Tuesday, 27 December 2016

நூல் வெளியீட்டு விழா

01.01.2017 புத்தாண்டன்று எழும்பூர் இக்சா மையத்தில் லா.ச.ர நூற்றாண்டு விழாவோடு எனது "உங்கள் எண் என்ன?" நாவல் புத்தக வெளியீட்டு விழாவும் நடைபெறுகிறது. அழைப்பிதழ் இங்கே. நண்பர்கள் விழாவிற்கு வருகை தந்து உங்கள் ஆதரவை நல்குமாறு தாழ்மையுடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.






Friday, 16 December 2016

உங்கள் எண் என்ன? - நாவல்

எனது மூன்றாவது நாவல் "உங்கள் எண் என்ன?"

தமிழின் முதல் Mathematical Fiction...




கிடைக்குமிடம்

No-52-C,Basement, North Usman Road, 
Near Panagal Park Flyover North End, 
Thiyagaraya Nagar, Chennai, 
Tamil Nadu 600017
Phone044 2815 6006

Thursday, 1 December 2016

01.12.2016 கணையாழி - "நியூட்டனின் ஆப்பிள்" கவிதை

கணையாழி டிசம்பர் 2016 இதழில் எனது " நியூட்டனின் ஆப்பிள்" கவிதை வெளியாகியிருக்கிறது. கவிதை வெளியான பக்கத்தின் பிரதி இங்கே. எனது கவிதையை தேர்வு செய்து வெளியிட்ட கணையாழி ஆசிரியர் குழுவுக்கு எனது நன்றிகளை தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.



Wednesday, 23 November 2016

30.11.2016 ஆனந்த விகடனில் எனது கவிதை



30.11.2016 தேதியிட்ட இந்த வார ஆனந்த விகடனில் பக்கம் 56ல் 'சவால்' என்ற தலைப்பிலான எனது கவிதை வெளியாகியிருக்கிறது. புத்தகத்தை கடையில் வாங்கி கவிதை வெளியான பக்கத்தை பிரித்து அதன் வாசம் முதற்கொண்டு நுகர்ந்து மகிழ அமேரிக்கா சென்றுவிட்டு இந்த இரண்டு வருடங்களில் சென்னையில் இருக்கும் இன்று அமைந்தது குறித்து மிக்க மகிழ்ச்சி.
என் கவிதையை தேர்வு செய்து வெளியிட்ட ஆனந்த விகடன் ஆசிரியர் குழுவுக்கும், கவிதை வெளியான தகவலை பகிர்ந்த தோழர் சேயோன் யாழ்வேந்தன் என்கிற கோபாலகிருஷ்ணன் திருமூர்த்தி அவர்களுக்கும் என் நெஞ்சார்ந்த நன்றிகளை தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.


Tuesday, 15 November 2016

Armless

STORY: ARMLESS

By: Sri Ram
hummar
“So, hunting for a job you ended up in here?” Ryan asked.
“Yes. Is there a problem with it?” David replied politely.
“There is a problem dude. Have you ever looked at yourself in the mirror? You ain’t look like a contract killer but you definitely look like a research student at Carnigie. Nobody give you any assignment kid”
“Guess, I am qualified for the job then!” Ryan didn’t miss to notice it. David looked composed when he said that.
They both hid themselves inside a stolen number-plate changed Porche and were keenly observing Fernando, the town’s biggest business magnet in his Hummer smoking a cigarette while his driver drove the Hummer moments later after buying some medicines from the CVS pharmacy.
“He is the fish. A real big fish. You would be paid a million if you ensure his corpse burn in fire” Ryan said after keeping a stack of 100 notes of 100 dollar currency in David’s pocket. The Hummer was already on the road.
Ryan leaned forward a bit and looked David in his eye.
“You have seen his beauty?” he said in a croaky voice.
“No. Stay. I got to do something here” David opened up the door and jumped out. He then strolled into the pharmacy.
When he came back he had a pack in his hand that had ‘Candiderma’ written on its sides.
“What is it for?” puzzled Ryan asked.
“You don’t want to know everything about my body” David said.
That left Ryan a bit disappointed as he thought it must have got something to do with the assignment.
“Do you have Fernando’s number?” David asked.
“What are you up to kid? You would not want the cops to find you from the list of calls in Fernando’s mobile. Would you?” Ryan warned.
“Weren’t you taught about numbers in school?” David insisted.
Ryan glazed at David and shared Fernando’s number with David. When David called, it was none other than Fernando who lifted the phone.
“It’s Fernando” Fernando said.
As Ryan looked at David hauntedly,
“Lived your life? Had all fun on the planet? Enough of a sucking life, Fish. I will have you killed by 3PM tomorrow” David said.
The man at the other end laughed uncontrollably on the phone.
“Who are you kiddo? There are 70 tough men holding weapons of the century in my home guarding my breath. Cut the call before I change my mind. It’s your good time that you called me when I am in good mood to forgive kids” Fernando replied.
“You have no clue Fernando. Do you remember the Bulgarian Smuggler whom you believe you have killed?”
“Yes”
“Did you ever get his corpse?”
The other end was silent for a brief moment.
“For now this tiny piece of information is my identity card, Fernando. You should learn to do a clean job my dear friend. Like the one that is to happen tomorrow at 3PM. The clock has already started ticking”
David cut the call and looked at Ryan who now looked at Ryan and his phone in his right hand, alternatively with fear and worry in his eyes.
“Are you crazy? Wouldn’t he go to cops if you keep him informed? Who was that Bulgarian anyway?” Ryan shouted.
“Be ready with the rest of my share of money” saying so David leaned back and closed his eyes. Ryan was able to hear him snoring moments later.
The next day morning saw heavy load of cops guarding Fernando’s home. By post noon around 4PM, the local television scrolled flash news about Fernando’s death by heart attack.
Ryan came running to David who was in the backyard of his work shop in downtown with a bottle of wine.
“Fernando died an hour before” Ryan announced.
“Yes. I know”
“What are you are waiting for? The Cops might come here anytime. Just run”
“Why would the cops come here? Fernando already had blood pressure and has already suffered two heart attacks. Those guys at the pharmacy have already told me. It was fear that killed him. I am entitled only for sending fear to his door step but that ain’t culpable homicide dude. ” With Ryan’s eyes transfixed in his eyes, David further asked
“Where is the rest of my money? Ninety thousand dollars”.
 - SriRam

Thanks

Tuesday, 8 November 2016

McArthur Treatment - Prose in QuailBell Magazine

McArthur Treatment
By Sri Ram
QuailBellMagazine.com


Billie and Ryan played in the trampoline as their parents, Bruce and Martha watched them over. The wind was not that heavy that day and the sun was at the top, right above their head. Every time the sun brought warmth on the skin the wind tried to blew it away.

Joy filled children jumped together on the trampoline. Every time they jumped the trampoline tried to send them to space but gravity brought them back. Yet the trampoline didn’t seem to give up. Billie used his foot to give that extra push so that he stayed higher than his younger brother, Ryan, every time he jumped.

"Honey, our kids Billie and Ryan” Bruce stared at his kids for a moment meaningfully and then said, “They are growing. We have to raise them with all the comfort, high education and quality food but I am getting rotten slowly”.

He wept with tears that ran through his cheeks. He tried to hide it using his hands from his children.

“You need not cry. It’s not a big thing” Martha consoled.

“Isn’t it a big thing? My two kidneys have failed. I need to undergo dialysis twice a week. Without a kidney I can no longer hold on to my job as a Chef in the Hotel which would screw us financially" Bruce said. He seemed a lot worried.

His medicine bills and the dialysis costs were going high and were a major figure in his monthly budget for the home. In order to manage they even had to put Billie and Ryan in schools that ranked very low in that part of the town where they lived. No vacation, no shopping, no hotels, not even to Pizza Hut once in a while. Billie and Ryan both cribbed Bruce a lot to take them to Universal Studios Florida but all Bruce could give back to them was nothing more than lame excuses.

"I understand. I tried my level best to hunt for a job but I could not get one, Bruce. I do not have experience in any field as you know. But even if I had experience I could not have gotten a job. The government disallows more than one person in a family in job. I gave it a thought about it last night. I have an idea and it’s not like we can’t do anything about it," Martha said.

"Idea! What is it?" By now, the slight cool wind dried out the tears in his eyes.

"Why don't we try the McArthur treatment?" Martha said. Truth was she had long been considering to go for McArthur treatment ever since Bruce’s medical bills began to grow. Martha because of her parent’s financial instability had given up her school studies at a very young age. Now it was difficult for her to digest that she could not be helpful in any way to her family’s financial needs. With McArthur treatment she felt she struck gold.

"McArthur?!" Bruce said thoughtfully.

He was quite familiar with that word by then as the treatment was spreading across the continent like a forest fire. In every street there rose someone who claimed to have undergone that treatment. In a conversation with some of his friends over a lazy evening, he recalled, this one was discussed in detail. One of his distant relative as he remembered, who worked in a bottling company and earned a very low figure took the treatment and later relocated to Bahamas.

The idea was simple. Solar power has always been free and abundant. The much needed food gets converted into energy in the intestines. Humans needed energy to stay alive and fit. The great idea of McArthur treatment was, with the help of sensors and solar cells on the skin solar energy can be absorbed and can be used to extract fundamental elements from the air and convert them into energy that a human body would have otherwise derived from the food.

Nutrients, vitamins, minerals, carbohydrates, glucose are the same kind of complex compounds that are the building blocks in all or most of the foods. The McArthur treatment involved deploying a device like thing inside the body with microscopic solar cells array and suction plate on the skin. The device acts more or less like a combined fusion and fission reactor that fuses atoms to complex molecules and splits complex molecules to atoms. The basic elements are nothing but carbon, hydrogen, oxygen, sulfur, calcium, silicon and nitrogen which are abundant in the air and according to the treatment solar energy can be used to perform these fusion and fission reactions in a cyclic process.

"So? I work as a Chef, Martha. Tasting food is a part of my job. How do you think it would help our family if I take up the treatment? “Bruce asked confusedly.

"No. Not you, Bruce. You haven't got the whole point. I have one healthy kidney with me which I can donate to you while I can survive with McArthur treatment. We can bring up our children with that job of yours and our monthly budget would come down a bit with my going McArthur way because I would not need food," Martha said.

For a moment Bruce could not speak a work. He found difficulty in searching for words to praise Martha’s benevolence. With much love Bruce hugged Martha and kissed on her lips passionately.

The idea sounded materialistic to him but to Martha it was her own loss and gain. Even though she proposed it willingly deep inside she was only half-hearted with that idea. She had loved food ever since her childhood. Mere odor of her favorite Dunkin' Doughnuts could leave her mouthwatering instantly. Be it steak, waffles, mozzarella cheese, bacon, avocado, blueberries, asparagus she never missed a chance. At a corner of her heart she longed for Bruce to reject her suggestion and come up by himself with an alternative one but that didn’t happen.

The government knew that hunger was the driving force that brought humans together to live, co-ordinate and work in groups. If there was no hunger there was no motivation for a structured and organized living. Therefore the government indeed had laid several restrictions in taking McArthur treatment. With the restrictions on not everyone can take up the treatment. One must have a valid reason to take it and there was a controlling agency that scanned the applications and approved if it found the reason appropriate.

Bruce considered himself lucky to have got Martha as his wife. With that his love on her doubled. He thought one eligible candidate in a family could bring the monthly expenses down. Gradually Martha prepared her psychological self for what was to happen with her.

Bruce and Martha, together approached King Sherman Hospital in Colorado. While Martha signed as a donor to give away one of her kidneys to Bruce and for a McArthur treatment for herself Bruce registered himself as receiver for the kidney that Martha intended to donate. Martha was given appointment on March thirteenth and since it was best to use a fresh organ within 30 hours from the time it was amputated from the donor Bruce chose his appointment on the following day the fourteenth of March. Martha and Bruce managed major part of the expenses through the Medical Insurance that they paid installments for every month.

Until the scheduled date Bruce took dialysis once in every 3 days. Dialysis made him weak and sick every time he took it. But he knew there was no other choice. Once after the treatment he believed he would not need to undergo this pain. He had heard from someone through word by mouth that organs created from stem cells in the lab brought psychological problems like hallucinations, depressions, and genetic problems like cancer, tumor and so on as side effects. Even though one in several hundred or may be thousand suffered such side effects it bothered him so much that he wanted to have real organ transplantation. That way he was happy to receive Martha's kidney.

On one of the day that followed when Bruce was away on work and both the kids had gone to school, Martha stood in front of the mirror in the toilet. She lifted her shirt and stared at that part of the abdomen where she believed the kidney would be. Her right hand fingers gently rolled over her abdomen while her left hand held the shirt up. Goosebumps appeared on her stomach wherever her petal like fingers rolled. She wanted to feel the organ that she chose to lose but she was unable feel it. The very thought that she was going to lose one of her organs made her feel sorry for herself. She pitied on herself but there was no other go. One of the organs that belonged to her from birth was no longer going to be hers. Tears made her eyes wet and ran down through her cheeks. She felt like she was going to lose something and that something was going to make her incomplete from then on. But the very fact that it was not going to some stranger and that it was only going to be a part of her own husband on whom she has so much love consoled her only a bit.  She cried a lot. She cried after a very long time. She cried so much as if there should not be anything to cry later.

In the days that followed she prepared some of her favorites like prawns, halibut, hamburgers, salmon, oysters, pasta, and ham and so on, served her husband and children and tasted herself to her stomach full, as if she was never going to have a chance later. While she thoroughly enjoyed every moment of her favorite spicy food rolling through her throat and her eyes shed salty tears.

The day of March thirteenth was windy with heavy shower unusual for that part of the year. The highway was slippery yet Bruce took Martha and the children in his car to the King Sherman Hospital where she was admitted for the surgery followed by McArthur treatment. Since the climate was getting worse he didn't want to leave the children at home alone. After ensuring Martha was taken to the operation theatre Bruce took the children to his mother-in-laws place.

In the operation theatre before Martha was given sedation she took time to feel her kidney from above her stomach skin by touching with her delicate fingers. She even wished her eyes were capable of seeing the inside through her abdominal flesh. Even though she couldn’t feel it, she imagined as if she touched it one last time. She closed her eyes and took a deep breath after which she was made to inhale a gas and then she lost her conscious.

Meanwhile Bruce left Billie and Ryan at his mother-in-law’s place and asked his mother-in-law to take care of them until his return with Martha.

On his way back unfortunate Bruce was struck by a lightning followed by a heavy thunder that flipped his car away from the slippery highway into a tunnel that no longer was in use. He was brought to King Sherman Hospital 2 days later by a country man who passed by and found him stuck under a fallen tree. It took Bruce another two days to gain his conscious and when it happened he was in bed in one of the emergency ward in the hospital.

"Da...da....Doctor! Da.. Doctor!" he moaned in pain. With much difficulty he tried to lift himself from the bed. He was immediately attended by a girl who wore a pale blue nursing apron. She held him by his shoulder and made him lean back on the bed with his head on the pillow.

"Relax you lucky! Everything has been taken care of and you are perfectly normal now. No need to worry." she said with a peace bringing smile.

"But I am a kidney patient" he said in a hoarse voice. His voice trembled. His eyes searched for Martha, Billie, and Ryan all around.

"I told you. Everything has been taken care of. You are lucky. Considering your physical conditions, you have been allowed to go through McArthur treatment absolutely free of cost." she announced.

Bruce eyes widened. He stared at her in shock. He could not believe what he just heard.

"What?!" he shouted in in shock and disappointment.

* * *

When Martha came to the spot, she had come along with the chief doctor Dr. Dinsel. He had a pad in his hand which held the file that contained the details of Bruce’s and Martha’s applications.

“Dr. Dinsel, this is my husband Bruce and he was the one supposed to have received my kidney?” she shouted in dismay.

The doctor held up the pad and looked into the papers through the corner of the spectacles that he wore.

“Uhmmm.” He grinned.

“Yes. His name is there in the list,” he said.

"As per the appointment given to you, Martha, I see that, you have presented yourself at the right time. So as scheduled we have taken out your healthy kidney to transplant it to your husband Bruce. But that schedule was on the following day. Followed by the amputation we did McArthur treatment to you which again went as per the appointment you have made with us. But in order to receive the organ your husband Mr. Bruce should have come and admitted on the scheduled date and time. We waited for him much longer beyond the scheduled time but he didn’t turn up. We could not ask you because you were still in sedation after McArthur treatment. We cannot keep a healthy kidney idle for much longer time you know? There is a lot of demand for healthy real organs. So we gave it to someone based on priority.” he added.

Martha had no words to speak. She simply stared at the doctor as he spoke.

“It was not our mistake, my dear Martha. Your husband, Mr. Bruce, was brought to this hospital as an emergency accident case. You know it pretty well we could not have identified him without his SSN or driver’s license. We couldn’t have known in any way that he was to receive your kidney. An emergency is an emergency. We have to treat it that way,” he stopped and looked at Martha and Bruce.

Few seconds of disturbing silence passed.

Having realized that both were not in their elements, he continued.

“It was our duty to do the needful to anyone who has met with an accident. When we examined he had two kidneys that didn't function. His intestines were injured in the accident. He had a deep cut in his gall bladder, liver and pancreas that could not be saved. We had to get them amputated and removed. McArthur procedure was the right option considering the emergency situation. So it was our duty to save him by treating him with McArthur procedure. Since it was done as an integral part of post-accident treatment McArthur procedure comes to your husband at an absolute free of cost. You must understand that considering the emergency situation he was in that was the best we could do to him," he explained.

As the chief doctor, nurse and Bruce looked at with heavy tears from her eyes Martha began to cry loudly. Salty drops of tears flowed down from her eyes uncontrollably while she knelt down on her knees. Everyone saw her hands gently caressed her abdomen while she wept.


@Thanks
Quail Bell Magazine (http://www.quailbellmagazine.com/the-unreal/fiction-mcarthur-treatment)
Literary Yard Magazine ( https://literaryyard.com/2016/11/08/story-hunger-games/ )

Sunday, 6 November 2016

A prose in QuailBell Magazine

Erynn Porter representing QuailBell Magazine has written to me to inform me that they have chosen one of my work to feature in their upcoming Magazine. Though I gave it a name, they want to feature it in a different name and I have proposed one.
I am eager to see the prose published.

திண்ணையில் சில கவிதைகள்

அஸ்திவாரம்
அத்தனை பெரிய கோயிலுக்கு
எப்படி அஸ்திவாரமிட்டிருப்பார்கள் என்று
யோசனையாகவே இருந்தது…
கடவுளிடம்
நான் செய்த தவற்றை
ரகசியமாக ஒப்புக்கொண்டபோது
அந்த நந்தி
ஒட்டுக்கேட்டது போலிருந்தது…
கோயிலை விட்டு வெளியேறும்வரை
அந்த நந்தியை
திரும்பி திரும்பி பார்த்தபடி இருந்தேன்…
ஒருமுறை கூட அது
என்னை
திரும்பி பார்க்கவில்லை என்பதில் இருந்த‌
இனம் புரியாத அந்த ஏதோவோர் உணர்வில்தான்
கோயிலின் அஸ்திவாரம்
தெளிவாக தெரிந்தது…
– ஸ்ரீராம்
***********************************
குதிரை சவாரி
அந்த குதிரை
வேகமாக நகர்ந்துகொண்டிருந்தது…
எங்கள் பாதையில் வந்து
அது விழுந்துவிடுமோ என்கிற‌
அச்சம் எங்களுக்கு இருந்தது…
நாங்கள் அதன் பாதையில் வர‌
வேகங்குறைத்து நின்ற அந்த
கருங்கல் குதிரை
எங்கள் ஊர்தி கடந்ததும்
மீண்டும் வேகமெடுத்து நகர்ந்தது
இம்முறை எங்கள் முதுகின் பின்னால்…
– ஸ்ரீராம்
***********************************
கோணம்
விண்கல்லடி பட்ட,
கொப்புளங்கள் கூடிய,
முற்றிலும் உயிர்ப்பற்ற,
ஆங்காங்கே கருத்த‌
தனது முகத்தை
பூமியில்
வெண்ணிலவாகத்தான் பார்க்கிறார்கள்
என்பது தெரியாமல்
தாழ்வுமனப்பான்மையில்
எட்டவே நிற்கிறது
நிலவு…
– ஸ்ரீராம்
***********************************
அடையாளம் –
தன்னை எப்போதும்
அந்தரத்தில் தொங்கும்
வெண் பனியாய் சித்தரிக்கும்
குளத்து நீர் குறித்து
விண்கல்லடி பட்ட,
கொப்புளங்கள் கூடிய,
முற்றிலும் உயிர்ப்பற்ற,
ஆங்காங்கே கருத்த‌
நிலா
என்ன நினைத்திருக்கும்?
– ஸ்ரீராம்

Monday, 31 October 2016

ENCOUNTER: QF in Literary Yard Magazine

STORY: ENCOUNTER

By: Sri Ram
encounter1
The container trucks that transport brand new cars between states, lorries carrying sacks of rice and wheat and jewelry shops are among a few that Arun have laid his thieving hands on yet, the police never rounded him up as he held them in his good book with eye-brow-raising amounts of bribe money. Contract killers Ashok and Vethanathan were arranged to kill Arun.
Since the cops were all in favor of him, even the rich jewelry shop owners could not get him behind the bars which made them approach contract killers. Meanwhile Arun have already reached out to promote himself a part of local politics. Someone was always seen around guarding him. Since he had plans to jump into politics seriously, he made it a habit to meet and spend time with local people.
“This would be a lot easier if we get two more with us” said Vethanathan.
“Don’t even think about it Vetha. Two more would lessen our share of money. The less the number the more the share” said Ashok.
“hmmm” Vetha grinned but he caught Ashok’s attention when he shouted “Idea” after considerably a long time.
On the second day past noon, in the market amidst so many people around, Ashok and Vethanathan shot Arun with their pistol to death instantly. Arun’s guards fled away from the scene almost immediately. A bevy of men and women from the neighborhood watched Vetha and Ashok standing next to Arun lying on the floor in a pool of blood.
Contract killers Ashok and Vetha walked unhurriedly with guns in their pockets while someone behind their back said,
“That’s called a Police Encounter”.
Needless to say Ashok and Vetha were both dressed up like local cops.

@Thanks

Saturday, 29 October 2016

Festival: QF in Literary Yard

STORY: FESTIVAL

By: Sri Ram
festival
Contract killers Mani and David were given assignment for the month.
The assignment sheet said that they were to kill a guy named Arul, aged 35, an ex-military man. There was a photograph that clearly showed Arul in close-up. Arul looked handsome without beard much like an actor from Bollywood. Mani and David both noted his physique that was well trained.
Some quarry lords wanted him to be killed since he played as informer to the local police on their sand mafia by the quay.
“Look how handsome he is? Unfortunate that he is going to die in our hands” said Mani.
In a week’s time, they spotted Arul in a village near Dindugal town. He had come for a festival.
Mani and David tolerantly waited for the night to fall.
It was festive eve and there held folk dance at the center of the village as part of the festival and people from the village walked briskly to witness the dance. Once it became dark Mani and David walked slowly through a bevy of men in lungi and women in saree. While admiring the stout healthy lady who crossed them lastly Mani and David with sharp knives tugged inside their lungi approached Arul’s hut.
There was no one to be found inside. Disappointed Mani and David inquired about Arul at another hut in the neighborhood. An old man in his late 80s opened up.
“He must have crossed you. Didn’t you see?” he said.
“No! Where?” Stammered David asked anxiously.
“The one at the last. He plays the role of a woman named Hidimbi of Mahabharata in today’s play. There are no better actors than Arul in the whole district to play that role you know that?” he said.

@Thanks
Literary Yard Magazine

Monday, 24 October 2016

26.10.2016 ஆனந்த விகடன் இதழில் எனது கவிதை

26.10.2016 ஆனந்த விகடன் இதழில் எனது கவிதை


26.10.2016 தேதியிட்ட இந்த வார இதழுடன் ஆனந்த விகடன் தனது 90 ஆண்டு கால பயணத்தை பூர்த்தி செய்கிறது. சின்ன வயதில் ஆனந்த விகடனுடன், அம்புலி மாமா , சிறுவர் மலர் ஏதோ பாடபுத்தகம் போல் படித்திருக்கிறேன். எழுத்தாளர்கள் சுஜாதா, பாலகுமாரனை அறிமுகம் செய்தது ஆனந்த விகடனே. பிற்பாடு குங்குமம், குமுதம் என்று விரிந்தது. இந்த பத்திரிக்கைகளை தொடர்ந்து படித்ததே நான் இப்போது எழுதும் ஆக்கங்களுக்கான அடித்தளம் என்று சொல்லலாம்.

பலரிடமிருந்து ஒரு கேள்வியை அதிகம் எதிர்கொண்டிருக்கிறேன். "எழுத்துக்கு எது மொட்டிவேஷன்?" என்று.

ஆனந்த‌ விகடன், குமுதம், குங்குமம் இதழ்களை என்னையும் அறியாமல் ஒரு ஏகலைவனாக எட்ட நின்று வாசித்தே கற்றிருக்கிறேன் என்று சொல்லலாம். நான் சிறுவயதில் பார்த்து படித்து வளர்ந்த பத்திரிக்கை தனது 90 வது வயதை 360 பக்கங்களுடன் கொண்டாடும் இதழில் எனது கவிதையும் வெளியாகியிருப்பது பேருவகை அளிக்கிறது.


கவிஞர்கள் மனுஷ்யப்புத்திரன், பழனிபாரதி கவிதைகளுடன் எனது "சீசர் போல்" கவிதையும் வெளியாகியிருப்பதில் மட்டற்ற மகிழ்ச்சி.

பத்திரிக்கை கையில் கிடைக்கப்பெற்ற நண்பர்கள் யாரேனும் கவிதை வெளியான பக்கத்தை பிரதியெடுத்து அனுப்ப இயலுமா?

ஆனந்த விகடன் 90 வயதை பூர்த்தி செய்யும் சிறப்பிதழில் மனுஷ்யப்புத்திரன், பழனி பாரதி கவிதைகளுடன் எனது கவிதையையும் தேர்ந்தெடுத்து வெளியிட்ட ஆசிரியர் குழுவுக்கு எனது நெஞ்சார்ந்த நன்றிகளை தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.




21.09.2016 ஆனந்தவிகடனில் எனது கவிதை


21.09.2016 ஆனந்தவிகடனில் எனது கவிதை


ஆனந்த விகடன் இதழில் வெளியான கவிதைகளுக்கான சன்மானப்பட்டியல் இன்று ஆனந்த விகடன் அலுவலகத்திலிருந்து வந்திருந்தது. அந்த பட்டியலை பார்த்த போதுதான் 21 செப்டம்பர் 2016 இதழில் எனது இரண்டு கவிதைகளை ஆனந்த விகடன் தேர்வு செய்து வெளியிட்டிருப்பது தெரிய வந்தது.

இந்த மின்னஞ்சல் மட்டும் வந்திருக்கவில்லையென்றால் எனக்கு நிச்சயமாக தெரியவந்திருக்காது. கவிதை வெளியான வாரத்தில் போய் கேட்டாலே ஆனந்த விகடன் புத்தகம் கடைகளில் கிடைக்காது. கவிஞ‌னுக்கு வெளியாகும் அவனுடைய‌ ஒவ்வொரு ஆக்கமும் ஒரு குழந்தை போலத்தானே. எழுதிய ஆக்கம் வெளியான பக்கத்தை நேரில் பார்ப்பதில் கிடைக்கும் பரவசமே அலாதி. இரண்டு கவிதைகள் ஒரே இதழில் வெளியாகியிருக்கின்றன. இரட்டிப்பு பரவசம். நண்பர்கள் யாரிடமேனும் 21 செப்டம்பர் 2016 தேதியிட்ட ஆனந்த விகடன் இதழ் இருப்பின் பிரதியெடுத்து அனுப்ப இயலுமா?

நன்றிகள்.

இப்போதைக்கு இணையத்தில் கிடைத்த பிரதி தான் கையிருப்பு




நட்புடன்,
ராம்ப்ரசாத்

கவிதைகள்

விழிப்பு - கவிதை

நம்மை சுற்றிலும்
வசந்தங்கள் தாம்...

ஆயினும்,
நமது தடித்த தோல்கள்தாம்
நம்மை சலனப்படுத்த‌
வசந்தங்களை அனுமதிப்பதில்லை...

 - ஸ்ரீராம்

**************************************

கறை - கவிதை


நெருப்பு...
மரக்கட்டையை எரித்த கதையை
சுவற்றின் மீதே
எழுதிச்செல்கிறது...

 - ஸ்ரீராம்
**************************************
தன்னியல்பு - கவிதை


நான்
நேராக வந்த பாதையை
யாரோ குனிந்தபடியே கடந்திருக்கிறார்கள்..
யாரோ ஓடி கடந்த பாதையை
நான் தவழ்ந்து கடந்திருக்கிறேன்...
அந்த யாரோவுக்கு என்னையும்
என்னை அந்த யாரோவுக்கும்
தெரியாத வரையில்
எல்லாமும்
தன்னியல்பில்...

  - ஸ்ரீராம்

****************************

வழி - கவிதை


எதுவோ ஒன்று
தடுக்கும் வரை
எல்லாமே வழிதான்
பார்வையற்றவனுக்கு...


 - ஸ்ரீராம்

********************************************

அடையாளம் - கவிதை


ஒவ்வொருமுறையும்
என்னை நான்
கண்டடையும்போதும்
இந்த உலகம்
'அது நீ இல்லை' என்கிறது...


  - ஸ்ரீராம்

@நன்றி
திண்ணை(http://puthu.thinnai.com/?p=33555)

Saturday, 22 October 2016

Planet - in MadSwirl

Planet

by Sam Rapth on October 21, 2016 :: 0 comments
our_place



photo (above) "Our Place" by Tyler Malone aka The Second Shooter
Researchers at the Extra-Terrestrial Intelligence Research Center were talking while looking at the wide screen showing numerous stars as dots, floating rocky planets and gaseous clusters.

“This one is located twenty light years away. The planet should be habitable with the right gravity and pressure as is revolves around its star very comfortably in the goldilocks zone”

“Does it have water?”

“It did long time ago, may be a million years. Look at the lines over there. Water had been flowing in there once.”

“I see. Could it have supported life? Like aliens?”

“Definitely. If there was water, there should have been life. Million years ago, but not now”

“Why?”

“Not sure. Maybe a meteor in the past millennia.”

“If it was a meteor, there should have been a crater on the surface. Nothing like that shows up in the picture.”

“Maybe the aliens must had exhausted all the water and oxygen and made the planet a raging hurricane of useless gases and acid rains.”

“I see. Let us send a probe and do some basic research on the surface. What are the coordinates for the planet?”

“Galaxy is Milky Way, located very close to Zodiac Star Cluster and is the third planet to its star.”

“Done. Give it a name now”

“Earth. It shall be called Earth.”
editors note:
We want to be echoes, we want everything to last or outlast us. But when nothing’s left, everything’s left to start over. – tyler malone

@Thanks MadSwirl http://madswirl.com/short-stories/2016/10/planet/




Monday, 10 October 2016

குங்குமம் (14-Oct-2016) இதழில் எனது கதை

ஆங்கிலத்தில் Quick Fiction என்பார்கள்.
தமிழ் சூழலில் Speculative Fiction களுக்கு பெரிய இடம் இல்லை எனும்போது ஆறு பக்கத்தில் இரண்டாயிரம் வார்த்தைகளில் ஒரு கதை எழுதி மேற்பார்வை செய்து முடிக்க ஒரு வாரம் ஆகிவிடுகிறது.. சுஜாதா காலகட்டம் என்றால் செய்து பார்க்கலாம்.. ஏனெனில் மெட்ரோ வந்திருக்கவில்லை..தூர்தர்ஷன் மட்டும் தான்.. ஆதலால் கதைகள் சுவாரஸ்யம் கூட்டின.. இப்போதெல்லாம் நான்கு பேரை இழுத்து வந்து படிக்க வைப்பதே பெரிய காரியமாக இருக்கிறது..

வெளியாகாத கதைகளை ஆங்கிலத்தில் மீண்டும் எழுதி ஆங்கில பத்திரிக்கைகளுக்கு அனுப்புவது வழக்கம்... .தமிழில் எழுதி தமிழிலேயே வெளியாகும் எனது கதைகளில் ஒன்று இது..

14 அக்டோபர் 2016 தேதியிட்ட இந்த வார குங்குமத்தில் வெளியாகியிருக்கும் எனது "புதுசு" ஒரு பக்க கதையின் பிரதி இங்கே.



எனது ஆக்கத்தை தேர்வு செய்து வெளியிட்ட‌ குங்குமம் ஆசிரியர் குழுவுக்கு எனது நன்றிகள்.

கவிதைகள்


சாமி சுத்தம் – கவிதை

கற்கள் மீதும்,
சுள்ளிகள் மீதும்
கால் வைத்து நடந்து
கோயிலுக்கு செல்லும் வழியே
தோளில் அமர்ந்திருந்த ஜானவிக்குட்டிக்கு
சாரதி ஆகியிருந்தேன்…
ஜானவிக்குட்டி கேட்கிறாள்
‘ஐய.. மாமா..
இந்த சாமி சுத்தமே இல்ல’…

  – ஸ்ரீராம்


*********************************
இடம் – கவிதை


மழை என நினைத்து
பனியை
அள்ளி அள்ளி பொழிந்துவிடும்
தேசத்தில்,
மார்புக்கச்சையையும்,
குறி மறைக்குமோர் துணியையும்
மட்டுமே
அணிந்த பெண்ணொருத்தி
என்னைப்பார்த்து
விகல்பமின்றி புன்னகைக்கிறாள்…
காமத்தின் இடத்தில்
தோழமையை
அள்ளி அள்ளி பொழிந்தது
அந்த புன்னகை ….
  – ஸ்ரீராம்


@நன்றி
திண்ணை(http://puthu.thinnai.com/?p=33373)

Thursday, 6 October 2016

குங்குமத்தில் எனது ஒரு பக்க கதை

14 அக்டோபர் 2016 தேதியிட்ட இந்த வார குங்குமத்தில் எனது ஒரு பக்க கதை 'புதுசு' வெளியாகியிருக்கிறது. நண்பர்கள் யாரேனும் இதழில் கதை வெளியாகியிருக்கும் பக்கத்தை பிரதியெடுத்து அனுப்ப இயலுமா?

Wednesday, 5 October 2016

ஆனந்த விகடன் இதழில் எனது கவிதை

28 செப்டம்பர் 2016 தேதியிட்ட இந்த  வார ஆனந்த விகடன் இதழில் கவிதைகளுக்கான "சொல்வனம்" பகுதியில் எனது "என்னைப்போலவே ஒருவன்" கவிதை வெளியாகியிருக்கிறது.  பணி நிமித்தம் அமேரிக்காவில் இருப்பதால் கவிதை வெளியான பக்கத்தின் பிரதி கிடைக்க வெகு தாமதமாகிவிட்டது.



என் கவிதையை தேர்ந்தெடுத்து வெளியிட்ட ஆனந்த விகடன் ஆசிரியர் குழுவுக்கு எனது நன்றிகளை தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.

