Monday, 25 September 2017

இரண்டு விரல்கள் - அறிவிப்பு

அமெரிக்காவில் இருக்கும் நண்பர்கள் வாசிக்கவென எனது "இரண்டு விரல்கள்" நாவல் நூலினை அமெரிக்கா வரவழைக்கலாம் என்கிற உத்தேசம் இருக்கிறது. குறைந்தபட்சம் 10 பிரதிகளுக்கான தேவை இருப்பின் வரவழைக்கலாம் என்பது எனது எண்ணம். இப்போது வரை Saravanan Karuppiah, Rameshkumar Govindasamy , மற்றும் தோழி தீபா கேட்டிருக்கிறார்கள். மொத்தம் மூன்று. மூன்று பிரதிகள் வரவழைப்பதும் பத்து பிரதிகள் வரவழைப்பதும் ஒரே அளவினதான செலவு தான். இன்னும் ஏழு பிரதிகளுக்கான தேவை ஏற்படின் பத்து புத்தகங்களை வரவழைக்க முடியும். விருப்பமுள்ள நண்பர்கள் இந்த பதிவிற்கு பதிலாகவோ அல்லது உள்பெட்டியிலோ தெரிவிக்குமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன்.


Sunday, 24 September 2017

தரமணி - 4

தரமணி - 4



யோசித்துப்பார்த்தால் எல்லாமே எளிமையாகத்தான் இருக்கிறது. மனிதர்கள் தான் சிக்கலை அதிகப்படுத்திக்கொள்கிறார்கள்.

1. ஆல்தியாவின் மேனேஜர், ஜாதி பாராமல், ஜாதகம் பாராமல், தான் விரும்பிய பெண்ணையே மணம் செய்திருந்திருக்கலாம். அப்படி நடந்திருந்தால் காதல் வார்த்தைகளை கண்டவளிடம் பகிர வேண்டி இருந்திருக்காது.
2. செளமியா பிரபுவை பிரிந்து வேறொருவரை தேர்வு செய்கிறார். ஆனால் இறுதியில் விரக்தியுற்று அவர் பிரபுவிடமே திரும்பி வருகிறார். பிரபுவை விரும்பித்தான் காதலித்திருக்கிறார். கிடைத்தது போதுமென்று ஒரு Minimalist வாழ்வுமுறையாக அவரும் இருந்திருக்கலாம். வாழ்வில் நிம்மதி எஞ்சியிருந்திருக்கும்.
3. போலீஸ்காரர் ஊர் உறவுக்கு பயந்து பிடிக்காதவளுடன் குடும்பம் நடத்தாமல் தன் வழியே போயிருந்திருக்கலாம். மனைவி பிழைத்திருப்பார். இவர் கொலைகாரனாகியிருக்க வேண்டியதில்லை.
4. பிரபு ஆல்தியாவை புரிந்து பிறகு காதலித்திருக்கலாம். அவசரமாக இணைந்துவிட்டு பிற்பாடு சண்டைபோட வேண்டி இருந்திருக்காது.

யோசித்துப்பார்த்தால் எல்லாமே எளிமையாகத்தான் இருக்கிறது. மனிதர்கள் தான் சிக்கலை அதிகப்படுத்திக்கொள்கிறார்கள்.

நான் இதற்கு முன் வேலை பார்த்த கம்பெனியில் செமத்தியாக காதல் செய்த ஒரு ஜோடி, பிற்பாடு பிரிந்து போனது. காதலன் காதலியின் மொபைல் எண் பாஸ்வொர்டு கேட்டதில் பிரிந்துவிட்டார்களாம். இதை எப்படி எடுத்துக்கொள்வது என்பதே புரியவில்லை.

இன்னொரு இடத்தில் நிச்சயதார்த்தம் முடிந்து திருமணம் நடக்க இருந்த சமயத்தில் நிறுத்திவிட்டார்கள். விசாரித்ததில் கணவன் வீட்டில் கணவரின் தாய் தந்தை வந்து தங்க நோ சொல்லியிருக்கிறார் மணமகள். பிரிவுக்கு காரணம் அதுதான்.

எல்லாமும் ஒரே ஒரு ஒற்றை வார்த்தையில் வந்து நிற்கிறது. அது "சுதந்திரம்".

எல்லோரும் தங்களிடம் "சுதந்திரம்" என்ற ஒன்று இருப்பதாகவே நம்பிக்கொள்கிறார்கள். சுதந்திரம் என்கிற வார்த்தையே Virtual தான் என்பது என் வாதம்.

ஒரு முதலமைச்சரை லேசான காய்ச்சல் என்று மருத்துவமனையில் சேர்த்தார்கள். 72 நாளில் பிணமாகத்தான் வெளியே வந்தது அவரது உடல்.  சுதந்திர இந்தியாவில் தான் காந்தியிலிருந்து, 7 வயது ஹாசினி, டில்லி நிர்பயா வரை கொலை செய்யப்பட்டிருக்கிறார்கள். நானெல்லாம் இரவு பதினொரு மணிக்கு மேல் வெளியே செல்வதே இல்லை. அப்படியே செல்ல நேர்ந்தாலும் பர்ஸ், க்ரெடிட் கார்டு எல்லாவற்றையும் வீட்டிலேயே வைத்துவிட்டு சில நூறு ரூபாய் தாள்களையோ, அல்லது டாலர்களையோ எடுத்துக்கொண்டு தான் வெளியே செல்கிறேன்.

