Tuesday, 16 August 2016

அரசு பள்ளிகள்

அரசு பள்ளிகள்


"வேலையில்லா பட்டதாரி"  படம் வந்தபோது கூடவே ஒரு சர்ச்சையும் வந்தது.

ராமகிருஷ்ணா பள்ளியில் படித்ததால் தான் வீணாய் போக நேர்ந்ததாக அர்த்தம் தருவது போல் படத்தின் ஹீரோ பேசுவது போல் இருந்த டயலாக்கை சுற்றி தான் சர்ச்சையும். அதெப்படி ராமகிருஷ்ணா பள்ளிகள் பற்றி அப்படி சொல்லலாம் என்று கொந்தளித்தார்கள்.

நான் படம் பார்த்தபோது அப்படி ஒரு டயலாகை கவனித்ததாக நினைவில் இல்லை... (எப்படி இருக்கும்? அமலா பாலை சைட் அடித்தால் எப்படி ஐயா இருக்கும்? என்று நீங்கள் முனகுவது கேட்காமல் இல்லை... ஹிஹிஹி)

உண்மையில் ராமகிருஷ்ணாமிஷன் பள்ளிகள் வேறெந்த அரசு பள்ளிகள் போலத்தாம் இயங்கும். ட்யூஷன் வந்து சேரவைக்க, கடனே என்று பாடம் நடத்தும் ஆசிரியர்கள், தேர்வுக்கு மாணவர்களை எப்போதும் தயாராய் வைத்திருக்க மாடல் தேர்வுகள் மற்றும் சிறப்பு பாடவேளைகள் என்றெல்லாம் எதுவும் இல்லாமல் இருப்பது என்று நிறைய சொல்லலாம்.



ஆனால் வாரத்தில் இரண்டு நாட்களுக்கு இரண்டு பீரியட் ப்ரேயர் இருக்கும். ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சரின் துதி பாட வைப்பார்கள். ஆன்மீக வகுப்புகள் என்று பெயர். முக்கால்வாசி பேர் சும்மா குசுகுசுவென்று தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டிருக்க என்னைபோல் அப்பிராணிகள் புதிதாய் ரத்தம் ஏற்றப்பட்ட போர் வீரர்கள் போல் ஒரு அர்த்த புஷ்டியோடு துதி பாடிக்கொண்டிருப்போம்.

குசுகுசுவென்று தங்களுக்குள் முனகிக்கொண்டிருக்கும் மாணவர்கள் எங்களை பரிதாபமாக பார்த்துக்கொண்டிருப்பார்கள். எதுவும் சொல்ல மாட்டார்கள். (தேர்வுக்கு காப்பி அடிக்க பேப்பர் தர நாங்கள் தேவை அல்லவா?) அந்த பயம் இருக்கட்டும் என்று நாங்களும் கடமையே கண்ணாய் துதி பாடிவிட்டு அதே உயர் ரத்த வெப்பத்துடனும், புத்துணர்ச்சியுடனும் பள்ளி லைப்ரரிக்கு போய் ஏதேனும் மொக்கை புத்தகத்தை அதீத கடமை உணர்ச்சியுடன் எடுத்து படித்துக்கொண்டிருப்போம்.

அப்போதெல்லாம் பனகல் பார்கில் அமர்ந்து தான் தேர்வுக்கு தயார் செய்வேன். பத்து மணி தேர்வுக்கு 8 மணிக்கு பார்க் போனால் நிழலான எல்லா புதர்களுக்கும் ஜோடி ஜோடியாக அமர்ந்திருப்பார்கள். இடமே கிடைக்காமல் வெய்யிலில் அமர்ந்தே படித்த நினைவும் உண்டு.

நான் பாட்டுக்கும் வளவள என்று பேசிக்கொண்டே செல்கிறேன் பாருங்கள்.... சரி கதைக்கு வருவோம்..

