல்லிவிட்டால் வாங்கி கொணர்ந்துவிடுவார்கள். சிலவேளைகளில் அலுவலகமே பார்த்துக்கொள்ளும். உடல் நலக்குறைவெனில், விடுமுறையை எடுத்துக்கொள்ளச் சொல்லிவிடுவார்கள். ஆனால், இப்போது பன் சாப்பிட்டு பசியை ஆற்றிக்கொள்ளும் நிலை. வெளியாட்களிடம் சாதாரணமாகக் கிடைக்கக்கூடிய சலுகைகள், கவனிப்புகள், அக்கறைகள் பல சமயங்களில் வீட்டுக்குள் கிடைப்பதில்லை.

மின்சார வாரிய அலுவலகத்தில் கூட்டம் அதிகமிருந்தது. ஓடிப்போய் சற்று கம்மியாக இருந்த ஒரு வரிசையில் நின்றுகொண்டார். பசி இப்போது அத்தனை வீரியமாக இல்லை. ஆனால், சத்தாக உடலுக்குள் ஏதும் செல்லவில்லை. தற்காலிக நொண்டிச் சமாதானமே தரப்பட்டிருக்கிறது. சாலையில் நடந்து வரும்போது உடலில் பட்ட வெய்யிலின் வெப்பத்தை இன்னமும் துல்லியமாக உணர முடிந்தது அவரால். வேர்த்துக் கொட்டியது. சட்டை வியர்வையில் நனைந்து லேசாக வியர்வை நாற்றமெடுத்தது. இன்னமும் குளிக்கவில்லை என்பது சுந்தரத்திற்கு அப்போதுதான் நினைவுக்கு வந்தது. சிறுமைப்பட்டது போல் உணர வைத்தது. குற்ற உணர்வு மேலோங்கியது. எத்தனை முயன்றும் இந்த குற்ற உணர்வைத் தள்ளி வைத்துப்பார்க்க அவரால் இயலவில்லை.

கவுன்டரில் இருந்த பெண்மணியின், பக்கத்து கவுன்டர் பெண்ணுடனான அரட்டையில் அரை மணி நேரத்துக்கு இத்தனை இன்ச் என மிக மெதுவாக நகர்ந்து கொண்டிருந்த வரிசையோடு, உபரியாக அவ்விரு பெண்களின் குடும்ப விவரங்களும் மீன் மார்க்கெட் இரைச்சல் போல கேட்டது, எரிச்சலூட்டியது. வரிசையில் நிற்கத்துவங்கி நேரமாகிக்கொண்டே போனதில் மூட்டிலும், குதி கால்களிலும் வலிக்கத் துவங்கியிருந்தது. ஆனால், கவுன்டர் பெண்கள் நிறுத்தின பாடில்லை. இங்கே எதுவும் யாருக்காகவும் நிற்பதில்லை. சுந்தரத்திற்குத் தெரியும், இது இப்படித்தான் என்பது. சுமூகமாக காரியம் முடிய வேண்டுமெனில் நாம்தான் பொறுத்துப்போக வேண்டியிருக்கிறது. இங்கே கத்தினால், சாதாரண தடங்கல்கள் ஊதிப் பெரிதாக்கப்படும். காரியத்தைக் கெடுக்க எல்லோராலும் முடிகிறது. காரியத்தை முடிக்க வேண்டியிருப்பவருக்குத்தான் பொறுமையும், நிதானமும்.

சுந்தரம் முறை வந்தபோதும் கவுன்டர் பெண்மணி தன்னிச்சையாக அவரின் பில்லை அசாதாரணமாக எந்தவித சரிபார்த்தலும் இன்றி பணத்தை வாங்கிக்கொண்டு பில் போட்டு ரசீது கொடுத்தாள். சுந்தரம் ரசீது வாங்கிய கையோடு, அறை ஓரமாக்க் காலியாக இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்து எல்லாவற்றையும் சரிபார்த்துவிட்டு எழுகையில், சட்டென வலது குதி காலில் அசாதாரணமாக மடிந்து உயிர் போகும் வலி வலிக்க, ஒரு நிமிடம் தடுமாறி, விழப்போனவர், அருகாமையிலிருந்த எவரோ தாங்கிப் பிடித்து உதவ, சுதாரித்து நின்றார்.

ஆனால் குதிகாலை அதற்கு மேல் அசைக்க முடியவில்லை. விண் விண்ணென்று தெறித்தது. எதுவோ விபரீதமாக உள்ளுக்குள் நிகழ்ந்திருப்பதை உணர முடிந்தது.

"சார், ரொம்ப வலிச்சதுன்னா பக்கத்துலதான் சார் க்ளினிக். ஆர்த்தோதான். உடனே ஊசி ஒண்ணு போட்டுடுங்க. இல்லேன்னா ரொம்ப கஷ்டமாயிடும்" என்றார் தாங்கிப் பிடித்தவர்.

சுந்தரத்திற்கு அது சரியென்று பட்டது. பேரனைத் தூக்கிக்கொண்டே திரிய வேண்டும். இல்லையென்றால் அழுவான். கால் சரியாக இருந்தால்தான் தூக்கிக் கொண்டே திரிய முடியும். இல்லையெனில் தேவையில்லாமல், வீணாக மங்களத்திற்குத்தான் வேலைப்பளு அதிகமாகும் என்று தோன்றியது.

ஆனால், தாங்கிப் பிடித்தவர் சொன்ன க்ளினிக் மருத்துவரை அண்ட சுந்தரம் பிள்ளைக்கு தயக்கம் இருக்கவே செய்தது. முன்பு மங்களத்திற்கு தொடைகளில் வலியெடுத்தபோது, அவசரத்திற்கு அருகாமையிலிருந்த ஏதோ ஒரு மருத்துவமனைக்குச் சென்றுவிட்டனர் சுந்தரமும், மங்களமும். வசந்த் கோபித்து சத்தம் போட்டான். அவன் அலுவலகம் அவனுக்கென்று மருத்துவ காப்பீடு மெடிக்ளெய்மில் செய்திருக்கிறது. அது செல்லுபடி ஆகும் மருத்துவமனைகளில் அந்த மருத்துவமனை வரவில்லை. இருபத்திதைந்தாயிரத்துக்கும் அதிகமான பில் தொகையை ரீஇம்பர்ஸ் செய்ய படாதபாடு பட்டுவிட்டதாய் சத்தம் போட்டிருந்தான் வசந்த். ஆகையால் தாங்கிப் பிடித்தவர் சொன்ன க்ளினிக் அந்த பட்டியலில் வருகிறதா என்பதை உறுதி செய்யும் நோக்கில் வசந்தை அலைபேசியில் அழைத்தார் சுந்தரம்.

கேட்டதில் இல்லையென்றான் வசந்த். அண்ணா நகரில் இருந்த சுந்தரம் மெடிக்கல் ஃபவுண்டேஷனுக்கு செல்லச் சொன்னான் அலைபேசி மூலமாகவே. நேரம் செல்லச் செல்ல வலி அதிகமாகிக்கொண்டே இருப்பதை உணர்ந்தார் சுந்தரம் . வெயிலின் உக்கிரம் வேறு நேரமாக ஆக கூடிக்கொண்டே போனதில், வியர்வை ஆறாகப் பெருக்கெடுத்து ஓடியது. உடுத்தியிருந்த சட்டை முழுவதும் நனைந்து கசகசவென்றிருந்தது. எல்லாவற்றையும் உதறிப்போட்டுவிட்டு ஷவரில் நின்று குளிக்க மாட்டோமா என்றிருந்தது.