Monday, 3 October 2016

திண்ணையில் கவிதைகள்


இருப்பிடம் – கவிதை


நான்
நான் தானா என்பதற்கு
சான்றிதழ்கள் கேட்கிறார்கள்,
வளர்ச்சியை அளவிடுகிறார்கள்,
ஏணியில் ஏறச்சொல்கிறார்கள்…
யாரேனும் சொல்லுங்கள்..
ஒரு மனிதன்
தனது பெயரால் மட்டுமே
அறியப்பட விரும்பினால்
அவன் எங்குதான் போகவேண்டும்?
– ராம்ப்ரசாத் சென்னை

அந்த கைப்பை – கவிதை


அன்றொரு நாள்
வீடு திரும்புகையில்
மல்லிச்சரத்தை
கூந்தலிலிருந்து
அவசரமாக‌ விடுவித்து
தனது கைப்பையில்
அவள் திணிக்கையில்
நான் கவனித்துவிட்டேன்…
அன்றிலிருந்து
ஒவ்வொரு நாளும்
நான் பார்க்கையிலெல்லாம்
குற்ற உணர்வு கொள்கிறது
அந்த கைப்பை…
– ராம்ப்ரசாத் சென்னை

அரங்கேற்றம் – கவிதை


பேருந்து பயணம்..
நான்..
சற்று தள்ளி அவள்..
வீசிய காற்றில் அவளின்
மேலாடை விலக‌
அவள்
சட்டென என்னைப் பார்த்தாள்…
நான்
வேறெங்கோ பார்த்தேன்…
எங்களுக்கு புரிந்துவிட்டது…
அத்தனை கச்சிதமாக…
அவள் ஒரு கவனச்சிதறலை அரங்கேற்றியதும்,
நான் ஒரு கண்ணியத்தை அரங்கேற்றியதும்..
– ராம்ப்ரசாத் சென்னை

நடிப்பு – கவிதை


அவள் என்னிடம்,
பேசுவாள்..
சிரிப்பாள்…
விளையாடுவாள்…
சீண்டுவாள்…
எப்போதும்போல…
ஒரு நாள்
ஒரு பெண்ணை
வசை பாடிய
என் கவிதையொன்றை
அவள் வாசிக்க நேரிட்டது…
அதிலிருந்து
அவள் என்னிடம்
பேசுவாள்..
சிரிப்பாள்…
விளையாடுவாள்…
சீண்டுவாள்…
அந்த ஒரு நாளுக்கு
முன்பிருந்தது போல‌…
– ராம்ப்ரசாத் சென்னை



ஆக்ரமிப்பு – கவிதை


எப்போதும் அவளை
பேரழகாகவே
பார்த்திருந்தேன்…
அன்றொரு நாள்
அவளை
கிட்டத்தில் பார்த்தேன்…
அவள்
முற்றிலும் எதிர்பாராத கணமொன்றில்
நிகழ்ந்திருந்தது
அந்த சந்திப்பு…
அப்போது தான்
குளித்திருந்தாள்…
முகப்பூச்சு இல்லை..
இமைகளில் மையில்லை…
உதட்டுச்சாயம் இல்லை…
புருவங்கள் செப்பனிடப்படவில்லை…
கூந்தல் தொகுக்கப்படவில்லை…
தன்னை
எவரும் அடையாளம் கண்டுவிடக்கூடாதென‌
அவள் உளமார‌
விரும்பிய கணங்களுள் ஒன்றை
நான்
ஆக்ரமிப்பேன் என்று
அவள் கனவிலும் நினைத்திருக்கமாட்டாள்…

@நன்றி
திண்ணை(http://puthu.thinnai.com/?p=33345)

Friday, 16 September 2016

ஆங்கில இதழ்

ஆங்கில இதழ் - Alephi


"இலக்கிய தரம்" என்பதின் மீது எனக்கு மாறுபட்ட கருத்துக்கள் இருக்கின்றன.

கிராமம், அதுசார்ந்த வட்டார் வழக்கு, கிராம மனிதர்களையே விளிம்பு நிலை மனிதர்களாக பார்த்தல், அவர்களின் வாழ்க்கை, அதிலிருக்கும் சங்கடங்கள் தோல்விகள், அதன் பின்னே இருக்கும் காரணிகள் என்று தான் இலக்கியத்தை அனேகம் இலக்கிய பத்திரிக்கைகள் வகைப்படுத்துவதாக அவதானிக்கிறேன்.

எனக்கு இதில் உடன்பாடு இல்லை. இயற்பியல், வேதியியல் , கணக்கு பாடங்கள் வராத காரணத்தால் அவைகளை விட்டு ஒதுங்கி வெவ்வேறு துறைகளை தேர்ந்துவிட்டு பிற்பாடு தமிழில் எழுத முடிந்த காரணத்தாலும், சமூக இயக்கம் குறித்த குறை புரிதல்களை மட்டுமே வைத்துக்கொண்டு கூட்டம் சேர்த்து புத்தகம் வெளியிட்டு தன்னைத்தானே "இலக்கியவாதி" என்று பிரகடனப்படுத்திக்கொள்வது நிறைய நடக்கிறது. இந்த குழப்பத்தில் உண்மையிலேயே நன்கு சிந்தனை வளம் கொண்ட சிந்தனாவாதிகள் காணாம்ல் போய்விடுகிறார்கள் அல்லது மழுங்கடிக்கப்படுகிறார்கள்.

பதிப்பகங்களும் வியாபார நோக்கிலேயே செயல்படுகின்றன. விருதுகள் வழங்கி தவறானவர்கள் மீது புகழ் வெளிச்சம் பாய்ச்சுகின்றன. இது தவறான அணுகுமுறை என்பதை விளைவுகள் துல்லியமாக‌ காட்டுகின்றன. வெறும் முண்ணூறு பேர் கொண்ட குழுவாகத்தான் தமிழ்இலக்கியம் இயங்குறது. இலக்கியவாதி என்று சொல்லிக்கொள்பவனை கண்டால் எல்லோரும் தெறித்து ஓடுகிறார்கள். இலக்கியம் பேசும் பெண்ணையோ பையனையோ நம்பி பெண் தரவோ , பெண் எடுக்கவோ தயங்குகிறார்கள்.ஒருவர் கன்னத்தில் இன்னொருவர் அறைந்துகொள்கிறார்கள். செருப்பால் அடித்துக்கொள்கிறார்கள். ஒரு கட்டத்தில் தீவிர இலக்கிய வாதிகளின் செயல்பாடுகளை கவனித்தால், "இவனுக்கு மன நிலை பிறழ்வோ?" என்று சந்தேகிக்கும் வகைக்கு இருக்கிறது.

இயற்பியல், வேதியியல், கணிதம், சூத்திரங்கள், சமன்பாடுகள் புரிந்திருக்க வேண்டும் என்பது ஒரு தரமான இலக்கியவாதிக்கான இலக்கணமாக நான் பார்க்கிறேன். இதை எங்கு வந்து வேண்டுமானாலும் சொல்லத்தயார்.  இந்த எனது கூற்றை நான் எக்காலத்திலும் மாற்றிக்கொள்ளப்போவதில்லை.

தமிழில் தான் முதலில் எழுதிக்கொண்டிருந்தேன். உயிர்மையின் உயிரோசையில் Speculative Fiction கதைகள் தொடர்ந்து எழுதினேன். ஒருமுறை கவிஞர் மனுஷ்யபுத்திரனை அவரது அலுவலகத்தில் சந்தித்தபோது என்னிடம் "யாருமே சரியா எழுத மாட்டேங்குறாங்க" என்றார். அப்போது நான் தான் அவரது தளத்தில் கதைகள் எழுதிக்கொண்டிருந்தேன். நம்மளைத்தான் சொல்கிறார் என்று நினைத்துக்கொண்டேன். அப்போதே நினைத்தேன். அந்த இதழை நிறுத்திவிடுவார்கள் என்று.. சில மாதங்களிலேயே நிறுத்தி விட்டார்கள்..

ஒரு கட்டத்தில் Speculative Fiction தனமான எனது கதைகளுக்கு களம் இல்லாமல் இருந்தது. தமிழில் எழுதினால் மலினமான எழுத்தாளர் என்று முத்திரை குத்தி ஒதுக்கிவிடுவது நடக்கிறது. ஏனென்றால் மேற்சொன்ன காரணம் தான். குழு மனப்பான்மை. ஜாதீய உணர்வுகள். வேதியியல், கணிதம், இயற்பியல், சமன்பாடுகள், சூத்திரங்கள் அறவே வராமை.

பிறகு என் போன்ற‌ கதைகளை வெளியிட எந்த தளமும் இருக்கவில்லை என்பதால் அதையெல்லாம் ஆங்கிலத்தில் மீண்டும் எழுதி ஆங்கில பத்திரிக்கைகளுக்கு அனுப்பினேன்.. பல இதழ்களில் வந்தது..இப்போதும் வந்து கொண்டிருக்கிறது..

உன்னதம் கெளதம சித்தார்த்தன் ஆங்கில இலக்கியத்திற்கென ஒரு இணைய இதழ் துவங்கியிருக்கிறார்.

இணையத்தில் Alephi.com என்பது முகவரி.

நான் எழுதிய Baby என்ற தலைப்பிலான கதை வெளியாகி இருக்கிறது.

http://alephi.com/2016/09/06/baby/

வட இந்தியாவில் சில பத்திரிக்கைகள் இயங்கி வந்தன. இப்போதும் அவற்றுள் சில இயங்குகின்றன.  அமேரிக்காவில் சில இணைய இதழ்கள் இயங்குகின்றன. முகப்பை பார்த்தாலே முகத்தில் அறைந்தார் போல் இருக்கும். Alephi இதழின் தோற்றம் ரம்மியமாக இருக்கிறது.

ஆங்கில இதழ்களில் என்னுடன் எழுதிக்கொண்டிருந்த சிலரை இங்கும் பார்க்க முடிவது மகிழ்ச்சி.. இனி வரும் காலங்களில் மேலும் பார்க்க முடியும் என்றே நம்புகிறேன்.

இப்போதைக்கு என்வகையான‌ கதைகளுக்காக உள் நாட்டில் இயங்கும் இன்னுமொரு தளமாக Alephi.com  ஐ பார்க்கிறேன் எனலாம்.
எழுத்தாளர் கெளதம சித்தார்த்தனின் இந்த முயற்சிக்கு வாழ்த்துக்களும் பேரன்பும்.

தளம் மென்மேலும் பெரிதாகி வளர வாழ்த்துகிறேன்.

Wednesday, 14 September 2016

Gods

Gods



Gods என்ற தலைப்பில் நான் எழுதிய குறுங்கதை ஒன்று QuailBell Magazine ல் வெளியாகியிருக்கிறது. இதையும் முதலில் தமிழில் தான் எழுதினேன். என்னமோ அதன் தலையெழுத்து ஆங்கிலத்தில் தான் சிறப்பேன் என்று அடம்பிடிக்கிறது. தமிழில் பத்திரிக்கைகளால் நிராகரிக்கப்படும் கதைகள் உண்மையிலேயே நிராகரிக்க தகுதியானவைதானா என்கிற கேள்வியை இந்த கதைகள் எழுப்புகின்றன‌

ஒரு ஜமைக்க எழுத்தாளரின் முதல் நாவல் எழுபது முறை நிராகரிக்கப்பட்டு பிற்பாடு ஏதோ ஒரு பதிப்பகம் ஏற்றுக்கொண்டது. அவர் பிற்பாடு Man Booker என்னும் உயரிய விருதை கூட வாங்கினார். கிட்டத்தட்ட இதேதான் Jumpha Lahiriயின் கதையும். இப்படி எண்ணற்ற எடுத்துக்காட்டுகள் சொல்லலாம்.


சரி விடுங்கள்.. என்ன பேசி என்ன? இயற்கையின் வினோதங்களுக்கும் மனிதனின் இயற்கை மீதான ஆதிக்க மனோபாவத்துக்கும் இன்னும் எது எதெல்லாம் பலியாக இருக்கின்றனவோ தெரியவில்லை...

http://www.quailbellmagazine.com/the-unreal/fiction-gods



Gods

Looking at Vega walking briskly on the sands of the Sahara Pigo asked, 
"Where do you go?"
"I am gonna see God," Vega said without even turning his head towards Pigo. Pigo walked along with Vega. He wanted to check out if he can have any benefits in joining Vega.

"There might be God but he is invisible," he said while walking along with Vega.

"You never know Pigo. There can be many Gods. Wouldn't I get to see at least one of them?"

"How can you say there are many?" Pigo asked. He was rather curious to know Vega's version of religion.

Vega stopped at once. His foot were partially buried under the warm sands of Sahara. 

Vega pulled out a small brown Spider from his hand bag and threw it away on the sands at some distance. 

"Now watch" he said. They both looked at the Rotti for some time. Nothing was to happen for sometime. Pigo for a moment thought nothing ever would happen there. Moments later, a Scorpion sprang out from the soil. It ran across and quickly preyed the spider.

"Now we are god to them" Vega said. 

"I want to know who are our gods are and who are god's gods," he added.

Tuesday, 16 August 2016

அரசு பள்ளிகள்

அரசு பள்ளிகள்


"வேலையில்லா பட்டதாரி"  படம் வந்தபோது கூடவே ஒரு சர்ச்சையும் வந்தது.

ராமகிருஷ்ணா பள்ளியில் படித்ததால் தான் வீணாய் போக நேர்ந்ததாக அர்த்தம் தருவது போல் படத்தின் ஹீரோ பேசுவது போல் இருந்த டயலாக்கை சுற்றி தான் சர்ச்சையும். அதெப்படி ராமகிருஷ்ணா பள்ளிகள் பற்றி அப்படி சொல்லலாம் என்று கொந்தளித்தார்கள்.

நான் படம் பார்த்தபோது அப்படி ஒரு டயலாகை கவனித்ததாக நினைவில் இல்லை... (எப்படி இருக்கும்? அமலா பாலை சைட் அடித்தால் எப்படி ஐயா இருக்கும்? என்று நீங்கள் முனகுவது கேட்காமல் இல்லை... ஹிஹிஹி)

உண்மையில் ராமகிருஷ்ணாமிஷன் பள்ளிகள் வேறெந்த அரசு பள்ளிகள் போலத்தாம் இயங்கும். ட்யூஷன் வந்து சேரவைக்க, கடனே என்று பாடம் நடத்தும் ஆசிரியர்கள், தேர்வுக்கு மாணவர்களை எப்போதும் தயாராய் வைத்திருக்க மாடல் தேர்வுகள் மற்றும் சிறப்பு பாடவேளைகள் என்றெல்லாம் எதுவும் இல்லாமல் இருப்பது என்று நிறைய சொல்லலாம்.



ஆனால் வாரத்தில் இரண்டு நாட்களுக்கு இரண்டு பீரியட் ப்ரேயர் இருக்கும். ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சரின் துதி பாட வைப்பார்கள். ஆன்மீக வகுப்புகள் என்று பெயர். முக்கால்வாசி பேர் சும்மா குசுகுசுவென்று தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டிருக்க என்னைபோல் அப்பிராணிகள் புதிதாய் ரத்தம் ஏற்றப்பட்ட போர் வீரர்கள் போல் ஒரு அர்த்த புஷ்டியோடு துதி பாடிக்கொண்டிருப்போம்.

குசுகுசுவென்று தங்களுக்குள் முனகிக்கொண்டிருக்கும் மாணவர்கள் எங்களை பரிதாபமாக பார்த்துக்கொண்டிருப்பார்கள். எதுவும் சொல்ல மாட்டார்கள். (தேர்வுக்கு காப்பி அடிக்க பேப்பர் தர நாங்கள் தேவை அல்லவா?) அந்த பயம் இருக்கட்டும் என்று நாங்களும் கடமையே கண்ணாய் துதி பாடிவிட்டு அதே உயர் ரத்த வெப்பத்துடனும், புத்துணர்ச்சியுடனும் பள்ளி லைப்ரரிக்கு போய் ஏதேனும் மொக்கை புத்தகத்தை அதீத கடமை உணர்ச்சியுடன் எடுத்து படித்துக்கொண்டிருப்போம்.

அப்போதெல்லாம் பனகல் பார்கில் அமர்ந்து தான் தேர்வுக்கு தயார் செய்வேன். பத்து மணி தேர்வுக்கு 8 மணிக்கு பார்க் போனால் நிழலான எல்லா புதர்களுக்கும் ஜோடி ஜோடியாக அமர்ந்திருப்பார்கள். இடமே கிடைக்காமல் வெய்யிலில் அமர்ந்தே படித்த நினைவும் உண்டு.

நான் பாட்டுக்கும் வளவள என்று பேசிக்கொண்டே செல்கிறேன் பாருங்கள்.... சரி கதைக்கு வருவோம்..

ஆறாவதிலிருந்து பன்னிரண்டாவது வரை தி நகரில் இப்போதிருக்கும் பனகல் பார்க் எதிரால் இருக்கும் ராமகிருஷ்ணா மிஷன் பள்ளியில் படித்த முன்னாள் மாணவன் நான். அப்படியொன்றும் மோசமான பள்ளி அல்ல அது. நியாயமாய் வகுப்புகள் நடத்துவார்கள்.

"அறியாமை களைய படிக்க வைக்கிறார்கள். சல்லிசான ஃபீஸில் கிடைக்கும் பொன்னான வாய்ப்பை பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்" என்கிற எண்ணப்பாடு கொண்ட எல்லாருக்கும் ராமகிருஷ்ணா மிஷன் பள்ளிகளில் தேவைக்கும் அதிகமான வசதிகள் இருக்கின்றன தாம் என்பதை என்னால் ஆணித்தரமாக கூற முடியும்.

நம்மூரில் எந்த உருப்படியான தொழில்துறை வேலைக்கு விண்ணப்பிக்கவும் பத்தாவது பன்னிரண்டாவது பாஸாவது செய்திருக்கவேண்டும் என்கிற போது, கொஞ்சம் முக்கினால் தான் படிப்பு வரும் போன்ற மாணவர்களையும் படிப்பே வராத மாணவர்களையும் எப்படியேனும் பத்தாவது பன்னிரண்டாவது பாஸ் செய்ய வைக்க வேண்டிய முழு பொருப்பையும் ஆசிரியர்களிடமே விட்டுவிடுவது பலன் தரக்கூடியது அல்ல.

ஏனெனில் அரசு பள்ளிகள் என்பது "எல்லோருக்கும் கல்வி" என்கிற அடிப்படையிலிருந்து இயங்குபவை. நன்றாக படிக்கும் மாணவர்கள் இந்த பள்ளிகளில் படிக்க நேர்வது சமூக நிர்பந்தம். படிப்பே வராத மாணவர்கள் இந்த பள்ளிகளில் படிக்க நேர்வது அரசாங்கத்தின் சமூக பார்வை.

பாங்க் உத்தியோகக்காரன், அரசு உத்தியோகக்காரன், ரிக்ஷா தொழிலாளி, மூட்டை தூக்குபவன் என எல்லோரின் பிள்ளைகளும் படிக்க வருவார்கள். படிப்பே வராத, முக்கினால் தான் படிப்பு வரும் என்கிற அளவுகோல்களில் அடங்குபவர்கள் தரும் தலைவலிகளிலேயே நாற்பதுகளில் உள்ள ஆசிரியர்களின் தாவு முதலிரண்டு பீரியடுகளுக்குள்ளே முடிந்துவிடும். மதியம் உணவு உண்டால் பிற்பகுதியில் உடல் மயக்கத்துக்கு முழு ஒத்துழைப்பு அளிக்க துவங்கிவிடும்.

என்னை பொருத்த வரையில், அரசு பள்ளிகள் தனியார்களுக்கு எதிராக மக்களுக்கேயென அரசு உருவாக்கி நடத்தும் கல்வியகங்கள். தனியாரிடம் பண பலம் இருக்கிறது. அது இல்லாத இடத்தில் வசதிகள் கூட குறைச்சலாக இருப்பினும் அடைப்படை வசதிகள் நிச்சயம் இருக்கும்.

லாபில் பிப்பட்டில் ஓட்டை, நூலகத்தில் புத்தகம் கிழிந்திருக்கிறது என்பதெல்லாம் சும்மா நம் தவறுகளை மறைக்க சொல்லிக்கொள்ளும் வெற்று வாசகங்கள் என்பதை ராம கிருஷ்ணா பள்ளியின் முன்னாள் மாணவன் என்கிற முறையில் என்னால் வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொள்ள முடியும்.

ராம கிருஷ்ணா பள்ளியில் தான் பன்னிரண்டாவது வரை சுமார் 7 வருடங்கள் படித்தேன். நான் ஆங்கிலத்தில் எழுதும் ஃபிக்ஷன்கள் இங்கே ஆங்கில பதிப்பகங்களின் பத்திரிக்கைகளிலேயே வெளியாகின்றன. நான் இப்போது வசிப்பதும் அமேரிக்காவில் தான். அமேரிக்கர்களுடன் தான். அவர்களுடன் அவர்களது மொழியில் தகவல்கள் பரிமாறிக்கொள்வதில் எனக்கு எவ்வித சிக்கல்களும் இருந்ததில்லை. மேலும் ஆங்கிலமே மொழி தானே. அறிவு அல்லவே.

என்னாலேயே இது முடிகிறது என்றால், ராமகிருஷ்ணாமிஷன் பள்ளிகளில் படிக்கும் ஒவ்வொருவராலும் இது முடியும் என்றே எந்த கோயிலிலும் கற்பூரம் ஏற்றி சத்தியம் செய்யத்தயார். தேவைப்படுவதெல்லாம்  "அறியாமை களைய படிக்க வைக்கிறார்கள். சல்லிசான ஃபீஸில் கிடைக்கும் பொன்னான வாய்ப்பை பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்" என்கிற எண்ணப்பாடு நமக்குள் இருந்தால் போதுமானது.

கல்வி என்பது ஒரு வியாபாரமாக, தொழிலாக ஆகிவிட்ட பிறகு ராமகிருஷ்ணா மிஷன் போன்ற அரசு பள்ளிகள் தான் உண்மையான சமூக கடமையுடன், மக்களுக்காக இயங்கும் பள்ளிகள். ஆனால் நாம் மெட்ரிக், சிபிஎஸ்சி பள்ளிகளைத்தான் மரியாதையுடனும் மதிப்புடனும் பார்க்கிறோம்.

வித்தியாசம் பள்ளிகளில் அல்ல, அந்த பள்ளிகளில் படிக்கும் மாணவர்களிடமும், அவர்களுக்கு தரப்பட்ட வாய்ப்பை அவர்கள் எப்படி அணுகுகிறார்கள் என்பதிலும் தான் இருக்கிறது. படிக்கிற பிள்ளை எங்கிருந்தாலும் படிக்கும்.