ஆறாவதிலிருந்து பன்னிரண்டாவது வரை தி நகரில் இப்போதிருக்கும் பனகல் பார்க் எதிரால் இருக்கும் ராமகிருஷ்ணா மிஷன் பள்ளியில் படித்த முன்னாள் மாணவன் நான். அப்படியொன்றும் மோசமான பள்ளி அல்ல அது. நியாயமாய் வகுப்புகள் நடத்துவார்கள்.

"அறியாமை களைய படிக்க வைக்கிறார்கள். சல்லிசான ஃபீஸில் கிடைக்கும் பொன்னான வாய்ப்பை பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்" என்கிற எண்ணப்பாடு கொண்ட எல்லாருக்கும் ராமகிருஷ்ணா மிஷன் பள்ளிகளில் தேவைக்கும் அதிகமான வசதிகள் இருக்கின்றன தாம் என்பதை என்னால் ஆணித்தரமாக கூற முடியும்.

நம்மூரில் எந்த உருப்படியான தொழில்துறை வேலைக்கு விண்ணப்பிக்கவும் பத்தாவது பன்னிரண்டாவது பாஸாவது செய்திருக்கவேண்டும் என்கிற போது, கொஞ்சம் முக்கினால் தான் படிப்பு வரும் போன்ற மாணவர்களையும் படிப்பே வராத மாணவர்களையும் எப்படியேனும் பத்தாவது பன்னிரண்டாவது பாஸ் செய்ய வைக்க வேண்டிய முழு பொருப்பையும் ஆசிரியர்களிடமே விட்டுவிடுவது பலன் தரக்கூடியது அல்ல.

ஏனெனில் அரசு பள்ளிகள் என்பது "எல்லோருக்கும் கல்வி" என்கிற அடிப்படையிலிருந்து இயங்குபவை. நன்றாக படிக்கும் மாணவர்கள் இந்த பள்ளிகளில் படிக்க நேர்வது சமூக நிர்பந்தம். படிப்பே வராத மாணவர்கள் இந்த பள்ளிகளில் படிக்க நேர்வது அரசாங்கத்தின் சமூக பார்வை.

பாங்க் உத்தியோகக்காரன், அரசு உத்தியோகக்காரன், ரிக்ஷா தொழிலாளி, மூட்டை தூக்குபவன் என எல்லோரின் பிள்ளைகளும் படிக்க வருவார்கள். படிப்பே வராத, முக்கினால் தான் படிப்பு வரும் என்கிற அளவுகோல்களில் அடங்குபவர்கள் தரும் தலைவலிகளிலேயே நாற்பதுகளில் உள்ள ஆசிரியர்களின் தாவு முதலிரண்டு பீரியடுகளுக்குள்ளே முடிந்துவிடும். மதியம் உணவு உண்டால் பிற்பகுதியில் உடல் மயக்கத்துக்கு முழு ஒத்துழைப்பு அளிக்க துவங்கிவிடும்.

என்னை பொருத்த வரையில், அரசு பள்ளிகள் தனியார்களுக்கு எதிராக மக்களுக்கேயென அரசு உருவாக்கி நடத்தும் கல்வியகங்கள். தனியாரிடம் பண பலம் இருக்கிறது. அது இல்லாத இடத்தில் வசதிகள் கூட குறைச்சலாக இருப்பினும் அடைப்படை வசதிகள் நிச்சயம் இருக்கும்.

லாபில் பிப்பட்டில் ஓட்டை, நூலகத்தில் புத்தகம் கிழிந்திருக்கிறது என்பதெல்லாம் சும்மா நம் தவறுகளை மறைக்க சொல்லிக்கொள்ளும் வெற்று வாசகங்கள் என்பதை ராம கிருஷ்ணா பள்ளியின் முன்னாள் மாணவன் என்கிற முறையில் என்னால் வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொள்ள முடியும்.