அவசர அவசரமாக ஆட்டோ பிடித்து சுந்தரம் ஃபவுண்டேஷன் சென்றால் அங்கு ஆர்த்தோ மருத்துவர் அன்று வரவில்லையென்றார்கள். வசந்த் தொடர்ந்து சுந்தரத்தை அழைத்து, சற்று தள்ளியிருந்த செளந்தரபாண்டியன் ஆர்த்தோ மருத்துவமனைக்கு போகச் சொன்னதில், சுந்தரத்திற்கு ஆட்டோ கிடைக்கவில்லை. அவசரத்திற்கு ஷேர் ஆட்டோ ஏறினதில், நெரிசலில் சிலர் காலை மிதித்ததில் வலி உயிர் போனது. செளந்தரபாண்டியனில் பெரிய வரிசை நின்றது. மருத்துவமனை நெடியையும் தாண்டி, சுந்தரத்தின் வியர்வை நெடி பரவ எல்லோரும் முகம் சுளிப்பதை உணர்ந்து சிறுமையாக உணர்ந்தார் சுந்தரம். போதாததற்கு, மின்சார வினியோகம் தடைபட்டிருந்தது. எக்ஸ்-ரே எடுக்க முடியாதென்றனர். போரூர் மியாட் மருத்துவமனை ஆர்த்தோவில் பிரபலம் என்று யாரோ சொன்னார். வசந்த் மீண்டும் அழைத்தான். அலைபேசியிலேயே சலித்தான். இந்த முறை சேத்துப்பட்டில் இருக்கும் அப்போலோ மருத்துவமனைக்குப் போகச் சொன்னான். பொட்டை வெயிலில் நாயாய் அலைந்திருந்தார். இன்னமும் விடிவு இல்லை. தொப்பறையாய் நனைந்த உடைகள், வியர்வை நாற்றம், பாக்கெட்டில் பிசுபிசுக்கும் மின்சார வாரிய ரசீது, விண் விண்னென்று தெரிக்கும் வலி, காலையில் அரைகுறையாய் வயிற்றை நிரப்பித் தோற்ற பன் என எல்லாமுமாகச் சேர்ந்து அலைக்கழிந்தார் சுந்தரம். சுந்தரத்திற்கு சீ என்றாகிவிட்டது. இத்தனை அலைச்சலும் இந்த இழவெடுத்த காசை மிச்சம் பிடிப்பதற்காய்தானே என்று அலுத்துக்கொண்டார்..

இனியும் தொடர்ந்து அலையத் தெம்பின்றி துவண்டார். இனி மகனை அண்டியிராமல், எத்தனை செலவானாலும் தன் சொந்த பென்ஷன் பணத்திலேயே செய்துவிடுவது என்று முடிவெடுத்தார். தாங்கித் தாங்கி நடந்து வெளியே வந்து அருகாமையிலிருந்த ஆர்த்தோ மருத்துவரை சந்தித்ததில், ஏதோ லிகமென்ட் கிழிந்திருப்பதாக எக்ஸ்ரே எல்லாம் எடுத்துப் பார்த்துவிட்டு சொன்னார். கட்டு போட்டு, மருந்தெழுதி, ஊசி போட்டுவிட்டார். குறைந்தது ஆறு வாரங்களுக்காகவாவது முடிந்தவரை கால்களைத் தொங்க போட்டுக்கொள்ள வேண்டும் என்றார் மருத்துவர். செலவு இரண்டாயிரம் ரூபாயாகியிருந்தது. ஆட்டோ ஏறி அவசரமாக வீடு வந்தார் சுந்தரம். மங்களம் பேரனுக்கு சோறூட்டிக் களைத்திருந்தாள்.

சுந்தரத்தைப் பார்த்ததும் மங்களத்தின் முகத்தில் நிம்மதியின் ரேகைகளைத் தெளிவாக உணர முடிந்தது. சற்று தாமதமாகியிருப்பினும், சரியான நேரத்துக்கு மங்களத்திற்கு உதவியாய் வந்துவிட்டதில் சுந்தரத்திற்கு நிம்மதியாய் இருந்தது. வலது காலில் கட்டைப் பார்த்துவிட்டு அலறிய மங்களத்தை சமாதானப்படுத்தியவாறே பேரனை வாங்கிக்கொண்டார் சுந்தரம்.

திருமணம் என்பது மூன்று முக்கிய காரணங்களுக்காய் நிகழ்வது. முறைப்படுத்தப்பட்ட காமம், பிள்ளைப்பேறு , வயோதிக வயதில் துணையிருத்தல். வயோதிக வயதில் கணவன் மனைவி ஒருவருக்கொருவர் விட்டுக்கொடுத்து, உதவிகள் செய்து, துக்கங்கள் பகிர்ந்து, கஷ்ட நஷ்டங்களுக்கு துணை நின்று வாழ வேண்டும். மங்களம், கணவனின் அக்கறையைப் பூரணமாய் உணர்ந்தாள். அது அவள் அடைந்த களைப்பை இழக்க வைத்தது. கணவனின் கஷ்டத்தில் துணை நிற்க ஊக்கம் தந்தது. கணவனுக்குப் பக்க பலம் சேர்க்கத் தூண்டியது.

காலையிலிருந்து பொட்டை வெயிலில் அலைவது சுந்தரத்திற்கு ஒன்றும் புதியதில்லை. இளம் வயதில் எத்தனையோ அலைந்திருக்கிறார். கால் கடுக்க நின்றிருக்கிறார். அப்போதிருந்த பலம் முதிய வயதில், பென்ஷன் வாங்கும் வயதில் இல்லை. தளர்ந்திருந்தார். உண்ட களைப்பில் உறக்கம் கொண்டார். மங்களம் கணவனின் கால்மாட்டிலேயே அமர்ந்துகொண்டாள். மாலை மங்கி இரவு பூக்கத் துவங்கியது.

வசந்தனும், அவன் மனைவியும் வீட்டிற்குள் அடைந்தார்கள். சுந்தரமும், மங்களமும் அந்த நேரம் எழுந்திருந்தார்கள். பேரன் பந்து விளையாடிக்கொண்டிருந்தான்.

"என்னப்பா ஆச்சு!" உடைமாற்றிக்கொண்டே கேட்டான் வசந்த்.

"ஒண்ணுமில்லையப்பா. ஈ.பி. பில் கட்டிட்டு வெளில வந்தப்போ கால் தடுக்கிடிச்சு. அவ்ளோதான்"

"டாக்டரைப் பாத்தீங்களா என்ன?"

"பாத்தேம்பா. அப்போலோவில பார்க்கலை. அண்ணா நகரிலேயே பார்த்திட்டேன்பா. எக்ஸ்ரே, மாத்திரை, இன்ஜெக்சன் எல்லாம் எடுத்தாச்சு. லிக‌மென்ட் ஏதோ கிழிஞ்சிருக்காம். ஓய்வெடுக்க‌ச் சொன்னாருப்பா. அங்க‌யே ம‌ருந்து மாத்திரை எக்ஸ்ரே எல்லாம் வாங்கிட்டேன்ப்பா".

"அய்யோ! என்ன‌ப்பா நீங்க! அப்பல்லோவிலேயே பார்த்திருக்கலாம்ல. பக்கம்தானே. மருந்து மாத்திரை கூட‌தெருக்கோடி முருகன் மெடிக்கல்ஸ்ல தேதி போடாம‌வாங்கியிருக்க‌லாம்ல‌. இந்த‌மாச‌த்துக்கு மெடிக்க‌ல் பில் வாங்கியாச்சு. அடுத்த‌மாச‌த்துக்கு ரீஇம்ப‌ர்ஸ் ப‌ண்ற‌துக்கு இத‌உப‌யோக‌ப்ப‌டுத்தியிருக்க‌லாம்... ச்சு" என்ற‌வாறே ச‌லித்தான் வ‌ச‌ந்த்.

சுந்த‌ர‌த்தின் கால் மாட்டில் அம‌ர்ந்திருந்த மங்களம் ஏதும் பேசாமல், மெளனமாய் மெதுவாக‌எழுந்து ச‌மைய‌ல‌றைக்குள் அடைந்துகொண்டாள். இனி பேச ஒன்றுமில்லை என்ப‌தாய் க‌ண்க‌ளை மூடி ஒருக்க‌ளித்துப் ப‌டுத்துக்கொண்டார் சுந்தரம். பென்ஷனென்று மாதம் கொஞ்சம் வருமானம் வரும் தனக்கே இந்த நிலையெனில் மங்களத்தின் நிலைப்பாட்டை நினைத்துப்பார்க்கையில் சுந்தரத்திற்கு அடிவயிற்றைச் சுழற்றியது. தனக்குப் பின்னான மங்களத்தின் வாழ்க்கையை நினைத்துப் பரிதாபம் கொள்ள வைத்தது. விடிந்ததும் நாளிதழ்களை நோண்டி, எங்காவது டியூஷன் சென்டர்களிலோ அல்லது சின்னச் சின்ன அலுவலகங்களிலோ குமாஸ்தா வேலையிலேனும் மங்களத்திற்காகவே சேர வேண்டுமென்று தீர்மானித்துக் கொண்டார்.

#நன்றி
உயிர்மையின் உயிரோசை கலை இலக்கிய இதழ்(http://www.uyirmmai.com/uyirosai/ContentDetails.aspx?cid=6103)

Monday, 19 November 2012

பழிக்குப்பழி - சிறுகதை


பழிக்குப்பழி - சிறுகதை

சுள்ளென்று அடிக்கும் வெய்லில், எங்கும் நிறைந்திருந்த பொட்டல் காட்டு மணலில் அவ்வப்போது லேசாக சுற்றிச்சுழலும் புழுதியில், நெற்றி வியர்வை இடது காதுக்கும் புருவத்துக்கும் இடையில் மெல்ல வழிவதைத் துடைக்கும் எண்ணம் அறவே இன்றி, நிலைகுத்தி வெறித்த பார்வையுடன் நான்காவது சிகரெட்டைப் பற்ற வைத்து இழுத்துக்கொண்டிருந்தான் சுதாகர்.

'அந்த மனோகரைப் பழிவாங்க வேண்டும். எத்தனை பெரிய துரோகி அவன். அவனுக்காக என்னவெல்லாம் செய்திருப்பேன். கடைசியில், என்னையே காட்டிக்கொடுத்துவிட்டானே. 8 வருடங்கள் ஜெயிலில் கம்பி எண்ண வைத்துவிட்டானே. பணம், சொகுசு வாழ்க்கை, வேளா வேளைக்கு ருசியான சாப்பாடு எல்லாம் போச்சு. அவனை நிச்சயம் பழிவாங்கியே ஆகவேண்டும் சுதாகர் ஆத்திரத்துக்கு சிகரெட் துண்டுகள் தற்காலிகமாய் பலியாயின.

சுதாகர், மனோகர் இருவரும் கிரிமினல்கள். திருட்டு, கொலை, கொள்ளை, கை எடுப்பது, கால் எடுப்பது எதை வேண்டுமானாலும் செய்யக்கூடியவர்கள். இன்னது செய்ய இத்தனை ரேட் என்று பேசிவிட்டால் போதும். பணம் முழுதும் கைமாறியதும் சொன்னதைச் சொன்னபடி செய்துவிடுவார்கள். கான்ட்ராக்ட் கில்லர்களாக இருப்பதில் பெருமை வேறு இவர்களுக்கு. ஒரு காலத்தில் இருவரும் இணைந்துதான் தொழில் செய்தனர். ஒரு சேட்டைக் கொலை செய்யப்போன இடத்தில், சுருட்டிய பணத்தில் பங்கு பிரிப்பதில் சாதாரணமாக எழுந்த வாக்குவாதம், யார் பெரியவன் என்ற ரீதியில் திரும்பி, இருவர் நட்பையும் கொன்று போட்டதில் பிரிந்தவர்கள். அதன் பிறகு, மனோகர் வேறு ஒரு கும்பலுடன் இணைந்து தொழில் செய்யத் தொடங்கினான். சுதாகர் தனியே தொழிலைத் தொடர்ந்தான். சில காலம் பிரச்சினையின்றிதான் கழிந்தது.

மனோகர் புதிதாய் சேர்ந்திருந்த கும்பல் சற்றே அரசியல் செல்வாக்கானது. மூடிவிட்ட கொலை கேஸ் ஒன்றை போலீஸ் திருப்பி எடுக்க, அதில் சுதாகரும், மனோகரும் சம்பந்தப்பட்டிருக்க , மனோகர் தான் தப்பிப்பதற்காக, அதில் சுதாகரை மாட்டி விட்டுவிட்டான். மனோகரிடம் அரசியல் செல்வாக்கு இருந்ததால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. சுதாகர், அந்த ஒரு கொலைக்காக 8 வருடம் ஜெயில் தண்டனை அனுபவித்ததில் வந்த க்ரோதம் இது.


அவனை சும்மா விடக்கூடாது. பழிக்குப் பழிவாங்க வேண்டும். 8 வருடங்கள் ஜெயிலில் கல்லுடைத்திருந்தாலும், இரத்தத்தில் இறங்கியிருந்த கிரிமினல் புத்தி, பாய முனையும் ஈட்டி போல கூராக இருந்தது. தீர்மானமாய், வெகு நேரம் யோசித்தான். மனோகர் சாக வேண்டும். அவன் சாவில்தான், தான் இத்தனை காலம் ஜெயிலில் கல்லுடைத்த வலி போகும். என்னை மாட்டிவிட்டு அவன் ஜெயித்துவிட்டதாக நினைக்கிறான். அவனைக் கொல்ல வேண்டும். அவன் உயிர் பிரியும் நேரம் அவன் கண்முன் தான் கர்ஜிக்கவேண்டும். 8 வருடம் தன் தூக்கம்காணா இரவுகளின் முடிவை அவன் கண்களில் பார்க்க வேண்டும். சுதாகர் உக்கிரமாய் கழுவிக்கொண்டான்.

எப்படிக் கொல்லலாம் என்று யோசிக்கையில் நகரத்தின் மத்தியில் அமைந்த அந்த ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டல் நினைவுக்கு வந்ததில் அவனின் அந்நேரம் வரை சுருங்கிய நெற்றி, சற்றே தளர்ந்து இயல்பானது. உடனேயே பஸ் ஏறி அந்த ஹோட்டலை அடைந்தான். நேராக ஹோட்டலுக்குள் செல்லாமல், பக்கத்தில் இருந்த அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பில் நுழைந்து படியேறி நான்காம் தளம் வந்தான். அந்த ஹோட்டல் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

பற்ற வைத்து இரண்டு சிகரெட்டுகள் முடிக்கும் முன் ப்ளான் ரெடி.

பெரும் பணக்காரர்கள் மட்டுமே அறை எடுத்துத் தங்க முடியுமென்கிற அளவிற்கு உயர்தர ஹோட்டல். சில சமயங்களில், தானும் மனோகரும் இணைந்து தொழில் செய்த காலத்தில் சில தொழிலதிபர்கள், இது போன்ற ஹோட்டல்களில் வந்து தங்கித்தான் தங்கள் வேலைக்கு அசைன்மென்ட் கொடுப்பார்கள். தாங்கள் இங்கு வந்து தங்கியதை மறைக்க, வேறு பெயரிலேயே தங்குவார்கள். ஹோட்டல் பில்லும் க்ரெடிட் கார்டுகள் மூலமாகச் செலுத்தப்படாமல், பணமாகவே செலுத்தி வேலை முடிந்ததும் போய் விடுவார்கள். சுதாகர், மனோகருக்குமான கான்ட்ராக்ட் தொகை முன்கூட்டியே வழங்கப்பட்டுவிடும். சுதாகரோ, மனோகரோ ஏமாற்ற நினைத்தால், அவர்களை விட பெரிய ஆட்களை வைத்து, இவர்களையும் க்ளோஸ் செய்துவிடுவார்கள் என்பதால் வேலை தொழில் பக்தியுடன் நடக்கும். சுதாகரையோ, மனோகரையோ நேரடியாக நெருங்க முடியாது. இதற்கென ரகசிய ஏஜன்ட்கள் இருப்பார்கள். அவர்கள் தான் கோர்த்துவிடுவார்கள். இது ஒரு நெட்வொர்க்.