யார் சுதந்திரமாக இருக்கிறார்கள்? எந்த அளவிலான சுதந்திரம்? எது சுதந்திரம்? மனசாட்சியுடன் யோசித்துப்பார்க்கலாம். சுதந்திரம் என்ற ஒன்று இருக்கிறதா? நம்மிடம் இருக்கும் பணம் உண்மையில் நம்முடையதா? நாம் வாங்கிய அபார்ட்மென்ட் இடிந்து விழாத வரை தான் நம் வீடு என்கிற நினைப்பெல்லாம் என்பது என் வாதம். அசுர மழை ஒன்று பெய்யாத வரை தான் வீடு , கார் எல்லாம். 2015 அசுர மழை எல்லாவற்றையும் புரட்டிப்போட்டது. உறவுக்காரர்கள் தான் உதவிக்கு வந்தார்கள். மனிதம் இல்லையேல் நாறிப்போயிருக்கும் சென்னை.  ஒரு மலேசிய விமானம் திடீரென்று ராடாரிலிருந்து மறைந்துவிட்டது. கேட்டால் வேறு யாருக்கோ குறிவைக்கப்பட்ட‌ ரஷ்ய ஏவுகனைத்தாக்குதல் என்றார்கள். விமானத்தில் பயணம் செய்த 300 சொச்சம் மனிதர்களின் சுதந்திரம்? நாம் தினம் தினம் உண்ணும் அரிசி, ப்ளாஸ்டிக்கா என்பதை நாம் சோதிக்க வேண்டி இருக்கிறது. ஆப்பிளை அப்படியே தோலோடு உண்பதற்கில்லை. வயிற்றுவலி என்று டாக்டரிடம் போனால் பித்தப்பையை ஒரேயடியாக எடுத்துவிடுகிறார்கள். நல்ல மார்க் வாங்கினால், ஊர் பேர் தெரியாத கல்லூரியிலிருந்து வந்து , அன்போடு பேசி தங்கள் கல்லூரியில் அட்மிஷன் செய்துவிட்டு வியாபாரம் துவங்கிவிடுகிறார்கள்.

விழுந்து விழுந்து படித்து டாஃபல், ஜி.ஆர்.ஈ எழுதி மதிப்பெண்களோடு ஏஜென்டிடம் போனால், கல்லூரியிடம் காசு வாங்கிவிட்டு மொன்னை கல்லூரியில் மொன்னை படிப்ப்பில் தள்ளிவிடுகிறான்.  பெண் தேடிப்போனால், பெண்ணின் அக்காள் புருஷனே தன் இடத்தை தக்கவைக்க, வரும் வரணை கெடுத்துவிடுகிறான்.

என்ன சுதந்திரம்? இந்த உலகில் யார் சுதந்திரமாக இருக்கிறார்கள்?

ஆல்தியாவுக்கு அவளது சுதந்திரம், அவளது தாயிடமிருந்தே "பிட்ச்" என்கிற வார்த்தையைத்தான் வரவழைத்தது. இந்த காட்சியை எப்படி புரிந்துகொள்வது? அப்படி சொல்லும் அவளும் ஒரு பெண் தான். இது சொல்ல வருவது என்ன? யோசித்து பார்க்கவேண்டும். அது ஒரு குறியீடு என்றுதான் நான் நினைக்கிறேன்.

என்ன காரணத்துக்காக இயக்குனர் அந்த குறியீட்டை விளக்காமல் விட்டாரோ அதே காரணத்துக்காய் அதை நானும் விளக்கப்போவதில்லை. விஷயம் தெரிந்தவர்கள் தானே புரிந்துகொள்ளட்டும்.

எப்படி எழுதத்துவங்கினீர்கள்?

எப்படி எழுதத்துவங்கினீர்கள்? - 1

சமீபமாக இந்த கேள்வியை அதிகம் கடந்து போகிறேன்.

2008ல் டி.சி.எஸ் நிறுவனத்துக்காக துரைப்பாக்கத்தில் வேலை செய்துகொண்டிருந்தேன். வீடு அம்பத்தூரில். தினமும் டி.சி.எஸ் பேருந்து வரும்.  அப்போது ஓஎம் ஆர் சாலை இப்போதுபோல் நவீனத்துவப்படவில்லை. கட்டுமானம் நடந்துகொண்டிருந்தது. ஆகையால் இரண்டு மணி நேரமாகிவிடும் பேருந்து பயணம். காலை மாலை என மொத்தம் நான்கு மணி நேரங்கள்.

நான் தெரிந்த முகங்கள் இல்லையென்றால் யாரிடமும் சட்டென பேச மாட்டேன் அப்போதெல்லாம். நான்கு மணி நேரங்களை என்ன செய்வது? தூக்கம் வராது. அப்போது தோன்றியதையெல்லாம் கிறுக்க ஆரம்பித்தேன். அப்போது அதெல்லாம் வெறும் கிறுக்கல்களே. ஒன்றிரண்டை கூடல்.காம் என்றொரு தளத்திற்கு அனுப்பினேன். அதில் வலையேற்றினார்கள். முதல் வலையேற்றம். ஜிவ்வென்றாகிவிட்டது.