ராம கிருஷ்ணா பள்ளியில் தான் பன்னிரண்டாவது வரை சுமார் 7 வருடங்கள் படித்தேன். நான் ஆங்கிலத்தில் எழுதும் ஃபிக்ஷன்கள் இங்கே ஆங்கில பதிப்பகங்களின் பத்திரிக்கைகளிலேயே வெளியாகின்றன. நான் இப்போது வசிப்பதும் அமேரிக்காவில் தான். அமேரிக்கர்களுடன் தான். அவர்களுடன் அவர்களது மொழியில் தகவல்கள் பரிமாறிக்கொள்வதில் எனக்கு எவ்வித சிக்கல்களும் இருந்ததில்லை. மேலும் ஆங்கிலமே மொழி தானே. அறிவு அல்லவே.

என்னாலேயே இது முடிகிறது என்றால், ராமகிருஷ்ணாமிஷன் பள்ளிகளில் படிக்கும் ஒவ்வொருவராலும் இது முடியும் என்றே எந்த கோயிலிலும் கற்பூரம் ஏற்றி சத்தியம் செய்யத்தயார். தேவைப்படுவதெல்லாம்  "அறியாமை களைய படிக்க வைக்கிறார்கள். சல்லிசான ஃபீஸில் கிடைக்கும் பொன்னான வாய்ப்பை பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்" என்கிற எண்ணப்பாடு நமக்குள் இருந்தால் போதுமானது.

கல்வி என்பது ஒரு வியாபாரமாக, தொழிலாக ஆகிவிட்ட பிறகு ராமகிருஷ்ணா மிஷன் போன்ற அரசு பள்ளிகள் தான் உண்மையான சமூக கடமையுடன், மக்களுக்காக இயங்கும் பள்ளிகள். ஆனால் நாம் மெட்ரிக், சிபிஎஸ்சி பள்ளிகளைத்தான் மரியாதையுடனும் மதிப்புடனும் பார்க்கிறோம்.

வித்தியாசம் பள்ளிகளில் அல்ல, அந்த பள்ளிகளில் படிக்கும் மாணவர்களிடமும், அவர்களுக்கு தரப்பட்ட வாய்ப்பை அவர்கள் எப்படி அணுகுகிறார்கள் என்பதிலும் தான் இருக்கிறது. படிக்கிற பிள்ளை எங்கிருந்தாலும் படிக்கும்.

Sunday, 14 August 2016

நா.முத்துகுமார்

நா.முத்துகுமார்





கதைகளை பேசும் விழியருகே..எதை நான் பேச என்னுயிரே .. காதல் சுடுதே..காய்ச்சல் வருதே.. இருளும் இல்லாமல் ஒளியும் இல்லாமல் வானம் வண்ணத்தில் குளிக்கிறதே. - அங்காடி தெரு..

அம்புலியில் நனைந்து சந்திக்கிற பொழுது அன்புக்கதை பேசி பேசி விடியிது இரவு.. - வெய்யில்

இது அன்பால் வருகிற அவஸ்தைகளா இல்லை உஇதுவரை சேர்த்த இன்பம் துன்பங்களை உன்னுடன் பகிர்ந்திட துடிக்கிறேன் - கல்லூரி...
ன் மேல் வருகிறா ஆசைகளா..

உன் கண்கள் பார்க்கும் திசையோடு காரணமின்றி திரிகின்றேன்.. உந்தன் பார்வை என் தன் மீது விழ ஏனோ நானும் காத்திருப்பேன்.. - கல்லூரி

வெளியே சொல்லா ரகசியமா என் நெஞ்சில் உருத்துகிறாய் நீ.. சொல்லாமல் யார் மறைத்தாலும் என் கண்ணின் மணிகள் என்னை காட்டிவிடும் - கல்லூரி..

இரவும் விடியவில்லையே..அது விடிந்தால் பகலும் முடிவதில்லையே, பூந்தளிரே.. - மதராசபட்டினம்

நேற்று தேவையில்லை.. நாளை தேவையில்லை.. இன்று இந்த நொடி போதுமே - மதராஸபட்டினம்

நான் கேட்கும் அழகான சங்கீதங்கள் நீ எந்தன் பெயர் சொல்லும் பொழுதல்லவா - கற்றது தமிழ்

என் வரையில் இந்த வரிகளுக்காகவென்றே ஆயிரம் முறைகளேனும் நான் கேட்ட பாடல்களில் வெகு சில இவைகள்.

நா.முத்துகுமாரின் மரணம் உண்மையிலேயே இழப்பு தான்.

திறமைகள் மிகப்பல இருக்கும் நபர்களை அத்திறமைகளுள் ஏதோவொன்று தன் வசப்படுத்திக்கொள்ளும். அப்படி வசப்படுத்திக்கொள்கையில், அந்த திறமை தரும் வாய்ப்புகளினூடே நாம் பயணிக்க நேரும். ஆன்மாவின் விருப்பம் என்ற ஒன்று இருக்கிறது. நமக்கிருக்கும் திறமைகள் எல்லாவற்றுக்கும் நம் ஆன்மாவோடு உள்ள‌ தொடர்பில் சதவிகித வித்தியாசங்கள் இருக்கலாம்.

நாமும் கவிதைகள் எழுதிகிறோம். கவிதைகளின் கட்டமைப்பு, குறியீடுகள், உருவகங்கள் நமக்கும் வசப்படுகின்றன. அதற்கும் நம் ஆன்மாவுக்கும் ஒரு தொடர்பு இருக்கிறது. ஆனால், நம்மை வசப்படுத்திக்கொள்ளும் திறமை என்பது பொருண்மை உலகில் பிழைப்பதற்கென நாமாக வலிந்து நமக்குள்ளே தினித்துக்கொள்ளும் திறமை தான்.

எவ்வித காம்ப்ரமைஸும் இல்லாமல் நம் ஆன்மாவோடு தொடர்புடைய ஒரு திறமையை ஒட்டியே நமது பொருண்மை உலகின் பிழைத்திருக்கும் வழியையும் உருவாக்கிக்கொள்வது எல்லோருக்கும் சாத்தியப்படுவதில்லை. கவிதைகளில் அப்படி சாத்தியப்ப்பட்டவர்கள் வாலி, கண்ணதாசன் என்று நிறைய சொல்லலாம். சமகாலத்தில் அப்படி இருந்தவர் தான் நா.முத்துகுமார். ஆன்மாவுக்கு நெருக்கமான திறமையிலேயே தனது பொருண்மை உலகின் பிழைத்திருத்தலுக்கான பாதையையும் உருவாக்கிக்கொள்ளும் வாய்ப்பு கிடைத்த ஒரு சிலரில் இவரும் ஒருவர் என்று தான் நான் அவரை பார்க்கிறேன்.

பொருண்மை உலகின் முந்தீர்மானங்களில் விவரம் தெரியவரும் முன்பே எனது மூளையை கம்ப்யூட்டருக்கு ஒப்புக்கொடுத்துவிட்ட துர்பாக்கியசாலி நான் என்கிற எண்ணம் எனக்குள் எப்போதுமே உண்டு. அதை மிக தீவிரமாக நம்பவும் செய்கிறேன் நான். அதில் மறைக்க எதுவும் இல்லை. எனது ஆன்மா எந்த இழப்பை குறித்து தவிக்கிறது என்பதை உணர்வதிலிருந்து இந்த கம்ப்யூட்டர் தினமும் என்னை தந்திரமாக திசை திருப்பிக்கொண்டே இருப்பதாகத்தான் நான் நினைக்கிறேன்.  அந்த இழப்பு குறித்து நான் வருத்தப்ப்படும் காலத்தை அது வெகுவாக தாமதப்படுத்துகிறது என்பது நிஜம்.

நா.முத்துகுமாரின் 41வயதில் மரணம் என்பதை ஜீரணித்துக்கொள்ளவே முடியவில்லை. கண்ணதாசன் வாலி போல் இன்னும் முப்பது நாற்பது வருடங்கள் என் போன்ற துர்பாக்கிய ஜீவன்கள் ஆன்மாவோடு தொடர்பு கொள்ள இன்னும் இன்னும் பல வரிகளை அவர் எழுதியிருக்கலாம்.

ஆன்மாவோடு எப்போதும் தொடர்பிலிருந்த ஒருவரை மிகவும் பிடித்துப்போய் ஆன்மா தன்னுடனேயே அவரை அழைத்துக்கொள்ள முடிவு செய்துவிட்டதோ என்னமோ? நா.முத்துகுமாரின் மரணத்திற்கு எனது ஆழ்ந்த இரங்கல்...

Friday, 12 August 2016

எழுத்தாளர் சுஜாதா


எழுத்தாளர் சுஜாதா


எழுத்தாளர் சுஜாதாவின் பிறந்த நாள் அல்லது மறைந்த நாளுக்கு சமீபமாக இந்த பதிவை வலையேற்றினால் உடனே ஆளாளுக்கு 'ஜனனம் மரணத்தில் தான் மனுஷப்பய நினைப்பு வருது பயபுள்ளைக்கு" என்று முகனூலில் ஸ்டேடர் போடக்கூடும். அதனால் காத்திருக்காமல் எழுதிவிடுகிறேன்.

எழுத்தாளர் சுஜாதா மேல் ஒரு தனி ..................... பாசமா, அன்பா, மரியாதையா, க்ரேஸா... என்னவென்று சொல்லத்தெரியவில்லை. அந்த மனுஷன் ஒரு ராட்சஸன்.. ராட்சஸந்தான்.. அப்படித்தான் சொல்லத்தோன்றுகிறது.

இலக்கியம் புரிகிறது. ஆனால் அதை வைத்து புரியாமலே எழுதி எழுதி " நீ நெருங்கவே முடியாத அளவுக்கு நானெல்லாம் பெரிய இலக்கியவாதியாக்கும்" என்று காலரை தூக்கிவிடவில்லை. தனக்கு புரிந்ததை எல்லோருக்கும் புரியவைத்தார்.. காலம் முழுவதும் அதற்கெனவே உழைத்தார்.



அவருடைய பல ஆக்கங்களில் இலக்கிய மதிப்பு இல்லை என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன்.. ஆனால் இலக்கிய மதிப்புள்ள ஆக்கங்களால் இதுவரை இந்த சமூகத்துக்கு என்ன நன்மை நடந்திருக்கிறது? அட அவ்வளவு ஏன்.. இலக்கிய எழுத்தையே உயிர்மூச்சாய் கட்டிக்கொண்டு அழுதவரெல்லாம் எங்கே என்னவானார்கள்? ஒரு கவிஞர் வருமை காரணமாக இறந்தார்.

குறைந்தபட்சம் ஒரு சுய ஒழுக்கத்தை கூட நிலை நாட்ட முடிந்ததில்லை. கவிஞர்கள் சந்தித்தால் கைகலப்பாகிவிடுகிறது. சாராய பாட்டில்கள் உடைந்து ஒழுகுகின்றன. அறிவு சார் தளம் என்பது உண்மையில் என்ன என்கிற கேள்வி எழுகிறது. அறிவு சார் தளத்தில் இருப்பவனை ஏன் வறுமை நெருங்குகிறது? வறுமை விரட்ட முடியாத ஒரு தளம் எப்படி அறிவு சார் தளமாகிறது? வறுமையை விரட்ட அறிவுக்கு தகுதியில்லை என்று அர்த்தம் கொள்ள வேண்டுமா? வறுமையையே விரட்ட முடியாத அறிவு இருந்தென்ன? அது எதற்காகும்?

சுஜாதா எனக்கு ஆதர்சம்.

பொறியியல் படித்தார். பொறுப்பாய் வேலை. வயிற்று பிழைப்புக்கு ஒரு வேலை. எஞ்சிய நேரத்தில் அறிவு தேடலுக்கு ஒரு தளம். அதையே சாதனையாக்கிக்கொள்ள துடிக்கும் முனைப்பு. 'எழுத்தால் நாசமானான்' என்கிற பெயர் எடுக்கவில்லை. எழுத்துக்கே ஒரு ஸ்டான்டர்டு சுஜாதாவால் வந்தது. உடனே தீவிர இலக்கிய காவலர்கள் எழுந்து 'ஸ்டான்டர்டு' என்றால் என்ன தெரியுமா? என்று முழங்குவார்கள்.

என்னை பொறுத்தவரை வாழவைக்காத ஸ்டான்டர்டு, ஸ்டான்டர்டு இல்லை. அவ்வளவுதான். டாட்.

சுஜாதாவின் அனைத்து ஆக்கங்களும் வாசித்திருக்கிறேன். ஒரு எழுத்தாளரின் எழுத்தை அதிகம் வாசிப்பதில் ஒரு சிக்கல் இருக்கிறது. நமது எழுத்தில் அவரது வாசம் வீசிவிடக்கூடும். அது நடக்கக்கூடாது. நடந்துவிட்டால், 'அவரை காப்பி அடிக்கிறான்' என்பார்கள். எனது ஆக்கங்களை என் வகையிலேயே தான் இதுகாறும் எழுதியிருக்கிறேன்.

நம்மூரில் ஒருவர் மருத்துவராக இருந்தால் பொறியாளராக இருக்க வாய்ப்பில்லை. பொறியாளராக இருந்தால் சார்டர்டு அக்கவுன்டன்ட் ஆக இருக்க வாய்ப்பில்லை. அதுதான் பத்தாவதிலேயே பிரித்துவிடுகிறார்களே. ஆனால், எந்த ஒரு விஷயம் குறித்தும் பார்பட்சமின்றி தெளிவாக அறுதியிட எல்லா துறைகள் சார்ந்த அடிப்படை புரிதல் தேவைப்படுகிறது. சுஜாதாவிடம் அது இருந்தது.

ஏன் எதற்கு எப்படியில் ஒரு முறை ஒரு வாசகர் ஜாதகம் குறித்து கேள்வி கேட்கிறார்.

ஜாதகம் சரியா தவறா என்பதெல்லாம் ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும். மனித வாழ்வை பிரபஞ்ச இயக்கங்களோடு தொடர்புபடுத்துவது எனக்கு பிடிக்கிறது என்கிற அர்த்தத்தில் அதற்கு சுஜாதா பதில் அளித்திருந்தார்.

உண்மையில் அவர் ஒரு அபூர்வம் தான் எல்லா பொறியியல் பட்டதாரிகளுக்கும் உயிரியலில் ஆர்வம் இருக்காது. எத்தனை மருத்துவர்களுக்கு டையோடு என்றால் என்ன என்று தெரியும்? எத்தனை அக்கவுண்டன்ட்களுக்கு ஒரு செல்லில் இருக்கும் ஏலியன் பற்றி தெரியும்? இப்படி தெரிவது சாதாரண காரியம் அல்ல. ஒரு ஜிம் பாய், படிப்பாளியாக இருப்பதில்லை. ஒரு பொறியியல் பட்டதாரி கவிஞனாகவும் இருப்பது எல்லா இடங்களிலும் நடப்பதில்லை.

சுஜாதா ஒரு கலவை. அவருக்கு கணிதமும் வரும். கம்ப்யூட்டரும் வரும். பயாலஜி, இயற்பியல், வேதியியல் கூட வரும். சுஜாதா ஒரு உண்மையான அறிவுத்தேடல்வாதி. இந்த வாதிகளிடம் ஒரு பிரச்சனை இருக்கிறது. அது அடுத்தென்ன என்கிற தேடல். சுஜாதா அடுத்தடுத்து என்று போய்க்கொண்டே இருந்தார். நின்று நிதானித்து ஒரு துறையை எடுத்துக்கொண்டு ஆராய்வதில் பல துறை சார்ந்த தகவலகளின் இழப்பு அவரால் கொடுக்க முடியாத விலையாகத்தான் இருந்திருக்க‌வேண்டும்.

அவர் ஒரு துறையில் ஆராய்ச்சி என்று தேங்கியிருந்தால் நிச்சயம் ஏதோவொரு உண்மையை கண்டுபிடித்திருப்பார். ஆனால் இடைப்பட்ட காலத்தில் அந்த உண்மைக்கு செலவு செய்த காலத்தில் பலவற்றை அவர் இழந்திருக்ககூடும். அந்த உண்மை அந்த இழப்புகளுக்கு ஈடாக இல்லாமல் போக அதிகமான சாத்தியக்கூறுகள் இருக்கலாம் என்பதை அவரது அதீத புத்திசாலித்தனம் முன்கூட்டியே கண்டுகொண்டிருக்கவேண்டும்.  சாதுர்யமாக அந்த ஏரியாவுக்குள் போகாமல் தவிர்த்துவிட்டார் என்றே நான் திடமாக நம்புகிறேன்.

மற்றபடி அவரது சிந்தனா முறை என்பது இலக்கிய மதிப்பீடுகளுக்கு மிக மிக பக்கம் தான். அவருக்கு எதுவோ தெரிந்திருக்கிறது. அது அவரை தீவிர இலக்கியத்தின் பால் நெருங்க அணுமதிக்கவில்லை. அதை அவர் துல்லியமாக உணர்ந்தும் இருந்திருக்கவேண்டும். இதுதான் அவர் குறித்த என் புரிதல்.

அழுது வடியும் இலக்கியவாதியாக இருப்பதா? சிரித்து வாழும் வெற்றியாளனாக இருப்பதா? என்கிற கேள்வி வருகையில்  அவருக்கு தெரிந்திருந்த 'அந்த ஏதோ ஒன்று' அவரை வெற்றியாளனாகவே இருந்துவிட பணித்திருக்கிறது.

அவரை நேரில் சந்திக்க வாய்ப்பு கிடைக்காத என் போன்ற அவரின் தீவிர அபிமானிகளுக்காக அவர் எண்ணற்ற ஆக்கங்களை விட்டுச் சென்றிருக்கிறார். அவருடைய நாவல்களை வாசிக்கையில் அவரே அருகில் இருந்து சிரித்துக்கொண்டே கதை சொல்வது போலிருக்கும். சுஜாதா சுஜாதா தான். சுஜாதாவின் இடம் இனி எப்போதும் யாராலும் நிரப்பப்படபோவதே இல்லை.

Sunday, 7 August 2016

அம்பெய்தலும் மாட்டுத்தொழுவமும் - கவிதை

அம்பெய்தலும் மாட்டுத்தொழுவமும் - கவிதை




துல்லியமாய் அம்பெய்ய கற்ற நீ
மாட்டுத்தொழுவத்தில் என்ன செய்கிறாய்?
மாட்டுத்தொழுவத்தில் அடைய நேர்ந்த நீ
அதை விட்டுவர முயலாததேன்?
மட்டுமன்றி,
அம்பெய்ய கற்கும் என்னிடமும்
மாட்டுத்தொழுவத்தின் அருமைகள்
குறித்தே பேசுவதேன்?
அம்பெய்ய கற்ற நீ
சாணி அள்ள நிர்பந்திக்கப்படுவது
ஒரு விபத்து...
விபத்துக்களை துல்லியமாய் செதுக்கி
நிகழ வைப்பதோர் கற்பிதம்...
விபத்துக்களில் சிக்குமளவிற்கு
உனது மூளை நரம்புகளை மழுங்கச்செய்தவர்கள் மீது
இவ்வுலகின் பேரன்பை நீ
எதிர்பார்ப்புகளின்றி செலுத்துவது போல்
ஓர் சுயம் அழிப்பு
இருக்கவே முடியாது...