மூன்று நாட்கள் அந்த ஹோட்டலை இப்படி இந்தக் குடியிருப்பின் நான்காவது தளத்தில் நின்று வேவு பார்த்ததில் ப்ளான் கச்சிதமாக ரெடி. இந்த நிமிடம் வரை, தான் அந்த ஹோட்டலின் உள் நுழையவில்லை. அதனால், கண்காணிப்பு காமிரா கண்களுக்குத்தான் எவ்வகையிலும் பரிச்சயமில்லை. மூன்றாவது மாடியில், லிஃப்டிற்கு பக்கத்தில் உள்ள அறையில் ஒருவன் தங்கி இருக்கிறான். வட நாட்டுக்காரன் போல இருந்தான். காலை 10 மணிக்கு வெளியே சென்றுவிட்டு மாலை 5 மணி சுமாருக்குத்தான் திரும்புகிறான். ப்ளான் இதுதான்.

மனோகரை, ஒரு கான்ட்ராக்ட் கொலைக்கான அசைன்மெண்ட் என்று சொல்லி ஹோட்டல் ரூமிற்கு அழைக்க வேண்டும். அதற்கு இந்த வட நாட்டுக்காரன் ரூமைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம். கள்ளச்சாவி போட்டு எந்த லாக்கையும் திறக்கத் தெரியும். அடுத்தவன் பெயரில் ரூம் இருப்பதால் என்ன நடந்தாலும் பழி அந்த வட நாட்டுக்காரன் பேரில்தான் விழும். தான் தப்பித்துக்கொள்ளலாம். மனோகர் ரூமிற்குள் வந்ததும் தயாராய் வைத்திருக்கும் கத்தியை அவன் குரல்வளையில் இறக்க வேண்டும். கத்த முயன்றும் முடியாமல் அடங்கிப்போவான் மனோகர். ஹோட்டலை விட்டு வெளியேறுகையில் காமிரா கண்களில் படாமல் ரூமின் ஜன்னல் வழியே, தண்ணீர் பைப் குழாய்களைப் பிடித்து இறங்கி வெளியேறிவிட வேண்டும். தயாராய் வாங்கி வைத்திருக்கும் மும்பை ரயில் டிக்கட்டில் இரவோடு இரவாக மும்பை போய் விட வேண்டும். அங்கு எப்படியோ பிழைத்துக்கொள்ளலாம். ப்ளான் ரெடி. இனி செயல்தான்.

சுதாகர் மறு நாளே நாள் குறித்தான்.

அன்றிர‌வே ம‌னோக‌ரைக் குறி வைத்து கான்ட்ராக்ட் கில்ல‌ர்க‌ளின் ஏஜன்டாக‌செய‌ல்ப‌டும் வேதாச‌ல‌ம் மூல‌மாக‌, த‌க‌வ‌ல் கொடுத்தான். 8 வ‌ருட‌இடைவெளியில் வேதாச‌ல‌ம் சுதாக‌ரின் குர‌லை ம‌ற‌ந்துபோயிருந்த‌தால் வேலை சுல‌ப‌மாயிற்று. 1 ம‌ணி நேர‌ம் க‌ழித்து சுதாக‌ரைத் தொட‌ர்பு கொண்ட‌ம‌னோக‌ரிட‌ம், ம‌று நாள் காலை 11 ம‌ணி அள‌வில், ஹோட்ட‌ல் மாஸ்க்கில் மூன்றாம் தளத்தில் லிஃப்டை ஒட்டிய‌ரூமில் வ‌ந்து ச‌ந்திக்கும்ப‌டி த‌ந்தியாய் சொல்லிவிட்டு போனை வைத்தான். வ‌ழ‌க்கமாக‌அசைன்மெண்ட் த‌ருப‌வ‌ர்க‌ள் போனில் அதிக‌ம் பேச‌மாட்ட‌ர் என்ப‌து ம‌னோக‌ர் அறிந்த‌துதான்.

மறு நாள், மனோகரை எதிர்பார்த்து கூர் தீட்டிய கத்தியை ஒரு சூட்கேசில் மறைத்து வைத்து, 10:45 மணி அளவில் அந்த ஹோட்டலை அடைந்தான். முன் வாசலில் நடமாட்டம் அதிகம் இருப்பதை உணர்ந்து, பின் வாசலில் கார் பார்க்கிங் ஏரியா வழியாக உள்ளே வந்தான்.

மழமழவென உயர்ரக டைல்ஸ் பதிக்கப்பட்ட மாடிப்படி தெரிந்தது. பக்கத்து குடியிருப்பில் நின்று பார்த்தபோது, லிஃப்ட் அருகில் இதே போன்ற டைல்ஸ்... பதிக்கப்பட்ட மாடிப்படிகளை போட்டோ எடுத்திருந்தான். அதனோடு ஒப்பிட்டதில் இதுதான் அது என்று தெளிவாயிற்று.

'மூன்றாவது தளத்திற்குத்தான் வர சொல்லி இருந்தோம். லிஃப்டில் செல்ல வேண்டாம். லிஃப்ட் ஆபரேட்டர் கண்களில் பட்டால் தேவையற்ற எவிடன்ஸ் ஆகிவிடும். ஆதலால், படிகளினூடே செல்வதே உசிதம். சுதாகர் மூளை நிதானமாக அதே நேரம் கனகச்சிதமாக வேலை செய்தது. ஒவ்வொரு மாடி ஏறும்போதும் எண்ணிக்கொண்டான். மூன்றாவது தளம் நெருங்கியது. தயாராய் வைத்திருந்த கைக்குட்டையால் முகத்தை துடைக்கும் பாவனையில் முகத்தைக் காமிரா கண்களிடமிருந்து மறைத்தவாறு தன்னிடமிருந்த திருட்டு சாவியால் திறந்தான். அதிகம் சிரமம் தராமல், இரண்டாவது சாவிக்கு வழி விட்டுத் திறந்து கொண்டது. உள்ளே நுழைந்ததும் கதவு சாத்திவிட்டு மணி பார்த்தான். மணி 10:56.

'அப்பாடா, ஒரு வழியாக யார் கண்ணிலும் படாமல் வந்தாயிற்று. சூட்கேஸைத் திறந்து கூர் தீட்டிய கத்தியை எடுத்து இடுப்பில் செருகிக்கொண்டான். இன்னும் சற்று நேரத்தில் மனோகர் வந்து விடுவான். அவன் கதவு தட்டியதும் அவனை உள்ளே வர விட்டு, கதவை சாத்தி, அவன் எதிர்பாராத நொடியில் இடுப்பிலிருந்த கத்தியால் அவன் தொண்டைக்குழியில், மூச்சுக்குழலைச் சேர்த்துக் கிழித்தபடி இறக்க வேண்டும். அதிகம் போனால் 10 நொடிகளில் மனோகர் உயிர் பறந்து விடும். ரூம் ஜன்னல் வழியாக பைப் பிடித்து இறங்கி நேராக சென்ட்ரல் ரயில் நிலையம் சென்று 11:45 க்கு மும்பை ரயில் பிடிக்க வேண்டும். அந்த வட நாட்டுக்காரன் ரூம் என்பதால் தன் மேல் நிச்சயம் சந்தேகம் வராது. அப்படியே, லேசாக சந்தேகம் வந்தாலும் அதற்குள் தான் மும்பை சென்றுவிடுவோம். ப்ளான் சூப்பர். மனோகர் வருவதற்குள் ரூம் ஜன்னல்களைத் திறந்து ரெடியாக வைத்துவிடவேண்டும்.'

சுதாகர் விரைந்தான். ரூமில் பக்கவாட்டில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த சிவப்பு நிற தடித்த‌திரைச்சீலையை விலக்கியபோது அவன் கண்ட காட்சி அவனை அதிர வைத்தது. ஜன்னல் ஏற்கனவே திறக்கப்பட்டிருந்தது. ஒரு நொடி குழம்பியவன் சுதாரிக்குமுன் 'ரூம் சர்வீஸ்' என்ற குரலுடன் கதவு தட்டப்படும் ஓசை கேட்டது.

'ச்சே, இந்த நேரத்தில் ரூம் சர்வீஸா? முதலில் இதைக் கவனிப்போம்.' அவசரமாக, திரைச்சீலையை பழையபடி மூடிவிட்டு கதவருகே நின்று ஓட்டை வழியே பார்த்தான். ஹோட்டல் சீருடையில் சிப்பந்தி நின்றிருந்தது தெரிந்தது.

'மனோகர் வரும் நேரத்தில் இவனா? முதலில் இவனை அனுப்பும் வழி பார்க்க வேண்டும்' என்றெண்ணியபடியே திறந்தான். சட்டென, காக்கி சீருடை அணிந்த போலீஸ்காரர்கள் நால்வர் பக்கவாட்டிலிருந்து சுதாகரைத் தள்ளியபடி உள்ளே நுழைந்தனர். இரு போலீஸ்காரர்கள் சுதாகரை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொள்ள, ஒருவர் சுதாகர் உடைகளைச் சோதனை செய்ய, மேலும் ஒருவர், ரூமை சோதனை செய்யலானார்கள்.

அவர்கள் அவனையும், அந்த ரூமையும் சோதனை செய்கையில், யதேச்சையாக சுதாகர் கண்ணில் பட்ட, அந்த ரூம் கதவில் இருந்த எண் சுதாகர் மூளையை என்ன நடக்கிறது என்று ஊகிக்கக்கூட விடாமல் தடுத்துக்கொண்டிருந்தது.

201.

'அப்படியானால் இது இரண்டாவது தளமா? இல்லையே, மூன்று மாடிகள் சரியாகத்தானே எண்ணி ஏறி வந்தேன். எங்கே தவறியது' சுதாகர் யோசித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, அவன் கண்ணில் பட்டது அருகே மேஜையில் வைக்கப்பட்டிருந்த அந்த ஹோட்டலின் கார்டு.

'பார் வசதிகள் -‍‍கீழ்த்தளத்தில்'

சுதாகருக்கு மெல்ல புரியத்தொடங்கியிருந்தது. அவன் குடியிருப்பிலிருந்து பார்த்ததில் கீழ்த்தளம் தெரிந்திருக்கவில்லை. பின்வாசல் வழியாக வந்ததில், அவன் முதலில் ஏறியது கீழ்த்தளத்திலிருந்து, தரை தளத்திற்கு. மூன்று முறை மாடி ஏறியது, கீழ்த்தளத்தில் தொடங்கி, இரண்டாவது தளத்தில் முடிகிறது. சுதாகர் இரண்டாவது தளத்தை மூன்றாவதென நினைத்து இந்த ரூமில் நுழைந்திருக்கிறான்.

சுதாக‌ர் உடையை சோத‌னை செய்த‌போலீஸ்கார‌ர், இடுப்பில் வைத்திருந்த‌க‌த்தியை எடுக்க‌வும், ரூமை சோத‌னை செய்த‌வ‌ர் மூடிய‌துணி க‌ப்போர்ட் க‌த‌வை திற‌க்க‌, உள்ளிருந்து, மார்பில் க‌த்தி சொருக‌ப்ப‌ட்டு, வ‌ழிந்த‌ர‌த்த‌ம் உறைந்த‌நிலையில் ஒரு ஆண் பிண‌ம் கீழே விழ‌வும் ச‌ரியாய் இருந்த‌து.

சுதாகர் அதிர்ச்சியில் உறைந்தான்.

#நன்றி
உயிர்மையின் உயிரோசை கலை இலக்கிய இதழ்(http://uyirmmai.com/uyirosai/contentdetails.aspx?cid=6087)


Monday, 5 November 2012

மனக்கணக்கு - சிறுகதை


மனக்கணக்கு - சிறுகதை


எஸ்!. எஸ்!. எஸ்!.

ஹரி குதூகலித்தான். எம்பிக் குதித்தான். உள‌ம் பூரித்தான். காரணம், அவன் கையிலிருந்த ராங்க் கார்டு. அதில் அவ‌ன் பெய‌ர். கீழே ம‌திப்பெண்க‌ள். 183, 192, 196 ..... அத‌ன் கீழே சிவ‌ப்பு மையில் 1. முத‌ன் முறையாக‌வாங்கிய‌முத‌லாவ‌து ராங்க். அதுவும் பன்னிரண்டாம் வகுப்பு காலாண்டுத் தேர்வில். முந்தைய வருடம் பதினோராம் வகுப்பு தேர்வுகள் அத்தனையிலும் ஹரியால் அதிகபட்சமாக ஆறாவது ராங்க்தான் வாங்க முடிந்தது. வினய் தான் இறுதியாண்டுத் தேர்வில் டாப்பர். வகுப்புத் தோழி ப்ரத்திமா, உஷா, ஷீலா எல்லோரும் சென்ற வருடம் அவன் பக்கம் மாறி மாறி அவன் மேல் விழுந்தது ஹரிக்கு எரிச்சலாக வந்தது. ஹரிக்கு ப்ரத்திமாவைப் பிரத்தியேகமாகப் பிடித்தம். எல்லாம் விடலை வயதுக்கோளாறுதான். ப்ர‌த்திமாவும் வினய்யும் அடிக்க‌டி பேசிக்கொள்வ‌தும், அலைபேசியில் குறுஞ்செய்திகள் அனுப்பிக்கொள்வதும், உணவுக்கூடத்தில் ஒன்றாக‌சாப்பிடுவ‌‌தும் ஹரிக்கு ஏக‌த்துக்குக் கிள‌றிவிட்ட‌து.

அப்போதே கங்கணம் கட்டிக்கொண்டு பதினோராம் வகுப்பு படிக்கையிலேயே பன்னிரண்டாம் வகுப்புக்கான பாடங்களைப் படிக்கத் துவங்கிவிட்டான். இப்போது பன்னிரண்டாம் வகுப்பு துவங்கி காலாண்டுத் தேர்வுகள் நடந்து முடிவுகள் வெளியாகியிருக்கின்ற‌ன‌. ஹ‌ரிதான் டாப்ப‌ர். இனிமேல் வின‌ய் இல்லை. ஹ‌ரிதான். நினைக்கையிலேயே ச‌ந்தோஷ‌மாக‌இருந்த‌து ஹரிக்கு.

ஆனால் அன்றைக்கென்று ப்ர‌த்திமா ப‌ள்ளிக்கு வ‌ர‌வில்லை. அத‌னால் அவ‌ளுக்குத் தெரிந்திருக்க‌நியாய‌மில்லை. அவ‌ளுக்குத் தான் முத‌ல் ராங்க் வாங்கிய‌து தெரிய‌வேண்டுமே என்று ஹ‌ரி ம‌ன‌ம் அடித்துக்கொண்ட‌து. அவ‌ள் வீடு இருக்கும் தெரு வ‌ழியே போகிற மாதிரி போய்விட்டு, த‌ற்செய‌லாக‌அவ‌ளைப் பார்த்த‌து மாதிரியும், பின் த‌ற்செய‌லாக‌ராங்க் கார்டு ப‌ற்றிப் பேசுவ‌தாக‌வும், முத‌ல் ராங்க் வாங்கிய‌து ப‌ற்றி சொல்வ‌தாக‌வும், அவ‌ள் ஹ‌ரியின் முக‌த்தைத் தாழ்த்தி நெற்றியில் முத்த‌மிட்டு முத்த‌ப்ப‌ரிசு த‌ருவ‌தாக‌வும் ஹ‌ரிக்குக் க‌ற்ப‌னைக‌ள் தோன்றி இனித்த‌து.

இந்தக் கதையின் வாசகர்களுக்குக் கொஞ்சம் உபரித்தகவல். இது போன்ற எத்தனையோ ப்ரத்திமாக்களுக்கும், ஹரிக்களுக்கும், வினய்களுக்கும் இந்தியாவில் ராங்க் கார்டு என்பது ஒரு மனிதனின் தலையெழுத்து. க்ளார்க் வாய்ப்பாடோ, கணினியோ இல்லாமல் லாகரிதம் கணக்கிடத் தெரியாது. இவர்களின் பெற்றோர்களுக்கும் தெரியாது. கலவி பற்றி பெற்றோர்கள் கவனமாகச் சொல்லிக் கொடுக்காமல் போனால், சுற்றம் எப்படியாகினும் தப்பும்தவறுமாக நிச்சயம் கற்றுத் தந்துவிடும் என்பது தெரியாது. அடுத்தவருக்கு நிகழும் துன்பம் தனக்கும் என்றாவது நிகழலாம் என்பது தெரியாது. அப்பா என்கிற ஆணைப் பற்றி அம்மா என்கிற பெண்ணுக்கு தெரியாது. காதலன் என்கிற ஆணைப் பற்றி காதலி என்கிற பெண்ணுக்குத் தெரியாது. இப்படி எத்தனையோ தெரியாது. தலைமுறை தலைமுறையாக இது இப்படித்தான். வாழ்க முரண்பாடுகள்.

அன்று வீட்டில் ஹரியின் அம்மா இருக்கவில்லை. அவள் நாகப்பட்டினத்தில் இருக்கும் தங்கை வீட்டிலிருந்து இரவுப் பேருந்தில் சென்னை வருவதாக இருந்தது. தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டு சொல்லலாமென்றால் பிரயோஜனமில்லை. எத்தனை முறை அழைத்தாலும் ஒன்று எடுக்க மாட்டாள் அல்லது அலைபேசி கோமாவில் இருக்கும். மின் உயிரூட்டும் எண்ணமே இருக்காது. அம்மா அந்தக் காலத்து மனுஷி. கையில் ஒரு நோக்கியா அலைபேசி இருந்தாலும், அதை எப்படி பயன்படுத்துவது என்பது இன்னமும் அவளுக்கு ஒரு சிந்துபாத் புதிர் தான். வீட்டில் அண்ணன் அப்பாவிடம் சொன்னதில், கல்லூரிக்கு பைக் வாங்கித் தருவதாக அப்பாவிடமிருந்து வாக்குறுதியும், அண்ணனிடமிருந்து ஒரு முறைப்பும் கிட்டியது.

எனினும் ப்ரத்திமாவுக்கு இது தெரியுமோ தெரியாதோ என்பதே ஒரே கவலையாக இருந்தது ஹரிக்கு. அலைபேசியில் அழைத்துச் சொல்லிவிடலாமா என்று யோசித்து, பின் தானே தம்பட்டம் அடித்துக்கொள்வதாக அவள் நினைத்துவிடுவது குறித்த சாத்தியக்கூறுகள் பற்றி சிந்தித்து அந்த எண்ணத்தைக் கைவிட்டான் ஹரி. தானாகத் தெரியட்டும், அதுதான் உசிதம் என்று தோன்றியது ஹரிக்கு.

உல‌கில், க‌லாச்சார‌மும், நாக‌ரீக‌மும் இப்ப‌டித்தான் உருவாகிற‌து. விளைவுகளைப் பற்றிய ஒரு முன்அனுமானம் கொண்டு, சாதகமான விளைவுகளை உருவாக்குவதான இயக்கங்களை இனம் கண்டு, தரம் பிரித்து, பின் செயற்கையாய் அதனை உருவாக்கி... இப்படித்தானே உருவாகிறது கலாச்சாரமும் நாகரீகமும். அன்பின் நாகரீக வெளிப்பாடுதான் காதல். எதிர்முனையில் அங்கீகரிக்கப்பட்டால் வெற்றி. இல்லையெனில் தோல்வி.

மறுநாளும் ப்ரத்திமா பள்ளிக்கு வரவில்லை. வைரஸ் ஜுரம் என்றார்கள் ஷீலாவும் உஷாவும். இரண்டொருமுறை அலைபேசியில் அழைக்க முயன்றதில் ப்ரத்திமாவின் அலைபேசி கோமாவில் இருந்தது. ஹரி பெரிதும் அலைக்கழிந்தான். வகுப்பில் கவனம் செல்லவில்லை. வீட்டுக்குச் செல்லும் வழியில் வரசித்தி வினாயகர் கோயிலில் ப்ரத்திமாவுக்கென வேண்டிக்கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கையிலேயே கால்சட்டைப் பையில் வைத்திருந்த அலைபேசி குறுஞ்செய்தி வந்திருக்கிறதென முத்தாய்ப்பாய் சிணுங்கியது.

98405..... என்று துவங்கி ஒரு புதிய எண். இது ஏர்டெல் எண்ணாயிற்றே! குறுஞ்செய்தி, ஆங்கிலத்தில் முதல்வனுக்கு வாழ்த்துக்கள் என்றுவிட்டு கண்ணடித்து சிரித்தது.

வீட்டில் எல்லோரும் ஏர்செல். ஹரியின் நண்பர்களும் அனைவரும் வோடஃபோன். சில ஆசிரியர்கள் கூட. உஷா, ஷீலா இருவரும் கூட ஏர்செல்தான். ஹரி குழப்பமுடன் நிமிர்கையில், ஷீலாவும், உஷாவும் ஒருசேர சட்டென திருட்டுத்தனமாய் ஹரியிடமிருந்து முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டார்கள்.அவர்கள் முகத்தில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை. பின் வெகு தீவிரமாய் கரும்பலகையைக் கவனித்தார்கள். அதில் ஒரு செயற்கைத்தனம் தெரிந்ததை ஹரி குறித்துக்கொள்கையில் அலைபேசி மீண்டும் அவனின் கால்சட்டைப் பையில் அமர்ந்தது.

மீண்டும் பாட‌ம். குப்புசாமி இம்முறை ஸ்பின் குவாண்ட‌ம் எண்க‌ள் ப‌ற்றிப் பாட‌மெடுத்துக்கொண்டிருந்தார். 'ஸ்பின் குவாண்ட‌ம் எண் என்ப‌து ஒரு அணுவைச் சுற்றி ஓர் நொதுமின்னி எந்த‌திசையில்....'

மீண்டும் கால்சட்டைப் பையில் வைத்திருந்த அலைபேசி குறுஞ்செய்தி வந்திருக்கிறதென முத்தாய்ப்பாய் சிணுங்கியது.

இம்முறையும் அதே 98405..... எண்ணிலிருந்து குறுஞ்செய்தி. ஆங்கிலத்தில் 'நீ ஸ்மார்ட்டாக இருக்கிறாய்' என்றது. ஹரி இம்முறை சுதாரித்தவனாய், லேசாகத் தலை நிமிர்த்தி உஷா, ஷீலாவைப் நோட்டம் விட, அவர்கள் இருவரும் இம்முறையும் ஒருசேர சட்டென திருட்டுத்தனமாய் ஹரியிடமிருந்து முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டார்கள். முகத்தில் மெல்லிய புன்னகை. கரும்பலகை மீது கவனம்.

ஏதோ புரிந்தது போலிருந்தது ஹரிக்கு.

இந்தப் பெண்கள் ப்ரத்திமாவின் தோழிகள். ப்ரதிமா வைத்திருப்பது ஏர்டெல் எண். இப்போது குறுஞ்செய்தி அனுப்பப்படுவதும் ஏர்டெல் எண். ஒவ்வொரு செய்தி அனுப்பபடுகையிலும் இவர்கள் உளவு பார்க்கிறார்கள்.

அப்படியானால் என்ன நடக்கிறது? அப்படியானால், அப்படியானால்.... ஒருவேளை இப்படி இருக்கலாமா? இந்தப் பெண்கள் விளையாடுகிறார்கள். இவர்கள் தோழிகள். தன்னை வேவு பார்க்கும் தோழிகள். இளவரசி அங்கிருக்கிறாள். இந்த எண்ணின் மறுமுனையில் இருக்கிறாள். குறுஞ்செய்தி அனுப்பிவிட்டுத் தோழிகள் மூலம் என் தவிப்பை உளவு பார்க்கிறாள் என்று இருக்கலாமா?.

ச்சேசே, அனுப்பப்படுவது ஏர்டெல் எண்ணிலிருந்து என்றால் அது உடனே ப்ரத்திமாவாகத்தான் இருக்க வேண்டுமா? இந்தப் பெண்கள் தற்செயலாகக் கூடத்தான் சிரித்திருக்கலாம். ஆம் அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும். தனக்குத் தானே சமாதானம் சொல்லிக் கொண்டான் ஹரி. ஆனாலும் இந்தப் புதிய எண் இன்னமும் புதிராகத்தான் இருக்கிறது, இதை எப்படியாவது தீர்க்க வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டான்.

மாலை அம்மா வந்திருந்தாள். அவளிடம் ராங்க் பட்டியல் காண்பித்தான் ஹரி. கட்டியணைத்துப் பாராட்டினாள் தாய் புவனா. இனி உனக்கு எல்லாம் வெற்றிதான் என்று அவள் வாழ்த்துகையில் அவன் நினைவுகளில் ப்ரத்திமா குறுக்கிலும், நெடுக்கிலும் கடந்து போனாள்.

அடுத்த நாள் ப்ரத்திமா வகுப்பறை வந்திருந்தாள். மதியம் உணவு இடைவேளையில் அவள் ஹரியின் இருக்கையை அண்டி, முதல் மதிப்பெண் வாங்கியதற்கு வாழ்த்தியபோது அவளின் முதுகிற்குப் பின்னால், உஷாவும், ஷீலாவும் கல்மிஷமாய் இவர்களைப் பார்த்தபடி தங்களுக்குள் சிரித்துக்கொண்டார்கள்.

"நான் அனுப்பிய குறுஞ்செய்தி வந்ததா?" என்றாள் ப்ரத்திமா. ஹரிக்குத் தூக்கிவாரிப்போட்டது.

"ஆமாம், நேற்று இரண்டு குறுஞ்செய்திகள் வந்தன. அது, 98405 என்று தொடங்கிய எண்களாயிற்றே... அது ..உன்னுடையதா ப்ரத்திமா

தலையைப் பெரிதாக மேலும் கீழுமாக ஆட்டினாள் ப்ரதிமா.

"சரி, ஹரி.. குறிச்சுக்கோ.. நான் குறுஞ்செய்தி அனுப்பினா, பதில் அனுப்பிவிடாதே அந்த எண்ணுக்கு.. அது என் சித்திவழி தம்பியின் எண் தான்.. தற்காலிகமாக நான் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறேன்... என் அலைபேசியில் பணம் இல்லையெனில் அவனிலிருந்து பேசுவேன்.. " என்றுவிட்டு தன்னிருக்கைக்குப் போய்விட்டாள் ப்ரத்திமா.

அப்படியானால், அவளேதானா? ச்சே.. முதலிலேயே தோன்றியது தான். ப்ரத்திமாவாகத்தான் இருக்கவேண்டும் என்று. ஆனால் தற்செயல் நிகழுவுகள் என்று குழப்பிக்கொண்டாயிற்று என்று தோன்றியது ஹரிக்கு. உஷாவும் ஷீலாவும் இன்னமும் தங்களுக்குள் நகைத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். என்ன‌முட்டாள்த‌ன‌ம்! கிட்ட‌த்த‌ட்ட‌க‌ண்டுபிடித்த‌விஷ‌ய‌ம் தான். என்ன‌வோ தோன்றி ப்ர‌த்திமாவாக‌இருக்காதென்று நினைத்த‌து எத்த‌னை த‌வ‌று? க‌டைசியில் அது அவ‌ள்தான். ஒரே ஏர்டெல் ந‌ம்ப‌ராக‌இருந்த‌திலிருந்தே அதை அறுதியிட்டிருக்க‌வேண்டும். த‌ன‌க்குள்ளாக‌வே அலுத்துக்கொண்டான் ஹ‌ரி. முதல் வேளையாக அந்தப் புதிய எண்ணை ப்ரத்திமா பெயரில் பதித்துக்கொண்டான்.

அதற்குப் பின்வந்த நாட்கள், இதுவே வாடிக்கையானது. வெள்ளிக்கிழமை கலர் சட்டைகள் அணிந்து வந்தபோது, அதே எண்ணிலிருந்து 'அற்புதம்' என்று குறுஞ்செய்தியில் வந்து விழுந்தாள் ப்ரத்திமா. வகுப்பறையில் சீரியஸாகப் பாடம் கவனிக்கையில் ஒன்றுமே நடக்காதது போல 'என்ன செய்கிறாய்?' என்று குறுஞ்செய்தியில் வினவி கண்ணடித்துவிட்டு ஒன்றுமே தெரியாதவள் போல பாடம் கவனித்து சீண்டிவிட்டாள் ப்ரத்திமா.

ஹரி இப்போதெல்லலாம் முதுகுத்தண்டில் ரத்தம் பாய்வதை அடிக்கடி உணர்ந்தான். வகுப்பறையிலேயே ப்ரத்திமாவுடன் 'ஒல்லி ஒல்லி இடுப்பே.. ஒட்டியாணம் எதுக்கு' விஜய் பாடலுக்கு நடனம் ஆடினான். குதிரை வண்டியில் முகம் தெரியாத மனிதர்களால் ப்ரத்திமா கடத்தப்படுகையில் எங்கிருந்தோ வந்து குதித்து, காற்றிலே பறந்து பறந்து சண்டை போட்டு ப்ரத்திமாவைக் காப்பாற்றினான் பகல் கனவுகளில். ப்ரத்திமா அவ்வப்போது அவனை அர்த்தமுடன் ஓரக்கண்ணால் பார்த்துவிட்டுச் சிரித்தாள். ஹரிக்கு எல்லாவற்றையும் தூக்கியெறிந்துவிட்டு ப்ரத்திமாவை அந்த நிமிஷமே திருமணம் செய்யவேண்டும் போலிருந்தது.

பொறு. பொறு. அவசரப்படாதே. இன்னும் காலம் இருக்கிறது. கல்லூரி இருக்கிறது. அதற்குப்பின் வேலை. பின்னர்தான் திருமணம். பொறு. நீண்ட காலம் இருக்கிறது. அதுவரை இப்படியே காதலி. தினம் தினம் காலி வயிற்றில் பட்டாம்பூச்சிகள் விடு. தொடரட்டும் இந்தக் குறுஞ்செய்திகள். தொடரட்டும் இந்த கல்மிஷ சிரிப்புகள். இது நன்றாகத்தான் இருக்கிறது. வாழ்க காதல். உபதேசித்தது மனம்.

இது எல்லாமும் எதனால் நடக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொண்டான். அதைத் தக்க வைக்க வெகுவாகப் போராடினான். அரையாண்டுத் தேர்வு முடிவுகளும் ஹரியை முதல்வனாக்கி வேடிக்கை பார்த்தன. அம்மா முத்தம் கொஞ்சினாள். அப்பா கல்லூரிகளுக்கான விண்ணப்பங்களை ஆர்வமுடன் சேகரித்தார். அண்ணன் பெருமையுடன் ஹரியைத் தன் தம்பியென்று ஊரெல்லாம் சொல்லிக்கொண்டான். ப்ரத்திமா இது அத்தனையையும் விட அதிகம் போதையேற்றினாள்.

ஒரு நாள், சனிக்கிழமை. சிறப்பு வகுப்பு அன்று. கெமிஸ்ட்ரி சிறப்பு வகுப்புகள் மதியம் மூன்று மணிவரை. விருப்பமில்லை என்றாலும் ப்ரத்திமாவைப் பார்க்க இன்னுமொரு வாய்ப்பென்று தவறாமல் வந்தான் ஹரி. ப்ரத்திமா வகுப்பில் இல்லை. பத்து மணிக்குத் துவங்கிய வகுப்பு ஒரு மணிக்கு இடைவேளை விட்டது. ஷீலா, உஷா கூட ப்ரத்திமா பற்றி உதட்டைப் பிதுக்கினார்கள். ஹரிக்குப் பாடத்தில் மனம் லயிக்கவில்லை. ப்ரத்திமா பற்றியே சிந்தனை போனது. மூன்று மணிக்கு வகுப்பு முடிந்து, ஹரி சைக்கிளை ஸ்டாண்டிலிருந்து விடுவிக்கையில் கால்சட்டைப் பையில் வைத்திருந்த அலைபேசி குறுஞ்செய்தி வந்திருக்கிறதென முத்தாய்ப்பாய் சிணுங்கியது. எடுத்துப் பார்த்தப்போது, ப்ரத்திமா, மாலை ஐந்து மணிக்கு வடபழனி முருகன் கோயிலுக்கு வரும் படி அழைத்திருந்தது சற்று ஆசுவாசம் கொள்ள வைத்தது. அப்பாடா! என்றிருந்தது. இனிமேல் இவளிடம் எங்கு சென்றாலும் சொல்லிவிட்டு, செல்லும்படி கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும் என்று தோன்றியது ஹரிக்கு. வீட்டுக்குச் செல்லாமல் நேராக முருகன் கோயிலுக்கு நான்கு மணிக்கே சென்றுவிட்டான் ஹரி.

ப்ரத்திமாவுக்கென காத்திருந்த நிமிடங்கள், உண்மையில் யுகங்கள் தாம் என்பதை உணர்ந்துகொண்டிருந்த வேளையில் அங்கே கோயிலின் ஓர் ஓரத்தில் ப்ரத்திமா, அருகிலேயே வினய். இருவரும் வாக்குவாதம் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். ஹரிக்கு அடிவயிற்றில் அமிலம் வேகமாய்ச் சுரந்தது. வினய் எங்கே இங்கே வந்தான்? பூஜை வேளையில் கரடி போல். இதில் ப்ரத்திமாவுடன் வாக்குவாதம் வேறு. முதலில் அவனை அவளிடமிருந்து விலக்க வேண்டும் என்று தீர்மானித்தபடியே அவர்களை அவசரமாய் அண்டினான் ஹரி. ஹரியைப் பார்த்துவிட்டு, ஏதோ பார்க்ககூடாதவனைப் பார்த்துவிட்டதுபோல சலிப்புடன் வினய் அகல, இப்போது அழத்துவங்கியிருந்தாள் ப்ரத்திமா.

"என்னாச்சு ப்ரத்திமா?"

"ஹரி, எல்லாமே போச்சு ஹரி. உன் எண் என்று நினைத்து நான் இத்தனை நாளும் யாருக்கோ அனுப்பிக்கிட்டு இருந்திருக்கேன் ஹரி. அவன் இன்றைக்கு என் வீடு வரைக்கும் வந்து பெரிய கலாட்டா ஆகிவிட்டது. இப்போதென்றால் வினய் என்னை நம்பவே மாட்டேன் என்கிறான் ஹரி. நான் வினயை எத்தனை காதலிக்கிறேன் தெரியுமா!" என்றுவிட்டு விம்மினாள் ப்ரத்திமா, ஹ‌ரியின் இத‌ய‌ம் நொறுங்குவ‌தை உண‌ராம‌ல்.

ஹரி அதிர்ச்சியில் ஆழ்ந்து செய்வதறியாமல் திகைத்திருக்கையில் ஹ‌ரியின் அலைபேசிக்கு ஓர் அழைப்பு அதே 98405..... எண்ணிலிருந்து வ‌ர‌, அதிர்ந்தான் ஹ‌ரி. க‌ண்முன்னே ப்ர‌த்திமா விசும்பி அழுது கொண்டிருக்க‌, இத்த‌னை நாளும் அவ‌ள்தான் என்று நினைத்திருந்த‌எண்ணிலிருந்து அழைப்பு வ‌ந்து ஹ‌ரியை ஏக‌த்துக்கும் குழ‌ப்பிய‌து.

தடதடக்கும் இதயத்துடன் அவசரமாய் ஹரி அந்த அழைப்பை ஏற்று "ஹ‌லோ" என்றான்.

"ஹேய் ஹ‌ரி" என்ற‌து எதிர்முனையில் ஒரு பெண்குர‌ல். அந்த‌க் குர‌ல்! அந்த‌க் குர‌ல்! அப்ப‌டியே அச்சு அச‌லாய், ஹ‌ரியின் அம்மாவின் குர‌லை ஒத்து இருக்க‌, ஹ‌ரி அதிர்ச்சியில் உரைய‌,

"என்ன‌ஹ‌ரி, சீக்கிர‌மே வ‌ந்துவிட்டாய்? ஐந்து ம‌ணிக்குத்தானே வ‌ர‌ச் சொல்லியிருந்தேன்" அந்த‌க் குர‌ல் வெகு அருகாமையில் கேட்க‌திரும்பினான் ஹ‌ரி. ஹ‌ரியின் அம்மா புவனா புன்ன‌கைத்த‌ப‌டி நின்றிருந்தாள்.

"அம்மா, நீ... நீங்க‌..."

"என்ன‌டா ஹ‌ரி..ஐந்து ம‌ணிக்குத்தானே வ‌ர‌ச்சொன்ன‌து? ஏன் இத்த‌னை முன்கூட்டியே வ‌ந்துவிட்டு காத்திருக்கிறாய் ஹரி. பரவாயில்லையே! எம் புள்ளை கோயில் குளமென்று இருக்கிறானே. சமத்து!" என்று திருஷ்டி சுற்றி சிலாகித்தாள் புவனா.

"அம்மா, இது உங்கள் எண்ணா?"

"ஆமாம்டா, நாகைல‌உன் சித்தி வாங்கிக்கொடுத்தாள். ஏதோ அலுவலக எண்ணாம். இதில் பேசினாள் செலவு இல்லையாம். நீதான் என்னை எப்போதும் திட்டுவாயே! அதுதான், உன் சித்தியிட‌ம் இந்த‌க் குறுஞ்செய்திகள் அனுப்புவ‌து எப்படி என்று க‌ற்றுக்கொண்டேன். ச‌ரியா வ‌ந்த‌தா?"

"அம்மா, நீங்கள்தானென்று சொல்லக்கூடாதா?"

"அதையும்தான் குருஞ்செய்தியென அனுப்பினேனே ஹ‌ரி."

"அப்ப‌டியா? எப்போ அம்மா அனுப்பினீர்கள்? எனக்கு வரவில்லையே" என்றுவிட்டு அம்மாவின் கையிலிருந்த‌மொபைலை வாங்கிப்பார்த்தான் ஹ‌ரி.

'ஹாய் ஹ‌ரி -‍உன் அம்மா' என்ற‌குறுஞ்செய்தி அனுப்ப‌ப்ப‌டாம‌ல் காத்திருப்பிலேயே வைக்கப்பட்டதென அந்த அலைபேசி எந்த விதமான உணர்ச்சிகளும் இன்றி சிவனேயென்று சொன்னது..

ஹரிக்கு அழுகை வரும்போல இருந்தது.

முற்றும்.

#நன்றி
உயிர்மையின் உயிரோசை கலை இலக்கிய இதழ்(http://uyirmmai.com/uyirosai/contentdetails.aspx?cid=6054)