அந்த நேரம் லண்டனுக்கு பயணப்பட்டேன். 2009 புது வருடத்தில் பிள்ளையார் சுழி. வார்ப்பு, கூடல், என்று சில தளங்களில் சில கிறுக்கல்கள் வெளியாயின.

லண்டன் ப்ராஜெக்ட் முடிய, அங்கிருந்த சில மேனேஜர்கள் வில்லத்தனம் செய்து வேறொருவருக்கான என் இடத்தை காலி செய்துவிட்டனர். பெட்டி கட்டிக்கொண்டு சென்னை வந்து சேர்ந்தேன். ஆனால், வேறொரு ப்ராஜெக்டுக்காக ஸ்காட்லாந்து அழைத்தார்கள். அங்கே என்னைத்தவிர தமிழர்களே இல்லை. பெரும்பாலும் தெலுங்குக்காரர்கள் தான். என்னை சேர்த்துக்கொள்ள மாட்டார்கள்.

தனிமை. தனிமை. தனிமை.

தனிமையில் புத்தியை கண்டதன் மேலும் அலையவிடாமல், ஃபோகஸ் செய்ய கிறுக்கல்கள் உதவின. கீற்று, திண்ணை, பதிவுகள், உயிர்மையின் உயிரோசை, என்று கண்ணில் பட்ட அத்தனை தளத்திலும் கவிதைகள் வெளியாயின. 2009 செப்டம்பரில் முதல் சிறுகதை கீற்றில் வெளியானது. அதன் பிறகு அலுவலக வேலை நேரம் போக எஞ்சிய நேரமெல்லாம் கவிதைகளும், சிறுகதைகளும்.

எழுத யாரும் கற்றுத்தரவில்லை. இணையத்தில் வாசிக்க வேண்டியது, பின் எழுத வேண்டியது. இப்படித்தான் எழுத்து பழக்கப்பட்டது.

2010 ல் இந்தியா திரும்பி வந்தபோது உயிர்மையின் உயிரோசையில் பல நண்பர்களுடன் எழுதிக்கொண்டிருந்தேன்.

"இப்படி எழுது, இப்படி எழுதாதே, இதை எழுது, இதை தொடாதே" என்றெல்லாம் சொல்லித்தர எவருமில்லை. "சோதனை செய்தல்-பிழையிலிருந்து கற்றல்" என்கிற ரீதியிலேயே தொடர்ந்தேன். வேறொரு நிறுவனம் மாறியபோது நாவல் எழுத தோன்றி 2011 செப்டம்பரில் எழுதி முடித்தேன். அது 2012 துவக்கத்தில் தேவியின் கண்மணியில் வெளியானது. சமூக நாவல் தான். நேரடியாக புத்தகமாக வெளியாகியிருக்கவேண்டும். விவரம் தெரியவில்லை.

இப்போதும் அப்படித்தான். 2014ல் அமெரிக்கா வந்தேன். வந்ததிலிருந்து தனிமை. அதிகம் நண்பர்கள் இல்லை.

தனிமை. தனிமை. தனிமை.

கவனச்சிதறல் இன்றி ஃபோகஸ் செய்ய எழுத்து உதவுகிறது. 2015 - 2016 டிசம்பர் முடிய இரண்டு நாவல் எழுதினேன். எனக்கே பிடிக்கவில்லை. அப்படியே வைத்துவிட்டேன். 2016 ஜனவரி - 2016 டிசம்பர் காலத்தில் தனிமையை இட்டு நிரப்பிக்கொள்ள எழுதிய நாவல் தான் "உங்கள் எண் என்ன?". அதோடு அதன் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பும்.

ஸ்டாம்பிங் செய்ய இந்தியா வந்தபோது, பேக்ரவுண்ட் வெரிஃபிகேஷனுக்காக சென்னையில் இருக்க நேர்ந்த காலத்தை நூலாக வெளியிட கிடைத்த வாய்ப்பாக பயண்படுத்திக்கொண்டேன். 2017 ஜனவரியில் அமெரிக்கா திரும்பிவிட்ட பிறகு இருந்த தனிமையை இட்டு நிரப்பிக்கொள்ள எழுதிய நாவல் "இரண்டு விரல்கள்".

இப்படி தனிமையை இட்டு நிரப்பிக்கொள்ள உருவானவைகள் தான் எனது நாவல்கள். நூல்கள். இப்போது யோசித்தால் இந்த மூன்று புத்தகங்கள் உருவாகவே என்னை இயறகையே தனிமையில் இருக்க வைத்திருக்கிறதோ என்றும் கூட அவ்வப்போது தோன்றிக்கொண்டுதான் இருக்கிறது. எது உண்மை என்று யாருக்கு தெரியும்? எல்லாம் வல்ல இறைவனுக்கே வெளிச்சம்.

என் வரையில், திருமணமாகிவிடாத இந்த காலகட்டத்தை, பேச்சிலராக இருக்க கிடைத்த இந்த காலத்தை நான் உருப்படியாக பயன்படுத்திக்கொண்டேன்.  ஐந்து - பத்து வருடங்களுக்கு பிறகு நினைவு படுத்திப்பார்க்குங்கால் "இந்த கால கட்டத்தில் ஒன்றுமே செய்யவில்லை, வீணாக போய்விட்டது" என்கிற எண்ணம் எனக்கு வந்துவிடக்கூடாது என்றே இவ்விதம் இயங்கியிருக்கிறேன். நான் அவ்விதமெல்லாம் சிந்திப்பவன் தான். அதனாலேயே இந்த முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கை.

2014 - 2017 தமிழில் இரண்டு புத்தகங்கள், ஆங்கிலத்தில் ஒரு மொழிபெயர்ப்பு. எண்ணற்ற கவிதைகள். இந்த உழைப்பு இந்த காலகட்டத்தில் எனது செயல்பாடுகளை இனி வரும் காலங்களில்  நியாயப்படுத்தும் என்று நம்புகிறேன்.   இந்த புத்தகங்களுக்கென மேற்கொண்ட வாசிப்புகள், தகவல் சேகரிப்புகள், ஆராய்ச்சிகள் போன்றவை பின்னெப்போதோ எதற்கோ மூலதனமாகலாம் என்பது எனது நம்பிக்கை.

Saturday, 23 September 2017

தரமணி - 3

தரமணி - 3

நம் சந்தோஷமான வாழ்க்கை நம் கையில் தான். அதை யாராலும் எதுவும் செய்ய முடியாது.

நீங்கள் ஒரு பெண். தினம் உடற்பயிற்சி செய்கிறீர்கள். ஆரோக்கியமான உணவுகள் எடுத்துக்கொள்கிறீர்கள். உங்கள் உணவை நீங்களே தயாரித்துக்கொள்கிறீர்கள். நீங்கள் இருக்கும் இடத்தை சுத்தமாக வைத்திருக்கிறீர்கள். அறிவை விருத்தி செய்யும் தொழில் உங்களுடையது.  சாகசங்கள் நிறைந்திருக்கிறது வாழ்க்கை. தினம் தினம் புதிது புதிதாக எதையேனும் கற்றுக்கொள்கிறீர்கள். சிந்தனை சுத்தமாக, அகலமாக விரிந்துகொண்டே போகிறது. நல்ல ஆடைகள் உடுத்திக்கொள்கிறீர்கள். நல்ல புத்தகம் படிக்கிறீர்கள். இப்படி இருக்கும் உங்களை, ஒரு ஆணால் என்ன செய்துவிட முடியும்? இதே போல் ஆண்களுக்கும் சொல்லலாம்.

பொருந்தாத ஆணை நீங்கள் புறக்கணித்தால் வருந்த‌வேண்டியது அவன் தான். நீங்கள் அல்ல. அதேபோல,
பொருந்தாத பெண்ணை நீங்கள் புறக்கணித்தால் வருந்தவேண்டியது அவள் தான். நீங்கள் அல்ல.

நீங்கள் கடவுளின் செல்லப்பிள்ளை என்பதை, நீங்கள் இதுகாறும் சேர்த்து வைத்திருக்கும் நல்ல விஷயங்கள் உரத்துச்சொல்லிக்கொண்டே இருக்கும். இதை விட வேறென்ன வேண்டும்? மீண்டும் சொல்கிறேன். நம் சந்தோஷமான வாழ்க்கை முற்றிலும் நம் கையில் தான்.

ஆனால் இது எப்போது என்றால், பொருந்தாதவர்களை நாம் பிரிந்துவிடும்போதுதான். பிரியவில்லை எனில், சனியனை நம்மோடு சேர்த்துக்கொள்கிறோம் என்று பொருள். அந்த வகையில் ஆல்தியா தன் கணவனை பிரிதல் ஒரு அறிவுப்பூர்வமான முடிவு என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

ஆனால் அதே ஆல்தியா, பிரபுவுடன் இணைவதை எப்படி எடுத்துக்கொள்வது என்று தெரியவில்லை. ஆல்தியாவையும் பிரபுவையும் பொருத்திப்பார்க்கலாம். ஆல்தியா திருமண முறிவுக்கு பிறகு, வேலைக்கு செல்கிறார். சுய சம்பாத்தியம். தீய பழக்கங்கள் எதையும் கைகொள்ளவில்லை. தன்னைத்தானே அழித்துக்கொள்ளவில்லை. தினம் ஒரு ஆணுடன் படுக்கை பகிரவில்லை. நேர்மையாக இருக்கிறார். அவர் வாழ்க்கை பிரச்சனைக்குரியதாய் இருப்பினும் அவரது ஆழ்மனம் நிம்மதியாய் இருக்கிறது. சந்தோஷமாய் இருக்கிறது. பூரணமாய் இருக்கிறது. பெரும்பாலும் அவள், பிறரது தவறுகளுக்காய் தான் அவஸ்தை படுகிறாளே ஒழிய அவளால் யாருக்கும் எந்த பிரச்சனையும் இல்லை.

ஆனால் பிரபு, ஆல்தியாவை பிரிந்தபிறகு அதிகம் குடிக்கிறான். கண்ட கண்ட பெண்களின் தனிமையை பயன்படுத்திக்கொள்கிறான். போலீஸால் பின் தொடரப்படுகிறான். ஒரு கொலைக்கு காரணமாகிறான். இத்தனை எதிர்மறையாய் செயல்படும் பிரபு பலரின் பிரச்சனைகளுக்கு காரணமாகிறான். இப்படிப்பட்ட ஒருவனது வாழ்க்கை குழப்பம் நிறைந்ததாகவும், நிச்சயமற்றதாகவும் தான் இருக்க முடியும்.

அப்படிப்பட்டவனை ஆல்தியா தன் வாழ்வோடு இணைத்துக்கொள்ளுதல் ஒரு சரியான முடிவாக எனக்கு படவில்லை. அது இருக்கும் நிம்மதியை குலைத்துக்கொள்வது போன்றது. பிரபு அப்பாவியாக இருக்கலாம். ஆனால், தெளிவற்றவன்.

ஆல்தியா பிரபுவை சேர்த்துக்கொள்வது, அவளுக்கு வேறு ஆப்ஷன் இல்லை என்பதையே காட்டுவதாக எடுத்துக்கொள்கிறேன். இது சரியல்ல. ஆல்தியா போன்ற பெண்கள் நிறைவான , நிம்மதியான குடும்ப அமைப்புக்கு முழுவதும் தகுதியானவர்கள். அவர்களால் எப்போதும் எவருக்கும் எந்த பிரச்சனையும் இருக்காது . அவர்கள் ஒன்றை பத்தாக்கக்கூடியவர்கள். பத்தை நூறாக்கக்கூடியவர்கள். மற்றவர்களே அவர்களுக்கு பிரச்சனை தருபவர்களாக அமைகிறார்கள்.

ஆனால் பொதுப்புத்தியில் விவாகரத்தான ஆணை, பெண்ணை ஒரு சமூகம் புறக்கணிக்கவே செய்கிறது. அந்த புறக்கணிப்புக்கு பயந்து தான் பல பெண்கள் ஒதுங்கிப்போகிறார்கள். வாய் மூடி மெளனிக்கிறார்கள். ஆனால் அது தீர்வல்ல. ஒரு புதிய பிரச்சனைக்கு திறவுகோல்.

எது வாய்மூட வைக்கிறதோ அதையே தான் இந்த சமூகமும் மூலதனமாக்குகிறது. புறக்கணிப்பை வாள் ஆக்கி பெண் மீது வீசுகிறது. பெண்கள் அதை எதிர்த்து வெளிவரவேண்டும். இது ஆணுக்கும் பொருந்தும்.


தரமணி - 2

தரமணி - 2




ஆல்தியாவை நான் நல்ல பெண்களின் வரிசையில் வைக்க காரணமிருக்கிறது. ஆல்தியா சுய சம்பாத்தியத்தில் இயங்குகிறார். நேர்மையாக நடந்துகொள்கிறார். மகனுக்கு தாய் என்கிற பொறுப்புணர்வுடன் செயல்படுகிறார்.  ஓவராக வழியும் மேனேஜரை புறக்கணித்துவிட்டு தன் வழியில் செல்கிறார்.  பணி இடங்களில் அனேகம் பெண்கள் எதிர் நோக்கும் பிரச்சனைகள் அவருக்கு அவருடைய மேனேஜரால் நேர்கையில் அதை முக நூலில் தைரியமாக வெளியிட்டு அசிங்கப்படுத்துகிறார். அந்த விதமான தைரியம் எல்லா பெண்களுக்கும் ஆண்களின் அத்துமீறலை எதிர்கொள்கையில் இருக்க வேண்டும்.

ஒரு ஓரினச்சேர்க்கையாளனை மன்னிப்பதை தவிர அவரிடம் வேறு குறைகளே இல்லை. ஆனால் நம்மை ஒருவர் வலிந்து ஏமாற்றுகையில் எதிர்ப்பு என்பது அத்தியாவசியமாக இருக்க வேண்டும்.. அது பிழைத்திருத்தலின் அடிப்படை. தவறான துணை என்று தெரிந்தும், மறுமணத்துக்கு பயந்து, சமூக அங்கீகாரத்திற்கு பயந்து, சகித்து வாழ்தல் என்பது, ஒரு தவறான செயலை ஊக்குவிப்பது அன்றி வேறில்லை. அப்படி செய்வது தவறுகள் மென்மேலும் பெருகவே வழி செய்யும். அந்த வகையில் ஆல்தியா என்னும் கேரக்டரை மிகவும் பிடித்திருக்கிறது.  பெண்கள் மறுமணங்களை தைரியமாக எதிர்கொள்ள வேண்டும்.  அதைத்தான் செய்கிறார் ஆல்தியா.

ஆல்தியாவின் கேரக்டர் , இந்த காரணங்களுக்காய் எத்தனை பிடிக்கிறதோ அத்தனைக்கு போலீஸ்காரரின் மனைவியாக வரும் கதாபாத்திரம் வெறுப்பையே வரவழைக்கிறது. கணவன் சரியில்லை என்று தெரிந்தும் பிரியாமல் அதிலேயே உழன்று நல்ல வாழ்க்கையை கெடுத்துக்கொள்கிறார். இதில் கணவனை வெறுப்பேற்ற தன் கேரக்டரையும் சேர்த்து சிதைத்துக்கொள்கிறார். கிட்டத்தட்ட  பொறுந்தாத துணியை எடுத்துவந்துவிட்டு, துணிக்கேற்ப உடல் சதைகளை வெட்டியெடுப்பது போல.

பொறுந்தாத கணவனுக்காக, துரோகம் செய்யும் கணவனுக்காக "கணவனே கண் கண்ட தெய்வம்" என்கிற ரீதியிலான அவரது அணுகுமுறை சுத்தமாக பிடிக்கவில்லை. தகுதியற்ற கணவர்களுக்கே "அர்ப்பணிப்பான மனைவி" என்றால் தகுதியுள்ள கணவனுக்கு? என்கிற கேள்வி எழுகிறது. அத்தனை புத்தகங்களையும், அத்தனை அறிவையும், அத்தனை அர்ப்பணிப்பையும் ஒரு தகுதியற்ற மிருகத்திற்கு அவர் வாழ் நாள் முழுவதும் தரத்துணிவதைப்பார்த்தால், சைக்கோத்தனத்தில் இது என்ன வகை என்று யோசனை வருகிறது. அதற்கு மேல், பிரபுவுடன் உறவு இருப்பதாக அவர் போடும் நாடகத்தை எப்படி எடுத்துக்கொள்வது என்று தெரியவில்லை. பதிலுக்கு தகுதியற்ற கணவனை மூக்குடைப்பதாக கொள்ள வேண்டுமா? ஏன்? தகுதியற்ற கணவன் என்றால் பிரிந்துவிட வேண்டியதுதானே?

அவர் அறையில் ஏகத்துக்கும் புத்தகங்கள். அத்தனை புத்தகங்களும் ஒன்று சேர்ந்து இந்த அடிப்படை அறிவை க்கூடவா அவருக்கு தரவில்லை? பெண்-சுதந்திரம், சொந்தக்காலில் நிற்பது போன்றதெல்லாம் தகுதியற்ற ஆணை எதிர்க்க பயன்படாதோ? பிறகெதற்கு அதெல்லாம்? சுய சம்பாத்தியம், பன்னாட்டு நிறுவன அனுபவம் போன்றவைகளால் கிடைத்த அறிவு என்பது,  தகுதியற்ற கணவன் வாய்த்தால், நான்கு சுவற்றுக்குள் சண்டை போட்டுவிட்டு, படுக்கை அறைக்கு வெளியே சிரித்து சந்தோஷமாக இருப்பதாக காட்டிக்கொள்ளத்தானா? இதற்கு படிப்பெதற்கு? சம்பாத்தியம் எதற்கு? அறிவு எதற்கு?

இந்த காரணங்களால் போலீஸ்காரரின் மனைவியாக வரும் கேரக்டர் சுத்தமாக பிடிக்கவில்லை. அறைமுழுவதும் புத்தகங்களை அடுக்கி "அறிவு ஜீவி பிம்பம்" உருவாக்குவதை அன்றி அந்த சைக்கோ கேரக்டர் வேறு எதையும் சாதிக்கவில்லை.

ஒருவகையில் பிரபுவும், போலீஸ்காரனின் மனைவியும் ஒரே விதமாய இயங்குகிறார்கள். அதாவது, ஒரு அநீதி திணிக்கப்படுகையில் உடனே தன்னைத்தானே சிதைத்துக்கொள்கிறார்கள். எதற்கு? அடுத்தவரின் தவறுகளுக்கு, குறை புரிதல்களுக்கு தன்னையே பலிகொடுப்பானேன்?.

பிரபு ஆல்தியாவை விட்டு பிரிந்தவுடன், பெண்களுக்கு போன் செய்து, தனியே வரவழைத்து, அதை வைத்தே மிரட்டி பணம் பறிக்கிறான். ஏன்? ஆல்தியாவோ, செளமியாவோ தான் வாழ்வின் இலக்கா?

நம் வாழ்க்கையும், சந்தோஷமும் முற்றிலும் நம்மிடம் தான் இருக்கிறது. அதை யாரும் எதுவும் செய்துவிட முடியாது.

Friday, 22 September 2017

தரமணி - 1

தரமணி - 1


ஒரு சமூக நலன் கருதிய படம்.

பிரபு காதல் தோல்வியுற்ற சமயம் ஆல்தியாவை ஒரு மழை நாளில் சந்திக்கிறான். ஆல்தியாவுக்கு திருமண முறிவு. அவளது கணவன் ஒரு ஓரினச்சேர்க்கையாளன். சமூக புறக்கணிப்புக்கு பயந்து ஆல்தியாவை மணம் செய்துகொள்கிறான். அவன் மூலமாக ஆல்தியாவுக்கு ஒரு குழந்தை இருக்கிறது.

பொது புத்தி ஓரினச்சேக்கையாளர்களை பரிதாபத்துடன் அணுகுவதையே சரி என்கிறது. கொஞ்சம் இப்படி யோசித்து பார்க்கலாம். இரண்டு ஓரினச்சேர்க்கையாளர்கள் ஒன்றாக இணைந்தால் குழந்தை பெற வாய்ப்பில்லை. ஆக இயற்கையே அந்த விசித்திர சேர்க்கையை அடுத்தடுத்த தலைமுறைக்கு பரவாமல் தடுப்பதாக கொள்ளலாம். ஆல்தியா தனது கணவனை மன்னிக்கும் இடம் சரிதானா என்பது எனக்கு புரியவில்லை.  அடுத்தவர் வாழ்க்கையில் விளையாட எவருக்கும் உரிமை இல்லை. ஆல்தியாவின் கணவன், தன் பாலுணர்வு தெரிந்தே ஆல்தியாவை திருமணம் செய்துகொள்கிறான். இதை ஆல்தியா ஒரு பரிதாப உணர்வோடு அணுகுவது சரியா தெரியவில்லை.

மறுபக்கம் பிரபுவுக்கும் செளமியாவுக்குமான காதல் அவளது வெளி நாட்டு வாய்ப்பில் காணாமல் போய்விடுகிறது. செளமியாவின் உடைகள் வெளி நாடு சென்றவுடன் மாறிவிடுகின்றன. செளமியா என்கிற பெண் செளமியாவாகத்தானே இருக்க வேண்டும்? பிரபு விலகி விடுகிறான் அல்லது விலக்கப்படுகிறான்.

பிரபுவுக்கு ஆல்தியா மீது காதல் வருகிறது. ஒரு கட்டத்தில் ஆல்தியாவும் பிரபுவை விரும்பத்துவங்குகிறாள்.

ஆனால் பிரபு காதல் உந்திய பொசசிவெனெஸ்ஸுக்கு உள்ளாகிறான். ஆல்தியாவிடம் வழியும் மேனேஜர் குறித்து கேள்வி எழுப்புகிறான். நடு ரோட்டில் கத்துகிறான். அதனால் இருவருக்குமிடையில் சண்டை வருகிறது.

நாம் யார் என்பதை நாம் என்ன செய்கிறோம் என்பது காட்டிக்கொடுத்துவிடும். 18 வயது வரையிலான காலம் வரை வளர்ப்பு எல்லோருக்கும் ஒன்றே போலத்தான். நாம் எதை எவ்விதம் கையாள்கிறோம் என்பதைப்பொறுத்து நம் பர்சனாலிட்டி உருவாகிறது.

எவரையுமே சரி , தவறு என்கிற இருமைக்குள் அடைக்க இயலாது. யாரையும் யாரும் கட்டுப்படுத்தி விடவும் முடியாது. யாரையும் யாரும் அடக்கி ஆண்டுவிடவும் முடியாது. நாம் ஒழுக்கமாக வாழ்ந்தால், பிணி இல்லை. வலி இல்லை.

என் பள்ளிக்காலத்தில் ஏகத்துக்கும் காதலிகளுடன் 'விளையாடிய'   நபர்களை கண்டு பொறாமைப்பட்டிருக்கிறேன். நமக்கு ஏன் அப்படியெல்லாம் இல்லை என்று யோசித்திருக்கிறேன். ஆனால், இப்போது அதில் பலருக்கும் மண்டையில் முடி கொட்டிவிட்டது. தொப்பை விழுந்துவிட்டது. ஷுகர். பிபி. அல்சர். வாய்க்கு ருசியாக சாப்பிட முடியாமல், நடக்க முடியாமல் கஷ்டப்படுபவர்கள் பலர். சரியான உத்தியோகமோ, சம்பளமோ இல்லை. தரங்கெட்ட மனிதர்களுடன் கூடி, பிரச்சனைகளுடன் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். வயது ஒன்றே தான். ஆனால் வாழ்க்கை?

யோசித்துப்பார்த்தால். ஒழுக்கம் ஒன்றே நிலையான சந்தோஷத்தை தருகிறது. அறிவு சார் செயல்பாடுகளே மன நிறைவைத்தருகின்றன. இளமையாய் இருக்கும் உடல், எல்லையற்ற தன்னம்பிக்கையை தருகிறது. உடல் வலு தருகிறது. மனதை, எண்ணங்களை இளமையாக வைத்திருக்கிறது. அந்த பேரின்பங்களை சுவைத்துவிட்ட பிறகு, சிற்றின்பங்கள் ஈர்ப்பதே இல்லை. அது எல்லோருக்கும் புரிந்துவிடாது. அதை  அனுபவிப்பவர்களுக்கே அது புரியும்.

ஆனால் இது நாம் தேர்வு செய்வது அல்ல. நமக்கு இதெல்லாம் புரிவதற்கு முன்பே நாம் நம் இலக்கை நோக்கிய பயணத்தை நம்மையும் அறியாமலேயே துவங்கிவிட்டிருப்போம்.

பிரபுவின் இடத்தில் நான் இருந்திருந்தால், ஆல்தியா போதுமென்று இருந்திருப்பேன். நாம் யாரையும் கட்டுப்படுத்துவதற்கில்லை என்று விட்டிருப்பேன். எனக்கென்று ஒரு வேலையை கைக்கொண்டிருப்பேன். காதலை உணர மட்டுமே முடியும். வரவழைக்க முடியாது. உணர முடியவில்லை என்றால் பிரிந்திருக்கலாம். சண்டை போட்டு கெடுத்துக் கொண்டிருந்திருக்க வேண்டியதில்லை. ஆல்தியாவிடம் பிரபுவுக்கான காதல் இருந்திருந்தால், அவள் அவளது மேனேஜரின் அத்துமீறலை தானே சமாளித்திருப்பாள். அதை நடு ரோட்டில் கத்தி தான் கேட்க வேண்டுமென்பதில்லை. ஆல்தியா பிரபுவுடனான காதலை உணரவில்லை என்றால் வீட்டில் தங்க அனுமதித்திருக்க வேண்டியதில்லை.

உறவுகள் விஷயத்தில் என்னுடைய தாரக மந்திரம் ஒன்று உண்டென்றால் அது: நாம் யாருக்கும் தீங்கிழைக்கவில்லை என்றால் நமக்கும் யாரும் தீங்கிழைக்க மாட்டார்கள். அவ்வளவே.

இரண்டு டிகிரி படித்த அப்பா, தன் மகனும் இரண்டு டிகிரி கண்டிப்பாக படிக்க வேண்டும் என்கிற எண்ணப்பாட்டுடன் பிள்ளையை நடத்த துணியும் துணிபுவை ஒத்தது பிரபு ஆல்தியாவை நடுரோட்டில் கையாளும் விதம். அப்படியெல்லாம் செய்வதனால் படிப்பையோ, காதலையோ வரவழைத்துவிட முடியாது.

எல்லோருக்குமான ஒரே அவுன்ஸ் காதல் இல்லை. காதலின் அளவு ஒவ்வொருவருக்குமிடையே மாறுபடும். அதை அவரவரே கண்டடைய வேண்டும். தேடி போகலாம். நமக்கானதை தேர்வு செய்கிறோமா என்கிற தெளிவு இருக்க வேண்டும்.

ஒரு டிவி ஷோ, நீயா நானா என்று நினைக்கிறேன். ஒரு பெண் வந்து "என் காதலன் என்னை நடுரோட்டில் அறைந்தார். அதனால் என்ன? நானே அவருக்கு என்றாகிவிட்டபோது அறைந்தால் என்ன?" என்றார். எனக்கு தூக்கிவாரிப்போட்டது. நவீனத்துவவாதிகள் கேட்டால் "இந்த மாதிரி பெண்களுக்கு எது பெண் உரிமை என்பதே தெரிவதில்லை" என்பார்கள். ஆனால் இப்படியும் பெண்கள் இருக்கிறார்கள். இவர்களிடம் போய் நவீனத்துவம் குறித்து வாய் கிழிய பேசினாலும் அவர்களுக்கு அது தேவைப்படாது.

சுருக்கமாக சொல்லவேண்டுமானால், எல்லா விரல்களும் ஒன்றே போல் இருக்காது. அவ்வளவுதான். ஒருவரின் இயல்பு அதுதான் என்றால் அதை மாற்ற முயற்சிக்கக்கூடாது. முடிந்தால் அதனுடன் ஒத்துப்போய்விடலாம். அல்லது பிரிந்து அவரவர் பாதையில் சென்றுவிடலாம். அதுதான் நியாயம் என்று நினைக்கிறேன்.

ஆல்தியாவால் முடிந்த காதல், தேவைப்படும் ஆணாக பிரபு இல்லை. பிரவுக்கு தேவைப்படும் அளவினதான காதலை தரக்கூடிய பெண்ணாக ஆல்தியா இல்லை.

ஆனால் ஆல்தியாவை அவளது குழந்தையோடு ஏற்றுக்கொள்ளும் ஆல்தியா-வகையான ஆண் இல்லை. அதே போல் பிரபுவின்-வகையான பெண்ணும் இல்லை. அல்லது அவர்கள் இருவருமே தங்கள் சரியான துணைகளை நோக்கி தேடிப்போகவில்லை என்று கூட சொல்லலாம்.

பெண்களை அடக்கி வைக்கும் ஆணாக வரும் அந்த போலீஸ்காரர் சம்பந்தப்பட்ட காட்சிகள் வாவ். அவரது மனைவிக்கு கணவனிடன் காதல் கிடைக்கவில்லை. ஆனால், கணவர் மனைவியை ஏதோ காரணத்திற்காய் பிரிய மறுக்கிறார். ஆயினும், அவரை சுதந்திரமாய் இயங்கவும் அணுமதிப்பதில்லை. இதில் வெறுப்பின் உச்சத்திற்கு போய்விடும் அந்த மனைவி, பிரபுவுடன் தனக்கு உறவு இருப்பதாக சொல்லி போலீஸ்காரரை வெறுப்பேற்றுகிறார்.

அப்போதுதான் பிரபுவுக்கு புரிகிறது ஆல்தியாவை தன் நடவடிக்கைகள் எத்தனை வெறுப்பேற்றியிருக்கும் என்பது.