Friday, 21 June 2013

ராணி (23.6.2013) வார இதழில் என் கவிதை

ராணி (23.6.2013) வார இதழில் என் கவிதை

ஒரு எழுத்தாளன் என்பவன் எல்லாவகையான எழுத்துக்களையும் எழுத வேண்டும் என்பார்கள். காதலில் பரிச்சயமே இல்லாவிட்டாலும் கூட, காதல் கவிதைகளை எவரும் எழுதி விட முடியும் என்பதே காதல் கவிதைகளுக்கென இருக்கும் தனிச்சிறப்பு. காதல் செய்ய இதுகாறும் கொடுத்துவைக்கவில்லை என்றாலும், கற்பனையான எனது இன்னுமொரு காதல் கவிதை இந்த வார ராணி வார இதழில் வெளியாகியிருக்கிறது என்பதை மகிழ்ச்சியுடன் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.

'இமைக்குடை' என்ற தலைப்பிலான இக்கவிதை வெளியான இதழின் 16ம் பக்கத்தின் பிரதி இங்கே.


Tuesday, 11 June 2013

நேற்றில் ஒரு நாள் - சிறுகதை

நேற்றில் ஒரு நாள் - சிறுகதை

சுட்டெரிக்கும் 45 டிகிரி வெய்யிலும், குறுக்கும் நெடுக்குமாய் பறந்து கொண்டிருந்த ஹைட்ரோஜன் கார்களும், அவற்றினூடே தெருவோரங்களில் கடந்து போய்க்கொண்டிருந்த ரோபாட்களுமாக, காலை நேர பரபரப்புக்கிடையே மார்க் டைம் ட்ரான்ஸ் என்று பெரியதாக தங்க நிறத்தில் எழுதப்பட்ட அந்த இரண்டடுக்கு கட்டிடத்தின் மெயின் கேட்டை ஊடுறுவி ஓட்டமும் நடையுமாக ஒருவன் உள்ளே நுழைந்துகொண்டிருந்தான்.

உயரம் ஐந்தரை அடி. மாநிறம். கறுப்பு பாண்டும், வெள்ளையில் சட்டையும், கறுப்பு ஷூவும் அணிந்து ஒரு பக்கா எக்ஸீக்யூட்டிவ் போலிருந்தான். அவன் நடவடிக்கைகளில் ஒரு திட்டமிட்ட அவசரம் தெரிந்தது. அவன் கண்கள் அலைபாய்ந்தபடி இருந்தன. அவன் உடைக்கும் கொஞ்சம் பொறுந்தாமல் அவன் கழுத்தை கட்டித் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது அந்த மெமரி அப்சார்பர் வையர்லெஸ் டிவைஸ்.

இந்தக் கருவி குறித்த மேல்விவரங்கள் கொஞ்சம். இது ஒரு கம்பியில்லாத கருவி. மூளையில் உருவாகும் மிகமிகக் குறைந்த அளவிலான மின்சாரத்தை இந்தக் கருவியில் இருக்கும் எலக்ட்ரோ மாக்னெட் வசீகரித்து தனக்குள்ளே இருக்கும் நினைவுக்கூட்டில் சேகரித்துக்கொள்ளும். இது அந்தக் கருவியை அணைக்கும் நொடி வரையிலான அந்த மனிதனின் நினைவுகளைத் தனக்குள்ளே பதிந்துகொள்ளும். மூளைக்கு இரண்டடி தூரம் வரைதான் அது வேலை செய்யும். மூளை மாற்று அறுவை சிகிச்சைகளிலோ, அல்லது செயற்கையாக மூளையை உருவாக்கும் பொருத்தும் தொழில் நுட்பங்களிலோ இந்த கருவிகொண்டு சேகரித்த நினைவுகளைப் பதிந்து மீண்டும் அந்த மனிதனைப் பழையபடி மாற்ற முடியும்.

மெயின் கேட்டைத்தாண்டிய ரிசப்ஷனில் காத்திருந்த ஒரு சிறிய ரோபாட், ஸ்கேனரை எடுத்து நீட்ட சரியாக பத்துமணிக்குண்டான ரிசர்வேஷன் டிக்கட்டை நீட்டிய‌ அவனுடைய வலது கையில் ஒரு ஃபைல் இருந்தது. 'ஆக்ஸஸ் க்ளியர்ட்' என்று சற்று உரக்கமாக ஒரு ஒளிப்பெருக்கி கத்த, பக்கவாட்டிலிருந்த கண்ணாடிக்கதவு திறந்துகொள்ள அதனுள் ஊடுறுவி நுழைந்தான். மேலும், கீழும், பக்கவாட்டிலும் என நாற்புறங்களிலும் பளீர் வெள்ளையில் அந்த அறை பிரம்மாண்டமாக இருக்க, சற்றேரக்குரைய 20 டிகிரியில் அறைமுழுவதும் சீராக குளிரூட்டப்பட்டிருக்க, அறைக்கதவின் வெகு அருகாமையில் நான்கு பேர் சதுரமாக அமர்ந்து பேசக்கூடிய வகையில் குஷன் இருக்கைகள் போடப்பட்டிருக்க, அதைத் தாண்டி, பூமி மற்றும் செவ்வாய் கிரகங்களின் லேசர் காட்சிகளும் பக்கத்திலேயே ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டினின் புகைப்படமும் லேசரில் ஓடிக்கொண்டிருக்க, அதன் கீழே 12-05-2511 என்று தேதி காட்டிக்கொண்டிருக்க‌, அதையும் தாண்டி கறுப்பு நிறத்தில் ஒரு மேஜையில் சில கோப்புக்களை சரிபார்த்தபடி இருந்த, கண்ணாடி மற்றும் கருப்பு நிறத்தில் கோட் சூட் அணிந்து அமர்ந்திருந்த‌ அந்த நாற்பத்தைந்து வயதுக்காரர் நிமிரவும், அவன் அவருக்கெதிரே வந்து நிற்கவும் கனகச்சிதமாக இருந்தது. அவரின் மேஜையில் இருந்த பெயர்ப்பலகையில் மார்க் (மார்கண்டேயன்) என்றிருந்தது. அவர் ஏதோ கேட்க எத்தனித்து அவதானிக்கும் தோரணையில அமர்ந்திருந்த சாய்வு நாற்காலியில் சாய்ந்தபடி....

'கேன் யூ ஹெல்ப் மி? எனக்கு ஒரு பொண்ண காப்பாத்தணும்.' அவருக்கு அதிகம் வேலை கொடுக்காமல் தொடங்கினான் அவன்.

'ஓ தட்ஸ் இன்ட்ரஸ்டிங். நீங்க....?'.

'ஐ ஆம் ராஜேஷ்'.

'ஓ எஸ்..எஸ் ஐ ரிமெம்பர். நீங்க அப்பாயின்ட்மென்ட் வாங்கியிருந்தீங்கள்ள!! ஹ்ம்ம் அன்ட் நீங்க காப்பாத்தனும்னு நினைக்கிறது?'

'ப்ரியா. என் லவர்'.

'ஓ தட்ஸ் ரோமான்டிக். ஹ்ம்ம் ச‌ரி நான் எப்ப‌டி உத‌வ‌முடியும்னு நினைக்கிறீங்க?'

'அவ‌ சாகுற‌துக்குள்ள‌ அவ‌ள‌ நான் காப்பாத்த‌ணும்னா நான் அவ‌கிட்ட‌ போக‌ணும்'

'ஓகே அவ‌ங்க‌ இப்ப‌ எங்க‌ இருக்காங்க‌?'.

'அவ‌ எங்க‌யும் இல்ல‌'.

'அப்டின்னா?'

'அவ‌ செத்துட்டா'.

'ஓ காட், எப்போ?'

'நேத்து காலைல பத்து மணிக்கு'.

'ச‌ரி இப்போ நான் என்ன‌ செய்ய‌ணும்?'.

'அவ‌ சாகுற‌ நொடி நான் அங்க‌ இருக்க‌ணும். அதாவ‌து நேத்து காலைல‌ ப‌த்து ம‌ணிக்கு பக்கத்துல இருக்குற பார்க்குல நான் இருக்கணும்'. சொல்லிவிட்டு மார்க்கையே பார்த்தான் ராஜேஷ். ராஜேஷை ஒரு கணம் ஆழமாக பார்த்துவிட்டுத் தொடர்ந்தார் மார்க்.

'அதுக்கு நிறைய செலவாகும் ராஜேஷ்'.

'தெரியும். ஐ காட் சம்திங் ஆஃப் யுவர் இன்ட்ரஸ்ட். நான் நேற்றைக்கு போயே ஆகனும். அதுக்கு நீங்க எனக்கு ஹெல்ப் பண்ணீங்கன்னா எனக்கு சொந்தமான மார்ஸ் ஸ்டோன்ஸ், அதோட ஸ்பேஸ் ஷிப்ஸ், மார்ஸ்ல கல்லு வெட்றதுக்கான பர்மிஷன்ஸ் இதெல்லாத்துலயும் உங்களுக்கு பார்ட்னர்ஷிப் குடுக்குறேன். அது என்னை அனுப்புறதுக்கான உங்க ஃபீஸைவிட ஜாஸ்திதான்னு எனக்கு தெரிஞ்சிருந்தும்'.

காலாட்டிக்கொண்டே கேட்டுக்கொண்டிருந்த மார்கின் கால்கள் சட்டேன நின்றுபோனது. ராஜேஷ் சொன்ன தொழில்கள் குறித்து அவர் முன்பே அறிந்திருந்தார். முன்பெல்லாம், நிலத்தினடியில் கிடைத்த தங்கங்களை வெட்டி ஆபரணங்கள் செய்து அணிந்துகொண்டிருந்த மனித இனம் இப்போது, செவ்வாய் முதலான கிரகங்களில் கிடைக்கும் கற்களை பூமிக்கு கொண்டுவந்து ஆபரணங்களாக்கி அணிந்து மகிழ்கிறது. ஜூப்பிடர் கிரகத்தை சுழலும் ஒரு நிலாவின் மேல்தளம் மைனஸ் நூற்றுஅறுபது டிகிரிக்கு குளிர்ந்து வெறும் பனிக்கட்டிகளாக இருக்கும். ஆனால், இதன் கீழ் இளகிய தண்ணீர் நிலவைச் சுற்றிலும் சூழ்ந்து இருக்கும். இந்த நீரில் பூமியில் வாழும் கடல் உயிரிணங்களை போல் சில உயிரினங்கள் வாழ்கின்றன. அவைகளையும் அங்கிருந்து இங்கே கொண்டு வந்து ஆக்குவாரியங்களில் காட்சி பொருளாக வைத்தல், வீட்டில் வளர்த்து அழகு பார்த்தல் முதலானவை இப்போது பூமியில் பிரபலம். அதைத்தான் தொழிலாகச் செய்கிறான் ராஜேஷ். கோடீஸ்வரர்கள் இவைகளுக்கு பல லட்சம் கோடிகளை வாரி இறைப்பார்கள்.ஒரு நொடி மீண்டும் ராஜேஷை ஆழமாகப் பார்த்துவிட்டுத் தொடர்ந்தார்.

'வெல், இட்ஸ் எ ஃபைன் செட்டில்மென்ட் தென். ஒரு நாட்டோட கவர்ன்மென்ட் குடுக்காத டீல் எனக்கு நீங்க குடுக்கறதா சொல்றப்போ, இட்ஸ் இன்ட்ரஸ்டிங். பி ப்ராக்டிக்கல் படி. ஒரே ஒரு லவர். அவளும் செத்துட்டா. நீங்க குடுக்கறதா சொல்ற சொத்து எவ்ளோ வொர்த் தெரியுமா? 2511 ல அது ரொம்ப ரொம்ப காஸ்ட்லி. பேசாம புதுசா ஒரு பொண்ண லவர் ஆக்கிக்குவீங்களா, அத விட்டுட்டு ஏன் பழசு'.

'இருக்கலாம். ஒரு விஷயம் முடிஞ்சிடுச்சுன்னு மனுஷன் நினைச்சிட்டா அதுதான் அதோட முடிவுன்னு ஆயிடிச்சி. நான் அவ முடிஞ்சிட்டதா இன்னும் நினைக்கல. அதான்.' என்றுவிட்டு மெளனித்த ராஜேஷ் பின் தொடர்ந்தான்.

'நீங்க என்னை அனுப்புறதுக்குள்ள எனக்கு மனசு மாறிச்சுன்னா பாக்கலாம். இதுல‌ உங்களுக்கு தேவையான என் மார்ஸ் ஸ்டோன்ஸ் ரிலேடெட் டாகுமென்ட்ஸ் இருக்கு உங்களுக்கு தேவையான ப்ரைமரி டாகுமென்ட்ஸ்ல என் சிக்னேச்சரோட‌. நீங்க என்னை எவ்ளோ சீக்கிரம் அனுப்புறீங்களோ அவ்ளோ அதிகமா நான் உங்கள நினைப்புல வச்சிருக்க முடியும்'. என்றுவிட்டு எதிரேயிருந்த மேஜையில் ராஜேஷ் தான் கொண்டுவந்திருந்த‌ அந்த‌ ஃபைலை அவர் பக்கமாக வைத்தான். ராஜேஷை ஸ்னேகமாய் பார்த்துக்கொண்டே அதை தன் இடதுகையால் தன் பக்கம் இழுத்துக்கொண்டார் மார்க்.

'ஷீலா' இழுத்த ஃபைலைப் பிரித்துப் பார்க்காமல் உட்கார்ந்திருந்த சீட்டில் ஒரு பொத்தானை அழுத்தியபடி சற்றே உரக்க அவ‌ர் அழைக்க, சில நொடிகள் இடைவெளி விட்டு

'எஸ் ஸார்' என்றபடி ரூம் கதவு திறந்து உள்ளே வந்தாள் அவள். பார்க்க ஆங்கிலோ இந்தியப்பெண் போலிருந்தாள். அவரது செக்ரட்டரியாகத்தான் இருக்கவேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டான் ராஜேஷ். அவளின் ஒடுங்கிய கன்னங்கள் அவளைப் பற்றிக் குதர்க்கமாக அவனை நினைக்க வைத்தது.

'ஷீலா, கன்சிடர் திஸ் ஜென்டில்மேன்ஸ் கான்டிடேச்சர். அர்ஜென்ட்.' என்றுவிட்டு, 'எஸ் ஸார்' என்றபடி ஃபைலை உடனே கையிலெத்துக்கொண்டு வெளியேறுபவளை ஓரக்கண்ணால் பார்த்தபடியே தொடர்ந்தார் மார்க்.

'ஓகே ராஜேஷ், டைம் டு ஃப்ளை, என்னோட வாங்க‌' என்றுவிட்டு எழுந்து நடக்கத் தொடங்க தன்னிச்சையாய் ராஜேஷ் சீட்டிலிருந்து எழுந்துகொண்டு மார்க்கை தொடர்ந்தான்.

'திஸ் வே ப்ளீஸ்' என்றபடி மார்க் ஏவுதளத்தை நோக்கி ராஜேஷை அழைத்துச்சென்றார்.

மார்க் வைத்திருப்பது கடந்த காலத்திற்கு பயணிக்க உதவும் ஒரு தொழில்நுட்பத்தை உள்ளடக்கிய டிராவல்ஸ் நிறுவனம். 2010 களில் காகிதத்தில் இருந்த தொழில் நுட்பம் 2511 களில் சாத்தியமாகி, மக்களுக்கான நேரடி பயன்பாட்டுக்கு வந்திருந்தது. இருப்பினும் பூமி மொத்தத்துக்கும் ஒரே ஒரு நிறுவனம்தான். அது பொருளாதாரம் மிக வளர்ந்துவிட்ட இந்தியாவில் இருந்த மார்க்கின் நிறுவனம். இந்தத் தொழில் நுட்பம் சற்றே வித்தியாசமானது.

அதிக எடை கொண்ட, அதே நேரம் ஈர்ப்பு விசை கொண்ட ஒரு வஸ்துவானது, ஒரு குறிப்பிட்ட அளவுக்கு சுருங்கிப்போகும்போது அதன் அபரிமிதமான‌ ஈர்ப்பு விசை தன்னைத்தானே விழுங்க நினைக்கையில் அது ஒரு ப்ளாக் ஹோலாகிவிடுகிறது. இப்படியாகிவிடும் ப்ளாக் ஹோலுக்கருகில் எது வந்தாலும் அது உள்ளிழுக்கப்படும். இதன் அபரிமிதமான ஈர்ப்பு விசையில், ஒளியை கண்களால் உணரவைக்கும் நுண்துகல்கள், அவை துகள்களோ அல்லது அலைகளோ, கூட விழுங்கப்படுவதால் இந்த ப்ளாக் ஹோல் எத்தனை பெரியதாக இருந்தாலும் கண்களுக்கு புலப்படுவதில்லை. ஆனால், இவைகளை டாப்ளர் கண்ணாடிகள் மூலம் பார்க்கலாம். ஆனால் மறைமுகமாக. அதாவது, ப்ளாக் ஹோல்கள் எதையும் விழுங்குகையில் அதனால் ஏற்படும் ஒளி மாற்றங்களை இந்தக் கண்ணாடிகள் படம் பிடிக்கும். அதைக் கொண்டு ஓரளவு ஊகித்துக்கொள்ளத்தான் முடியுமே தவிர நேரடியாக கண்களால் பார்க்க முடியாது. ப்ளாக் ஹோல்களின் ஈர்ப்பு சக்திக்கும் எதிரிடையான ஒரு நிகழ்வு ஒயிட் ஹோல் என்பது. அதாவது உள்ளிருக்கும் எதையும் அபரிமிதமான வேகத்தில் வெளித்தள்ளுதல். ஒரு ப்ளாக் ஹோல் விழுங்கும் எதுவும் வெளித்தள்ளப்பட ஒயிட் ஹோலை சந்தித்தாக வேண்டும். அந்தப் பாதையை வார்ம் ஹோல் என்பார்கள்.

மார்க்கின் நிறுவனம், ஒரு ஸ்பேஸ்ஷிப் வைத்திருக்கிறது. இதன் எடை அதிகம் ஆனால் விட்டம் குறைவு. இதில் ஏறிவிட்டால், அது விண்வெளியில் ஒரு வட்டப்பாதையில் மணிக்கு 70000 மைல் வேகத்தில் சுழல்கையில், ப்ளாக்ஹோல் உருவாகும். அதனுள் இந்த விண்களம் உள்ளிழுக்கப்பட்டு, ஒரு வார்ம் ஹோல் பாதையில் பயணித்து, ஒரு ஒயிட் ஹோல் மூலமாக வெளித்தள்ளப்படும். அவ்வாறு வெளித்தள்ளப்படுகையில், காலத்தின் அந்தத் தருணத்தில் வெளித்தள்ளப்படும் ஒவ்வொரு வஸ்துவும் கடந்த காலத்தில் அவர்களுக்கான இடத்தில் இருப்பார்கள். அப்படி ஒரு இடம் இருக்கவில்லையெனில் அவர்கள் ஒரு ஒன்றுமில்லாத இடத்தில் இருப்பார்கள். அந்த இடம் மறுபடியும் ஒரு ப்ளாக் ஹோல்தான் என்பதில் எந்த சந்தேகமும் வேண்டாம். காலத்துக்கு முன் பயணித்துவிட்ட பின் மீண்டும் நிகழ்காலத்துக்கு வர, இதேபோன்றதொரு ப்ளாக்ஹோல்‍ - வார்ம் ஹோல் - ஒயிட் ஹோல் இருக்கவேண்டும். இந்தத் தலைவலிகளையெல்லாம் மார்க்கின் நிறுவனம் பார்த்துக்கொள்ளும்.

'ராஜேஷ், இதை வச்சுக்கோங்க' என்றுவிட்டு ஒரு சிறிய பேனாவைப் போன்று தோற்றமளித்த ஒன்றை நீட்டினான். ராஜேஷ் அதை வாங்கி உருட்டி உருட்டி பார்த்தான். அதன் தலையில் சிவப்பு நிறத்தில் ஒரு பொத்தான் இருந்தது. அது முழுமைக்கும் ஒரு குப்பி போல் இருந்தது.

'இதுதான் ஸ்விட்ச். இதை அழுத்தினா இது ஒரு மயக்க மருந்தை உங்க விரல் வழியா இன்ஜெக்ட் பண்ணும். நீங்க கண் முழிச்சி பாக்குறப்போ நீங்க நேற்றைல சரியா பத்து மணிக்கு இருப்பீங்க. அங்க நீங்க செய்யக்கூடாத ஒண்ணு, உங்கள பெத்தவங்களையோ, அல்லது தாத்தா பாட்டனாருங்களையோ கொன்னுடக்கூடாது. அப்புறம் நீங்க நிகழ்காலத்துக்கு திரும்பி வர்றதுக்கு அர்த்தமே இல்லாம போயிடும். அவ்ளோதான். இந்த சிவப்பு ஸ்விட்சை மறுபடியும் அழுத்துறவங்க கண்ணு முழிச்சி பாக்குறப்போ இங்க இருப்பாங்க. உங்களுக்கு மறுபடியும் இன்னிக்கு வரணும்னா நீங்கதான் அழுத்தணும். இல்லன்னா நீங்க கடந்த காலத்துலயே இருக்க வேண்டி இருக்கும். புரியிதா' என்றுவிட்டு ராஜேஷைப் பார்த்தார் மார்க்.

மார்க்கின் கண்களை தீர்க்கமாய் பார்த்தபடியே அமோதிப்பாய் மேலும் கீழுமாய் தலையசைத்தான் ராஜேஷ். அவன் பார்வையில் சீக்கிரம் கிளம்பும் அவசரம் தெரிந்தது.

'ஓகே. சீ யூ சூன்' என்றுவிட்டு மார்க் நின்றுகொள்ள, வெளிர் பச்சை நிறத்தில் சீறுடை அணிந்த இருவர் ராஜேஷை அங்கிருந்து அழைத்துச்செல்ல வந்தனர். ராஜேஷ், சற்று நிதானித்துவிட்டு, திரும்பி நடந்து மார்க்கை நெருங்கி, அவரை தோழமையாய் அணைத்துவிட்டு, அந்த சீருடைக் காவலர்கள் காதில் விழாத வகைக்கு அவரின் காதில் ஏதோ சொல்ல, கவனமாய்க் கேட்டுக்கொண்டார் மார்க். கைகுலுக்கிவிட்டு ராஜேஷ் அந்த சீருடைக் காவலர்களுடன் நடக்க, ராஜேஷ் நடந்து செல்வதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார் மார்க். செல்லும் வழியெங்கும் அவர்கள் ஏதும் பேசவில்லை. நேராகச் சென்று வலது புறம் திரும்பி ஒரு கதவைத் திறக்க உள்ளே ஒரேயொரு படுக்கையுடன் ஒரு சின்ன அறை முழுவதும் பளீர் வெள்ளை நிறத்தில். ராஜேஷ் உள்ளே நுழைந்தவுடன் அவர்கள் அவன் பின்னே அந்த அறைக்கதைவை பூட்டும் சத்தம் கேட்டது.

சற்று நேரம் அந்த அறையை அமைதியாய் அவதானித்தான் ராஜேஷ். படுக்கையை ஒட்டி துணியாலான அந்த அறை சுவற்றில் ஐந்தரை அடி உயரத்தில் ஒரு முகம்பார்க்கும் கண்ணாடி அவன் கவனத்தை ஈர்த்தது. ராஜேஷ் மெதுவான சீரான நடையில் அதன் முன் சென்று நின்றான். அவன் முகத்தை சிறிது நேரம் உற்றுப்பார்த்தான். நீண்டதொரு பெருமூச்சுவிட்டுப் பின் அந்த படுக்கையில் சென்று அமர்ந்து கொண்டு ஒரு நிமிடம் தியானிப்பது போல் ஆழமாக மூச்சிழுத்துவிட்டான். அவன் கழுத்தில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த மெமரி அப்சார்பர் தொடர்ச்சியாய் அவன் நினைவுகளைப் பிரதியெடுத்து சேமித்துக்கொண்டிருந்தது. தன் வலது கை கட்டை விரலால் மார்க் தந்த குப்பியின் சிவப்பு பொத்தானை அழுத்த விசுக்கென்று ஏதோ உடலுக்குள் நுழைந்த உணர்வுடன் அவன் நினைவு இருளைத் தழுவியது.

ராஜேஷ் கண்விழிக்கையில் அவன் அந்த பார்க்கில் மல்லாந்து கிடந்திருந்தான். அந்தப் பார்க் அடர்த்தியாக இருந்தது. செயற்கையாக உருவாக்கப்பட்ட மரபணுக்கள் மாற்றியமைக்கப்பட்ட பூக்கள், செடிகள். முட்களுடன் மலர்ந்திருந்த தாமரை அவன் கவனத்தைக் களவாட முயன்று தோற்றது. சீராக வெட்டப்பட்ட செடிகள், புற்கள். சில செடிகள் குளிர்பிரதேசத்தில் மட்டுமே வளரக்கூடியன. ஆனால் இங்கே வளர்ந்திருந்தது. அவன் கைகளில் அந்த குப்பி அப்படியே இருந்தது. கையில் அணிந்திருந்த லேசர் ரிஸ்ட் வாட்ச்சில் சின்ன முள் பத்திலும், பெரிய முள் பன்னிரண்டிலும் நிற்க, தேதி 11-05-2511 என்று காட்டியது.தூரத்தில் (ஒரு நூறு மீட்டர் இருக்கலாம்) ப்ரியா நின்றிருந்தாள். வெள்ளை நிறத்தில் காட்டனில் ஒரு பாண்டும், சட்டையும் அணிந்திருந்தாள். புற்களின் மேல் அவள் நிற்பதைப் பார்க்கையில் வெள்ளைத்தண்டில் பூத்த சிவப்பு ரோஜாவைப் போலிருந்தது. காற்று அவளின் கூந்தலுடன் அளவளாவிக்கொண்டிருந்தது. அவள் குறுக்கும் நெடுக்குமாய் நடந்திருந்தாள். யாருக்கோ காத்திருப்பது போல் தெரிந்தது.

அவளுக்கு பக்கவாட்டில், அவள் கவனிக்காதவண்ணம் ஒருவன் அவளை நோக்கி வந்துகொண்டிருந்தான். பார்க்கத் திருடன் போலிருந்தான். ஐந்தரை அடி உயரம். ஒல்லியான உருவம், அழுக்கேரிய சட்டை, முட்டியில் கிழிந்த பாண்ட். சவரம் செய்யாத முகம், தலைக்கு குளித்து மாதக்கணக்காகியிருக்கும் போல. ராஜேஷ் தெளிவாகப் பார்த்தான். முன்னர் நடந்தபோது, அவள் கத்தியால் குத்தப்பட்டு நடுவே கிடக்க, இரத்த சிவப்பு அவளின் வெள்ளை ஆடைகளை நனைத்திருக்க, வட்டமாய் ஒரு சிறிய கூட்டம் கூடியிருந்தது. அப்போதுதான் ராஜேஷ் அந்த இடத்துக்கு வந்திருந்தான். அதனால், ப்ரியாவை கத்தியால் குத்திக் கொன்றவனை யாரென்று அடையாளம் காண இயலவில்லை. ஆனால், இம்முறை காலத்தை முன்னே பயணப்பட்டதில், அந்தக் கிராதகன் யாரென்று தெளிவாகப் பார்க்கமுடிந்தது. இவன் தான் ப்ரியாவை கொன்றிருக்கிறான். ஆனால், இம்முறை விடக்கூடாது. கொஞ்சம் தாமதித்தாலும் காரியம் கெட்டுவிடலாம்.

ராஜேஷ் ப்ரியாவை நோக்கி ஓடத்துவங்கினான். ராஜேஷ் ஓடிவருவதை கவனிக்காமல், அந்தக்கிராதகன் அவளை நோக்கி முன்னேற, அவளை எப்படியும் காப்பாற்றிவிடும் நோக்கில் ராஜேஷ் வேகமெடுக்க, அவன் அவளை நெருங்கி அவளின் கழுத்தில் கிடந்த வைர நெக்லஸை பிடித்திழுக்க, அவள் சுதாரித்து திமிற, ராஜேஷ் அவனை ஆவேசமாய் நெருங்க, அவள் சுதாரித்துத் திமிறுவதை உணர்ந்து காரியம் கெட்டுவிடுமோ என்றெண்ணி அவன் இடுப்பிலிருந்து பளபளக்கும் கத்தியை உருவி அவளின் மார்புகளை நோக்கி பாய்ச்ச எத்தனிக்க, இடையில் ராஜேஷ் புகுந்துகொள்ள கத்தி இப்போது ராஜேஷின் நெஞ்சை சீராக ஊடுருவியது. இதற்குள் அந்த வைர நெக்லஸ் அவளின் கழுத்தை விட்டகல, அவன் தப்பி ஓட, ராஜேஷ் கீழே சரிய, ராஜேஷை கண்டுகொண்டு அதிர்ச்சியில் அலறியபடி தாங்கிப் பிடித்தாள் ப்ரியா.

'ப்ரியா.....'

முனகியபடியே விழுந்தவனை தாங்கிப் பிடித்தாள் ப்ரியா. திடீரென தன் மீது கத்தியுடன் பாய்ந்தவன் யாரென்று யோசிப்பதா, தன்னைக் கொல்ல வந்த கத்தியை நெஞ்சில் தாங்கிக் கொண்டவனை நினைத்து இதயம் உருகிப்போவதா செய்வதறியாது திகைத்தாள் அந்தப் பேதை.

'ராஜேஷ்....அய்யோ யாராவது காப்பாத்துங்களேன்...ராஜேஷ்' ப்ரியா அலற தூரத்தில் பார்க்கில் நடை பழகிக்கொண்டிருந்தவர்களெல்லாம் என்ன நடக்கிறதென்று அப்போதுதான் கவனிக்கதுவங்கியிருந்தனர்.

'ப்ரிய்...ப்ரியா, உனக்கு ஒண்ணும் இல்லல' முனகியபடியே பலகீனமாக‌ வினவினவனிடம்,

'இல்ல .. எனக்கு ஒண்ணும் இல்ல ராஜேஷ்... நீ... அய்யோ யாராவது காப்பாத்துங்களேன்...' பதறினாள் ப்ரியா.

'ப்ரியா, இந்த இத வச்சிக்கோ' என்றவாறே கழுத்தைக் கட்டிக்கிடந்த மெமரி அப்சார்பரைப் பிடுங்கி அவளின் வலதுகையில் அந்த குப்பியையும் அதனுடன் அந்த‌ அப்சார்பரையும் தந்துவிட்டு, அவளின் கைவிரல்களால் அந்த குப்பியின் சிவப்பு பொத்தானில் வைத்து அழுத்த... நொடிப்பொழுதில் இருளடைந்து மயங்கிச் சரிந்தாள் ப்ரியா.

அவள் கண்விழித்தபோது அவள் இருந்தது மார்க்கின் அலுவலக அறையில் ஒரு மேடையில். அவள் கையில் அந்த குப்பி மற்றும் மெமரி அப்சார்பர். அந்த இரண்டும் என்னவென்று அவளுக்கு தெரிந்திருக்கவில்லை. சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள். அந்த அறையில் அவளையும், அந்த படுக்கையையும், அவளின் பதட்டத்தையும் தவிர வேறெதுவும் இல்லை. அறையெங்கும் நிரம்பிக் கிடந்தது வெண்மை. அவள் கண்கள் ராஜேஷைத் தேடின. அவன் அருகில் இல்லை. சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள். நடந்தது கனவோ என்று நினைக்கத்தோன்றியது. பார்க்கில் நின்றிருந்த நாம் இங்கெப்படி வந்தோமென்று குழப்பமாக இருந்தது. ஒன்றும் விளங்கவில்லை. தலை லேசாக வலிப்பது போலத் தோன்றியது. நடப்பது எதையும் நம்பமுடியவில்லை.

ப்ரியாவிற்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. அந்நேரம் அந்த அறைக் கதவு திறந்தது. உள்ளே நுழைந்தான் மார்க். ப்ரியா மார்க்கை புரியாமல் பார்க்க ...

'ஹாய் ப்ரியா'.

'ஹாய்.. என் பேரு உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?'.

'ராஜேஷ் தான் சொன்னாரு. பை த பை, உங்க கைல இருக்குற அந்த ரெண்டையும் என்கிட்ட தரமுடியுமா? நான் உடனே ராஜேஷை அனுப்புறேன்' என்றுவிட்டு கை நீட்ட, ப்ரியாவின் கை தன்னிச்சையாக நீண்டு மார்க்கிடம் அந்த குப்பியையும், மெமரி அப்சார்பரையும் ஒப்படைத்தது.

ப்ரியா இப்போதும் ஏதும் புரிந்துகொள்ளாதவளாய் அவரையே பார்க்க , சம்பிரதாயமாய் தொடர்ந்தார் மார்க்.

'தாங்க்ஸ்.. நான் போய் ராஜேஷை அனுப்புறேன். நீங்க இங்கயே வெயிட் பண்ணுங்க' என்றுவிட்டு, நகர்ந்தார் மார்க். அந்த அறைக்கதவு அவருக்குப்பின்னால் மெல்ல அடைந்தது.

சிறிது நேரம் கழித்து அந்த அறைக் கதவு திறந்தது. உள்ளே நுழைந்தான் ராஜேஷ். ராஜேஷை பார்த்தபின் தான் ஸ்வேதாவிற்கு போன் உயிர் திரும்பி வந்தது போலிருந்தது. மேடையிலிருந்து இறங்கி, ஓடிப்போய் அவனை இறுகக் கட்டிக்கொண்டாள். அவசரமாக அவனின் சட்டை பொத்தான்களை அவிழ்த்துவிட்டு வெற்று மார்பில் கைகளால் தடவிப் பார்த்துக்கொண்டாள்.

'ராஜேஷ், நீ... நீ... அவன்... உன்ன கத்தியால குத்தினானே? உனக்கு ஒண்ணும் ஆகல?'.

'என்ன.. கத்தியா? குத்தினானா? யாரு?... என்ன உளருர...'.

'இல்ல ராஜேஷ், யாரோ உன்ன கத்தியால குத்தினாமாதிரி... உண்மைல நடந்தாமாதிரி இருந்ததுபா'.

'அப்படியா, ஹ்ம்ம்ம் ... எப்பவும் டயட், வொர்க் அவுட்ன்னு சரியா சாப்பிடாம இருக்காதன்னு சொன்னேன், கேட்டியா. பார்க்லயே மயக்கம் போட்டு விழுந்துட்டு, இப்ப பாரு, என்னென்னவோ பேசுற.. இதெல்லாம் தேவையா...' என்றபடியே சிரித்தபடி ப்ரியாவை அணைத்துக்கொண்டே போனான் ராஜேஷ். காலம் கடந்த பின்னும், கடந்த காலத்துக்கு விரைந்து சென்று செத்துப்போன காதலியைக் காப்பாற்றிவிட்டோம் என்கிற பெருமிதமும், பூவை அவளுக்கு கொல்லப்படும் அளவுக்கு துன்பம் நேர்ந்தது என்பது தெரிந்தால் வருத்தம் கொள்வாளோ என்று நினைத்து, அந்த கெட்ட நிகழ்வுகளை நடக்கவே இல்லையென்பதாக‌, கெட்ட கனவாக அவளை உருவகிக்க வைக்கும் நோக்கமும் அவன் பேச்சிலும் செயலிலும் நிறைந்திருந்தது. ராஜேஷும் ப்ரியாவும் செல்வதையே பார்த்தபடி நின்றிருந்தார் மார்க். அவர்கள் இருவரும் ஒருவர் தோளில் ஒருவர் சாய்ந்தவாறே கண்ணை விட்டு மறைந்ததும் தன் இருக்கைக்கு வந்தார் மார்க்.

ராஜேஷ் சொல்லிச்சென்றபடி ராஜேஷ் என்கிற பெயரில் ஒரு க்ளோன் தயாரித்து மிகக்குறைந்த நேரத்தில் அந்த க்ளோனுக்கு ராஜேஷின் இருபத்தியெட்டு வயது உடல் வளர்ச்சியை அட்வான்ஸ்ட் செல் மானிபுலேஷன் மூலமாக கொணர்ந்து, அதற்கு ராஜேஷே தந்த அவனின் நினைவுகளைக் கொண்ட மெம்ரி அப்சார்பரை வைத்து அந்த க்ளோனிற்கு நினைவுகளைத் தினித்து உண்மையான ராஜேஷைப் போலவே உருவாக்கியதற்கான மருத்துவ சான்றிதழ்களை மேஜையின் டிராயரிலிருந்து எடுத்து இடது கையில் பிடித்தபடி வலதுகையால் கோட் பாக்கேட்டிலிருந்து லைட்டரை எடுத்து எரியூட்டி எரித்தார் மார்க்.

ப்ரியாவின் காதலை உயிரூட்ட ராஜேஷ் உயிருடன் இல்லையென்றபோதிலும், ராஜேஷ் உயிருடந்தான் இருக்கிறான் என்கிற பொய் அதே காதலை வாழவைக்குமென்று தோன்றியது. ராஜேஷை போன்று அச்சு அசலாக ஒரு க்ளோன், அந்த க்ளோனிற்கு தான் ஒரு க்ளோன் என்பது கூடத் தெரியாது எனில் சிக்கல் எங்குமில்லை என்று தோன்றியது. இனி தானே நினைத்தாலும் இப்போதிருக்கும் ராஜேஷ் ஒரு க்ளோன் என்பதை நிரூபிக்க இயலாது. இது போதும்.

இந்தக் க்ளோன் தன்னை உண்மையான ராஜேஷ் என்று நினைத்திருக்கலாம், தான் ