Thursday, 24 March 2016

வாவ் சிக்னல்

அமேரிக்காவின் Ohio மாகாணத்தில் உள்ள ரேடியோ Observatory யில் 1977ம் ஆண்டு, பேரண்டத்தின் ஒரு மூலையிலிருந்து செரிவான ரேடியோ சிக்னல் கிடைத்தது. ரேடியோ சிக்னல் என்பது தானாய் உருவாவதல்ல. அதை யாராவது உருவாக்க வேண்டும் என்பதை நினைவில் கொள்க.

இந்த சிக்னலை முதன் முதலில் ரிக்கார்டு செய்தவர் அதை பீராய்ந்துவிட்டு அதனருகே  Wow என்று எழுதினார். அதனாலேயே அதை வாவ் சிக்னல் என்று அழைக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள்.. சரி..அந்தக்கதையெல்லாம் எதற்கு?.. 'கிரகம்' என்று கதை எழுதிவிட்டபிறகு, இதை எழுதினேன். இதுவும் மிக பிடித்திருந்தது.

'Wow Signal' என்ற பெயரில் அந்த‌ குறுங்கதை  Literary Yard ல் வெளியாகியிருக்கிறது..படித்துப் பாருங்கள்...

STORY: WOW SIGNAL

By: Sri Ram
wife-husband
At the Colorado State University Radio Observatory, Polanski was keenly observing that part of the space, from where a Radio Observatory in Ohio had detected a Wow signal in 1977.
Polanski strongly believed that there must have been aliens in outer space and he was determined to have a finding in his credit, as he wanted to prove his Astro-physics skills to the world. Obsessed in this pursuit, he had even abandoned his home, forgot his wife too. According to him, he deserved a Nobel. In the last 10 years, he never missed even a single day to present himself at the Observatory, hearing all he could from outer space.
Even on that particular day, he kept listening to the silence of the outer space through his radio telescope. At around 12:13 AM , at midnight , when he was half asleep, the computer attached to his radio telescope, began to spurt out letters, symbols and numbers with a beep noise. Polanski immediately jumped off his seat in excitement. He routed those signals to his super computer to analyse the pattern of data..
While the super computer was analyzing the data, his heart beat heavily as he thought he had finally gotten something that would make his name remembered in the history of astrophysics.
When the super computer was all done, interpreting the signals, it finally wrote the transcription on the screen..
“If you don’t pay phone bills on time, I have no other choice except using your radio transmitter – Wife”.

Saturday, 19 March 2016

'நான்கு முட்டாள்கள்'

CyberPunk என்பது ஒரு இலக்கிய வகைமை. இது Speculative Fiction க்குள் தான் வருகிறது.. மின்னணு கணிணி பொறியியல் துறையின் அதீத வளர்ச்சியால் நிகழும்/ நிகழ்வதற்கு சாத்தியக்கூறுகளுடன் கூடிய கதைகளை இந்த முறையில் எழுதலாம்.

'நான்கு முட்டாள்கள்' என்று ஒரு கதை எழுதினேன்.. அதன் ஆங்கில மொழியாக்கம் இங்கே... Literary Yard ல் வெளியானது..




STORY: FOUR IDIOTS


By: Ram Prasath
fourIdiots
When Chithranjan Das, tored a page from the Calendar, it showed 23-Aug-2045.
‘Could there be someone like you, elsewhere in any planet or universe? Technology has gone to such a height, but you are still sticking to papers, notes and so on. Look at others, Das. Electronic Calendar itself manages bank accounts, controls refrigerator, AC, other bill payments. You are such an old man by your brains’ shouted Praneetha, Das’s wife.
Das was not at all bothered by her words. He wore his overcoat, shoes, and jacket and stepped out of the house, turned to his right and entered the railway station.
He took the lift and went to the first floor. A trunk, red in color was already on the rail with its mouth wide open. Das entered and sat in a seat and put on his seat belt. The Trunk closed its mouth.
In the rear view mirror, was seen a train running 300 kilometers per hour. There was a trunk, similar to the one; Das was seated in, on the back of the train. In a few minutes, with a little jerk, the train dropped off the trunk that it carried and picked up the trunk Das was seated in.
In 2045, the trains never stopped in stations, except that of the destination and source. I should say, the trains need not stop in any stations. So no time wasted in waiting to pick up passengers in stations.
At the station, where his office was located, Das got down from the trunk, took the lift and came out. He entered into his compartment and pressed a button and within seconds, he was at his seat in his office automatically. He thanked the virtual office system. If it was not it, he probably would have waited for a wagon, travelled another 30 minutes into the special economic zone and reached his cabin.
A pleasant walk on the road, shocking accidents, chirping of birds, road-side panipoori shops, trees, dew drops on the leaves, morning fog, barking street dogs, guys proposing to girls, men walking their dogs. Das counted on everything that he missed in 2045 that had a mention in books of 2010 that he used to read in his eBook reader in leisure.
Malcolm knocked the door and entered.
‘Malcolm, what are we to work on, today?’ said Das.
‘Four have been killed in a 100 floor apartment in Kodambakkam, last night. Ever since the murders happened, the Vikiserver didn’t let me sleep. Now I know why you didn’t connect your home with the server. You are a smart ass’ said Malcolm.
‘Let us don’t waste time. Come, let us go and discuss the case details on the way’ said Das.
Both boarded the detective agency wagon and soon, the wagon flew up in the air. The air traffic was very high on that day, but since the patrol line was different, the wagon that carried Das and Malcolm was flowing freely to the destination.
‘Four were killed at midnight, each at less than 2 minutes interval, in their apartments 496, 497, 486, 487. All four of them died because of a break in their neck. No finger prints left. All four of them were aged more than 40 and suffered problems in breathing which had them install breather device in their throat. This is what we know till now and the rest, are to be found by you in 4 hours Mr. Das’ said Malcolm.
‘What? Why four hours? This is homicide and should not I be given 8 hours? ’ said Das in curiosity.
‘Your home is not connected to the server Das. It’s been four hours since the murder. Ideally you should had commenced your investigation 4 hours earlier’ said Malcolm.
Wagon stopped at the ground floor of the apartment near the lift. Das and Malcolm got down from the wagon and took the lift and came to 98th floor. Das visited the four flats with Malcolm, one by one.
All four flats were neatly secured. Three among the four were loners while the fourth resident has a daughter who stayed at her college hostel when he was killed. Windows and doors of all four flats were locked from inside. Nothing was broken or mishandled. Everything was in place. Autopsy report clearly mentioned that, all four of them were murdered. The only opening to the flats were the ventilator ducts in the bathroom, which were of the size of a small apple. That ruled out the possibility of someone to have secured an entrance into the flats, in first place.
The building had 100 floors, 5 flats in each floor. From so many people living in all the 500 flats, whom to suspect? That too, the one who has entered into the four flats through that tiny ventilator in less than 2 minutes interval.
Two more hours have already gone, by then. He has only 2 hours left to find the culprit.
‘How do we progress further, Das?’ Malcolm asked.
‘All four murders have happened in less than 2 minutes gap between each. So the killer must had been able to reach out to all the four flats quickly. No one can enter the apartment from outside without a valid access. Therefore the culprit could only be an inmate. The server too has not showed any new immigrant in the last 24 hours. Therefore, if the flats, whose residents that were killed are, 496, 497, 486, 487 then the killer should had been somebody who stayed reachable to these flats. Which means someone from flats 491, 492, 493, 494, 495 should have done this whole thing. We will go ahead with the details of residents in flats 491, 492, 493, 494, 495 and narrow down the culprit Malcolm’ said Das.
Malcolm nodded in agreement. Das called up the Vikiserver and asked for the details of the residents of flats 491 through 495.
After 30 minutes of inquiry, Das took Malcolm to Flat 492.
The server informed the resident in Flat 492, John about the investigation, and opened the door automatically for Das and Malcolm. John greeted them and offered them seats. John’s room looked neat and tidy. There was not much of furniture in the room. There was hardly any book. There was a tread mill at a corner of the room. Das could relate that with John’s athletic physiq.
‘I hope you are aware about the murders happened last night. Can you tell me where you were, when the murder happened?’ asked Das.
‘I was sleeping in my room. I woke up minutes back and came to know of the murders through Viki’ said John.
Das noticed the machine that was kept by the side of John’s bed and inquired about it.
‘I lost my hand in an accident. I was treated with an electronic hand made of metal. That machine is the charger for the hand. Whenever I go to bed, I keep my hand in charger’ said John.
Das called up William, a robotics specialist. In front of John, Das and Malcolm, William inspected the machine.
‘I can certify that this one is manufactured by our company, The Malcolm Limbs but it cannot function on its own’ he said.
‘Why not? Has it got Bluetooth?’ asked Das.
‘Yes’
‘So can it connect automatically to the free wireless service for guests provided by this apartment?’
‘Yes, it can’
‘So can it download anything of its choice by itself?’
‘Yes, it can’
‘In that case, could it have downloaded the directives for killing someone from internet and executed the same?’
‘Do not go by your mind, detective. We should go by proofs’ said William.
‘All the windows and doors were locked from inside. The only way the killer could have secured his entrance into the flats was through that tiny ventilator. Obviously no man can enter through that tiny ventilator. But, this metal hand can go through it. The Viki could give us the required proofs’ saying so; Das ordered the Viki to display the list of downloads that has happened in the last 24 hours.
In the details displayed by the server, there were files for video games related to killing people by breaking their neck.
‘It could have happened. But, I was not the one who chose Bluetooth. I am a manufacturer and distributor. My only concern is to fulfill the service orders to the best possible quality and nothing more than that. I am only answerable if there was any fault in the machine or its charger or its functioning’ Malcolm said.
‘Mr. William, May I know which controlling organization inspects your products?’ asked Das.
Malcolm intervened at this and said,
‘Das, the government has already given away the rights to the private. Don’t you know that? We cannot ask this question?’
Das now turned to John.
‘There are software updates for all devices Das. The soft wares keep on updating from time to time and most machines nowadays come with Bluetooth enabled auto updating. Like the GPRS system that you have in your wagon? How can I be responsible for this? You know that. Don’t you?’ said John.
‘Give details about the one who wrote this stupid game software?’ Das commanded the Vikiserver.
‘Mr. Philip, a multimillionaire wrote this code but he died 4 years back’ Viki replied politely.
‘Damn!!’ Das uttered in frustration.
‘But Das, according to the basic three rules of human protection in robotics, a machine cannot harm a human being, right?’ asked Malcolm.
‘That is very right’ said John and William together.
‘It is true that the basic protection laws apply on all robotic products. But a rule can be misinterpreted and that was what has happened. All the four men who were killed were suffering from breathing problems and hence they had had artificial breather device installed in their neck. Nowhere in any directives, has it been written that, a robot should not harm a device. This robotic arm, though had not killed the victims directly but has indirectly done it, by breaking the device. The victims died of lack of oxygen because; the arm has broken down the devices. Breaking a device doesn’t not fit anywhere within the basic three rules of human protection Malcolm because a device is not human’ said Das.
‘But we never design the robots so carelessly. Normally before doing anything, all robots are designed to seek permission from the subject. Only after having gotten permission from the subject, can a robot do anything. Therefore, before breaking the breather device, the robot would have definitely asked permission from the victims’ said William.
John nodded at this.
‘How do you expect a response from a person who was in deep sleep, my dear William? Your arm might have asked permission. The victim might have been in deep sleep and therefore, would not have responded. Your arm might have interpreted his silence for yes. Has not it been the way, you programmers write code ever since the era of computers? Wait for 30 seconds and if there was no response, proceed to the next step with the default?’ Das asked.
Both John and William remained silent.
‘But Das, no one had a motive to kill them. No one had even a slightest idea about it. Now, how can we file an FIR against a machine? How can we get a machine,arrested and punished?’ asked Malcolm.
‘That’s the reason I stay away from machines’ said Das.
– Ramprasath.

Saturday, 12 March 2016

குறுங்கதைகள் - 3

குறுங்கதைகள் - 3

கிரகம் என்கிற பெயரில் ஒரு பக்க கதை ஒன்று எழுதினேன்.. எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. அந்த கதை இப்போது ஆங்கிலத்தில் வெளியாகியிருக்கிறது. Literary Yard என்கிற ஆங்கில இதழ் வெளியிட்டிருக்கிறது.

STORY: PLANET

By: Sri Ram
planetearth
At the Extra-terrestrial Intelligence Research Center, they were talking while looking at the wide big screen, which showed numerous stars as dots, floating rocky planets and gaseous clusters.
“Hey, this one is located 20 light years away. I think, it should be habitable with the right gravity and pressure as it is revolving around its star very comfortably in the goldilocks zone”
“Does it have water?”
“I don’t think so. But it should had had long time ago, may be a million years. Look at the lines over there. These lines say water had been flowing in there once.”
“I see. Could it have supported life? Like Aliens?”
“Definitely. If there was water, there should have been life. Million years ago, but not now”
“Why?”
“Not sure. Meteors must have had a chance”
“If it was a meteor, there should have been a crater on the surface. But nothing like that shows up in the picture.”
“May be, the aliens must had exhausted all the water and oxygen and made the planet, a raging hurricane of useless gases and acid rains”
“I see. Let us send a probe and do some basic research on the surface. Tell the co-ordinates for the planet”
“OK. Write it down. Galaxy is Milky Way. It is located very close to Zodiac Star Cluster and is the third planet to its star.”
“OK. Noted. Give it a name now”
“Let us call it, Earth”


இந்தக்கதை குறுங்கதை தமிழில் இதோ:




கிரகம் - ஒரு பக்க கதை




விண்வெளி ஆராய்ச்சிக்கூடத்தில் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களுக்கு எதிரால் இருந்த பெரிய திரையில், கரிய பின்னணியில், புள்ளி புள்ளிகளாக நட்சத்திரங்களும், கோள்களும் புகை மண்டலங்களும் தெரிந்தன.

'ஏய், இந்த கிரகம் இருபது ஒளிவருஷம் தள்ளி இருக்கு.. ஆனா, அது சுத்தி வர்ற சூரியனை விட்டு சரியான தூரத்துல இருக்கிறதுனால, நம்மளால அங்க குடியேற முடியும்ன்னு தோணுது'

'ஓ.. அங்க தண்ணி இருக்கா?''

'தண்ணி இப்போ இருக்கிறா மாதிரி தெரியலை.. ஆனா கோடி வருஷத்துக்கு முன்னால இருந்திருக்கலாம்.. ரேகை ரேகையா தெரியிது பாரு.. இதெல்லாம் தண்ணி ஓடியிருந்தா தான் வரும்.. இந்த கிரகத்துல அப்படி ரேகை ரேகையா தெரியிது..'

'அப்போ உயிர்கள் ஏதாவது இருந்துருக்குமா? ஏலியன் மாதிரி?'

'மாதிரி எல்லாம் இல்லை.. கோடி வருஷத்துக்கு முன்னால ஏலியன் இருந்திருக்கலாம் தான். இப்போ இல்லை'

'ஏன் இப்போ இல்லை?'

'தெரியலை.. ஏதாச்சும் கல்லு மோதியிருக்கலாம்..'

'ஆனா, கல்லு மோதியிருந்த பெரிய பள்ளம் இருக்குமே..அப்படி ஒண்ணும் இல்லையே.. கிரகமே சிவப்பா இருக்கு.. அமில புயல் வீசுதுன்னு இன்ஃப்ரா ரெட் சொல்லுதே'

'ஒருவேளை அங்க இருந்த ஏலியனே தண்ணியையும் காத்தையும் அமிலமா ஆக்கி வாழ தகுதியில்லாம அழிச்சு, அதுனால தானும் அழிஞ்சிடுச்சோ என்னமோ?'

'சரி சரி... ஒரு ப்ரோப் அனுப்பி பாக்கலாம்.. நீ அந்த கிரகத்தோட இருப்பிடம் சொல்லு..குறிச்சிக்கிறேன்'

'ஓக்கே. எழுதிக்கோ... மில்கி வே காலாக்ஸி.. ஸோடியாக் நட்சத்திரக்கூட்டம் கிட்ட இருக்கு.. நட்சத்திரத்திலிருந்து மூணாவது கிரகம்.. ஒரு நிலா கூட இருக்கு....'

'சரி அந்த‌ கிரகத்துக்கு என்ன பேர் வைக்கலாம்?'

'பூமி'



 -   ஸ்ரீராம்

Tuesday, 8 March 2016

பெண்கள் தின வாழ்த்துக்கள்

பெண்கள் தின வாழ்த்துக்கள்.


2014 பிற்பகுதிகளில் நடந்த சில நிகழ்வுகளால் 2015 பெண்கள் தினம், பெண்கள் மீது எனக்குள் திணித்த அவநம்பிக்கைகளை, சில பெண்களால் எனக்கு நேர்ந்த துரோகங்களை, வெறுப்புகளை, துவேஷங்களை, ஏமாற்றங்களை, துக்கங்களை, கஷ்டங்களை, மான அவமானங்களை, அம்மா என்கிற ஒரு பெண்ணும், தங்கை என்கிற ஒரு பெண்ணும் கடந்து போக வைத்தார்கள். இவ்விரண்டு பெண்களும் மீண்டும் பெண்கள் மீது நம்பிக்கை கொள்ள வைத்தார்கள். நடந்த நிகழ்வுகளை 'எல்லா பெண்களும் நல்லவர்களல்ல என்றாலும் பெரும்பான்மை நல்ல பெண்கள் இருக்கிறார்கள்' என்கிற எண்ணப்பாட்டை மீண்டும் மீட்டெடுத்து வலு சேர்த்தார்கள்.


அம்மா, தங்கை என்கிற இந்த இரண்டு பெண்களால், மீண்டும் பழையபடி, இன்னொரு நல்ல பெண்ணை துணைவியாக அடைய முடியும் என்கிற எதிர்பார்ப்பு துளிர்விட்டு வேரூன்றி இருக்கிறது. நான் அதிகம் பெண்களுடன் பழகியதில்லை. நான் அதிகம் அறிந்த பெண்கள் இவ்விரண்டு பெண்களே.

பெண்கள் தினத்தில் அம்மா மற்றும் தங்கைக்கும், இவர்கள் போன்ற எல்லா அம்மாக்களுக்கும், தங்கைகளுக்கும் பெண்கள் தின வாழ்த்துக்கள்.

Toyota Corolla

Toyota Corolla


இரண்டு நாட்களாக Atlanta வில் உள்ள Toyota showroom களுக்கு அலைந்து கொண்டிருக்கிறேன். இங்கே பக்கத்தில் Roswell road ல் ஒரு ஷோரூம் இருக்கிறது. அழைத்தேன். வீட்டிற்க்கே வந்து பிக்கப் செய்துகொண்டார்கள்..

முதலில் ஆப்பிரிக்க கறுப்பியோ, பிரேசில் கட்டழகியோ வருவாள் என்று தான் நினைத்தேன்.. ம்ஹும்.. துருவ் பட்டேல் என்று ஒரு மும்பைக்காரன் தான் வந்தான். ஆறு மாதங்கள் முன்பு தான் விற்பனை பிரதிநிதியாக சேர்ந்திருக்கிறான். இங்கே பல்கலைக்கழகத்தில் பகுதி நேரமாக படித்துக்கொண்டே வேலை செய்கிறான்.

இந்திய முகத்தை பார்த்ததும்  எவன் எவனையோ நம்புவதற்கு இந்தியனை நம்பலாம் என்று தோன்றியது.

அழைத்துப்போய் காரை காட்டினான். ஒரு Test Drive போனேன். இங்கே கார்கள் எல்லாம் ஆட்டோமெடிக் தான். கியரெல்லாம் கிடையாது. பிரேக், ஆக்ஸிலரேட்டர். அவ்வளவுதான். ஏற்கனவே சென்னையில் கடந்த பத்து வருடங்களாக கார் ஓட்டி பழகியிருக்கிறேன். ஆதலால் பிரச்சனை இல்லை. என்ன ஒன்று? காரை வலது பக்கம் ஓட்ட வேண்டும். கியரை வலது கையால் மாற்ற வேண்டும். இடது பக்கம் ஸ்டியரிங் இருக்கும்.

இங்கே அமேரிக்காவில் கார் இல்லாமல் எதுவும் முடியாது. கிட்டத்தட்ட ஸ்தம்பித்த கதைதான். எல்லாவற்றுக்கும் ஊபரை நம்பிக் கொண்டிருக்க‌ முடியாது. Camry வாங்க போனவன் நான். Corolla ல் தேங்கிவிட்டேன். அதிலேயே எல்லா வசதிகளும் தேவைக்கு மேலேயே இருந்தது. விலையும் கைக்கு அடக்கம். Camry ல் கொஞ்சமே கொஞ்சம் இடம் அதிகம். இடமென்றால், கால் இன்னும் கொஞ்சம் நீட்டிக்கொள்ளலாம். அவ்வளவுதான். என்ஜின், குதிரை திறம் என்று சிற்சில வேறுபாடுகள் இருந்தாலும் நான் ஒன்றும் ரேஸில் பங்கேற்க பயனபடுத்தப்போவதில்லை என்பதில் அதெல்லாம் அடிபட்டுவிடும்.

எல்லாம் பேசிவிட்டு விலை எத்தனை என்றேன். என் பாங்க் தகவல்கள், சோஷியல் செக்யூரிட்டி எண், லைசன்ஸு எல்லாம் வாங்கிக்கொண்டு உள்ளே போனான். இங்கே எல்லாவற்றுக்கும் Credit History என்று ஒன்று இருக்கிறது. அது இருந்தால் நல்ல குறைவான வட்டியில் லோன் கிடைக்கும். எந்த விலை உயர்ந்த பொருள் வாங்க வேண்டுமென்றாலும் Credit History இருக்கவேண்டும். இது இந்த கிரிக்கெட்டில் Duckworth Lewis method என்று சொல்வார்களே.. அது போல.. எப்படி கணக்கிடுகிறார்கள் என்பது எவனுக்கும் முழுசாக தெரியாது..

உள்ளே போனவன் ஒரு பத்து நிமிடத்தில் வந்தான்.

விலை 17,790 டாலர் என்றான். நிச்சயம் இது அதிகம் என்று தோன்றியது. ஏனெனில் போவதற்கு முன்பே நண்பர்களை அணுகி சமீபமாக இந்த காரை வாங்கிய விலையை தெரிந்து வைத்திருந்தேன். நான் வேறு டீலர்களுக்கு போய்விடுவேனோ என்று பயப்பட்டிருப்பான் போல.

"Credit History குறைவாக இருப்பதால் எங்களால் இந்த விலையை குறைக்க முடியாது..உங்களுக்கு ஒரு ஐடியா தருகிறேன்.. நீங்கள் அடிக்கடி Credit History பார்க்காதீர்கள். ஒவ்வொரு முறை பார்க்கையிலும் Credit History குறையும்" என்றான். தழை திங்கும் ஆடு போல் மண்டையை மண்டையை ஆட்டிவிட்டு எழுந்து வந்துவிட்டேன்.

வீட்டுக்கு வந்ததும் வேறொரு  டீலரிடம் கேட்டேன். அதே தான். லைசன்ஸு, சோஷியல் செக்யூரிட்டு எண் எல்லாம் இவர்கள் பங்குக்கு ஒரு முறை வாங்கினார்கள். விலை 17, 290 என்று பதில் வந்தது. 500 டாலர்கள்!!

இதை அந்த துருவ் படெலிடம் சொன்னேன். அவ்வளவுதான்.

முதலில், ' நீங்கள் என்னிடம் வாங்குவதாக உறுதி அளித்தீர்களே' என்றான்.

"எல்லா டீலரக்ளை விடவும் குறைவாக தருவதாக நீ கூடத்தான் உறுதி அளித்தாய்" என்றேன் பதிலுக்கு. என்னென்னவோ பேசிப்பார்த்தான். நான் மசியவே இல்லை. பிறகு தடாலடியாக காலில் விழுந்துவிட்டான். காலில் என்றால் காலில் அல்ல. கிட்டத்தட்ட... "நாம் ஒரே நாட்டை சேர்ந்தவர்கள். அண்ணன் தம்பி போல. தயவுசெய்து உதவி செய்.." என்கிற ரீதியில் மூன்று மணி நேரத்துக்கு ஒருமுறை என குறுஞ்செய்தி அனுப்பிக்கொண்டிருக்கிறான்.

மும்பைக்காரர்கள் பிஸினஸ் என்று வந்துவிட்டால், காலில் கூட விழுவார்கள் என்பது சரியாகத்தான் இருக்கிறது. நானா மசிகிற ஆள்!!. அவன் சொன்னது போல், Credit History செக் செய்தால் எல்லாம் உடனே குறையாது. நான் வேறு டீலர்களிடம் சென்று விடக்கூடாதென்று பொய் சொல்லியிருக்கிறான்.

ஆனால், நம்மூர்க்காரர்கள் வெளி நாட்டுக்கு வந்தும் இங்கே சக இந்தியன் மீது எமோஷனல் அட்டாக் செய்ய முயல்வதும், ஏமாற்றுவதும் அசூயையாக‌ இருக்கிறது. பாதி ஆங்கிலம், பாதி இந்தியில் எமோஷனல் ஹத்யாச்சார் என்பார்கள்.. நம்மூர்க்காரர்களை நம்புவதை விட, பேசாமல் அமேரிக்கனையே நம்பிவிடலாம் போல. விதிகளுக்கு பயப்படுவார்கள். அவன் விலை குறைத்தால் ஒழிய நான் வாங்குவதாக இல்லை.

"இந்தி கற்றுக்கொள்ளாதவர்கள் வெள்ளத்தில் மூழ்கினால் தான் என்ன?" என்று கேட்ட மும்பைக்கார ஜாதி தானே இவனும். உள்ளுக்குள் என்ன நினைத்துக்கொண்டிருப்பான் என்று தெரியாதா?! அதிலும் படேல் சமூகத்தவன். இங்கே அமேரிக்காவில் வியாபாரம் செய்யும் இந்தியர்களில் பட்டேல் சமூகத்தினர் கிட்டத்தட்ட அறுபது சதம். மீதி குஜராத்திகள். நானா சிக்குவேன்?.. "இந்த தில்லாலங்கடி வேலை எங்களுக்கும் தெரியும்" என்று இருக்கிறேன்.. விலை குறைக்கிறானா பார்க்கலாம்...

பட்டேல் என்றவுடன் நியாபகம் வருகிறது. கொஞ்ச நாள் முன்பு வரை, ஹர்திக் பட்டேல் என்றொருவர் பட்டேல் இனத்தவறுக்கு இட ஒதுக்கீடு என்று கத்திக்கொண்டிருந்தார். அவரை இப்போது ஊடகங்களில் காணோம். அவருக்கு பதிலா கன்னையா குமார். அஃப்சல் குரு, வெமுலா அது இது என எல்லார் பெயரையும் இழுத்து கூட்டாஞ்சோறாக்கி டிஃபரண்டாக ஊடகங்களில் தோன்றுகிறார். இவரும் காணாமல் போய்விடுவார். நாளை, வேறொரு மொன்னையா குமார் வருவார். அல்லது ஒரு சுமார் மூஞ்சி குமார். இப்படி புகழ் வெளிச்சம் படுகிறவனையெல்லாம் வாழ்க்கையில் வெற்றிபெற்றவனாக பார்க்கத்தான் நம் சமூகமும் பழகி இருக்கிறது.

எல்லாம் ஊடக பசி. வேறொன்றும் இல்லை. ரோட்டில் துப்பிவிட்டு, பூச்சிகளுக்கு டிஃபன் போட்டேன் கதைதான். வாழ்க ஜன நாயகம்.

ஆனால், இந்த இழவெடுத்த ஊடக பசியில், அடிப்படையிலேயே குளறுபடியாய் இருக்கிறவன்கள் எல்லாம் கொஞ்சம் புகழ் வெளிச்சத்துக்கு அவ்வப்போது வந்துவிட்டு, அதை வைத்தே வாழ்வதைத்தான் பார்க்க சகிக்கவில்லை.

பின் நவீனத்துவ மற்றும் இருத்தலிய உலகில் இதையெல்லாம் சத்தம் போட்டு சொல்லவும் பயமாக இருக்கிறது. "ஏன் அவனெல்லாம் வாழக்கூடாதா?" என்று வரிந்து கட்டிக்கொண்டு வந்து விடுவார்கள். எதற்கு வம்பு!!


Saturday, 5 March 2016

ந‌ம் பாதைக‌ள்

ந‌ம் பாதைக‌ள் 




நம்மில் சிலர்
ஒரே இடத்திலேயே
நம் பயணங்களை
துவக்கினாலும்
நம் அனைவரும்
ஒரே பாதை
தெரிவதில்லை...


ஒவ்வொருவருக்கும்
ஒவ்வொரு பாதை
புலப்படுகிறது...


அவற்றில்
நம் பயணங்களை
மேற்கொள்வதற்கான‌
காரணங்களுக்கு
நாம் எப்படியேனும்
பொருந்தியே இருக்கிறோம்...


 - ஸ்ரீராம்

Friday, 4 March 2016

பாதைகளும், முட்களும்

பாதைகளும், முட்களும்




நாம்
முட்கள் நிறைந்த பாதையில்
பயணிக்கையில்
சில முட்கள்
பாதங்களை பதம் பார்த்துவிடுகின்றன...

சில முட்களை
நாம் மிதித்துவிட்டு
பயணத்தை தொடர்கிறோம்...

முட்களுடனான‌
நம் பரிச்சயங்களைப் பொறுத்து
அவற்றை
ஒரு காயத்துடனோ,
ஒரு அலட்சியத்துடனோ,
ஒரு கவனத்துடனோ,
ஒரு எச்சரிக்கை உணர்வுடனோ
கடந்து போகிறோம்...

முட்களில்லாத பாதைகள்
என்று எதுவுமில்லை...

முட்களின் வகைகள் தாம்
கற்பனைக்கெட்டாவண்ணம்
வலுத்துக் கிடக்கிறது


நம் பாதைகள் எங்கிலும்...

Wednesday, 2 March 2016

சிராய்ப்புகள், கீறல்கள்

சிராய்ப்புகள், கீறல்கள் 




சென்னை அம்பத்தூர் தான் என் வீடு என்பதால் இன்று தினமலரின் பின்வரும் இந்தச் செய்தி ஈர்த்தது.



இதெல்லாம் 'Anything is fair in love and war' கேஸ் தான்.

இதில் பாதிக்கப்பட்டது மணமகன் என்று நீங்கள் நினைத்தால்.............. So Sad!!

22 வயதிலேயே பிறந்த வீடு, புகுந்த வீடு என இரு வீட்டாரின் எதிர்ப்பையும் சம்பாதித்து எதிரிகளாக்கிகொள்வதால், காதலன் ஒருவனே அந்த பெண்ணின் சகல எதிர்பார்ப்புகளுக்கும் ஒரே இலக்காகிவிடுகிறான். இது ஆணின் பக்கம் ரிஸ்க்.

பெற்றவர்கள், புகுந்த வீடு என இரு குடும்பங்களையும் எதிர்த்து காதலனை நம்பி செல்கையில் , காதலன் உத்தமனாக இருந்தால் தான் போச்சு. இல்லையென்றால், அடுத்த நொடி மும்பையின் சோனாகாச்சிக்கோ, கொல்கட்டாவில் எதோவொருகாச்சிக்கோதான் கொத்தடிமையாக போக வேண்டி வரும். இது பெண்ணின் பக்கம் இருக்கும் ரிஸ்க். உத்தமன் ஏன் ஓடவேண்டும்? காதலியை இன்னொருத்தன் மணம் செய்யும் வரை ஏன் விடவேண்டும்? என்கிற கேள்வியெல்லாம் பகுத்தறிவுக்கானது.

அப்படியானால், சேஃப் யார் என்றால், மணமகன் தான். இந்த இரண்டு ரிஸ்குமே இல்லை. தலை முழுகிவிட்டு அடுத்த மணமகளை தேடி முறையாக செட்டில் ஆகலாம்.

ஆனால், நம்மூரில் வெகு ஜனத்தின் பார்வை என்பது மொன்னையானது. மணமகனை ஏதோ இழந்தவன் போலவும், துர்பாக்கியசாலி போலவும், ஓடியவனை வெற்றியாளன் போலவும், ஓடிய பெண்ணை 'சரியான ஆணை தேர்வு செய்தவள்' போலவும் அர்த்தப்படுத்துவார்கள்.

ஒரே ஒரு பிரச்சனை என்னவென்றால், புதிதாக வரும் பெண்/ஆண், மணமகனின்/மணமகளின் முதல் திருமண கசப்பான அனுபவத்தை புரிந்துகொள்ளும் முதிர்ச்சியுடன் இருக்க வேண்டும். சொல்வது எளிது.

பெண்களும் இப்போதெல்லாம் அதிகம் சம்பாதிக்கிறார்கள். 'இரண்டாவதாக' செல்ல யோசிக்கிறார்கள். ' நான் ஏன் ஒருத்தருக்கு இரண்டாவதா போகணும்?' என்கிற கேள்வி மேலோட்டமான பார்த்தால் நியாயமாக தெரியலாம். ஆனால், இந்த கேள்வி தான் பெண்களுக்கு வேறு பல பிரச்சனைகளை தந்துவிடுகிறது. 'இரண்டாவது' என்றாலும் மணமகன், பொருளாதாரம், கல்வி, உயரம், வாழ்க்கை முறை, குடும்ப பின்னணி என எல்லாமும் பொருந்துகிற பட்சத்தில் அந்த மணமகனை தேர்வு செய்வதால் 'இரண்டாவது' என்பது காலப்போக்கில் ஒரு குறையாவதில்லை. அது ஒரு விபத்தாக ஏற்கப்பட்டு, மறக்கப்பட்டுவிடுகிறது.

மாறாக, பொருளாதாரம், கல்வி, உயரம், வாழ்க்கை முறை, குடும்ப பின்னணி என எல்லாமும் பொருந்துகிற பட்சத்திலும் 'இரண்டாவது' இடத்திற்கு போக மனம் ஒப்பாமல் போவதால்,  பொறுத்தமான வரன்களுக்காய் 30 வயது தாண்டியும் காத்திருக்க வேண்டி வருகிறது. 32 வயது ஆணுக்கு 27 வயது பெண்களே தயாராய் இருக்கும்போதும் ' 27 வயதுள்ள பெண்களே கிடைக்கும் போது நான் ஏன் 30 வயதுப்பெண்ணை தேர்வு செய்ய வேண்டும்?' என்கிற கேள்வியை அவனும் எழுப்புகிறான். இதனால் கால தாமதம் ஆவதுடன், பொறுத்தமான மணமகன்களை இழக்க நேரிடுவதால், 'முதலாவது' என்று பொறுத்தமற்ற மணமகனிடம் சென்று சேர்வதில் முடிகிறது. பிறகென்ன, வேலியில் போன ஓணானை வேட்டிக்குள் விட்ட கதைதான்.

'முதலாவது' , 'இரண்டாவது' என்பதெல்லாம் பிரச்சனை இல்லை.

பொருளாதாரம், கல்வி, குடும்பப்பின்னணி, சிந்தனா முறை போன்றவைகளிலெல்லாம் பொறுந்துகிற வரன்களின் எண்ணிக்கை குறைவு. இதுதான்  காரணம்.  இதெல்லாம் கணவன் மனைவி உறவில் சந்தோஷத்திற்கும், நிம்மதியான வாழ்க்கைக்கும் மிக மிக பிரதானம். இவைகளை 'இரண்டாம்'/'முதலாம்' இடங்களுக்காக விட்டுத்தருவது பெரும்பாலும் பிரச்சனையில் தான் போய் முடிகிறது.

பங்களூர் கோகுல் போன்றவர்கள் எல்லாம் அப்படி வந்தவர்களாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.

இன்றைய அவசர யுகத்தில் நாம் ஒதுங்கி போனாலும், தறிகெட்டு வளர்ந்தவர்களால் நமக்கும் லேசாக சில சிராய்ப்புகள், கீறல்கள் நேரவே செய்கிறது. பொருளாதாரம், கல்வி, சிந்தனாமுறை போன்றவைகளை, இந்த லேசான சிராய்ப்புகளுக்காகவும், கீறல்களுக்காக புறக்கணித்தால் நல்ல வரன்களை மற்றவர்களுக்கு தாரைவார்த்ததாகத்தான் அர்த்தமாகி விடுகிறது.

பொருளாதாரம், கல்வி, குடும்பப்பின்னணி போன்றவைகளுக்கெல்லாம் ஒரு உழைப்பும், அர்ப்பணிப்பும், திட்டமும், ஒருங்கிணைப்பும் தேவைப்படுகிறது. இவைகளை காலத்தே செய்து பெருக்கிக்கொண்டவர்களை அந்த உழைப்பும், அர்ப்பணிப்பும், எப்போதும் காவல் காக்கும், துணை இருக்கும். இதை இரு பாலரும் புரிந்துகொண்டாலே போதும்.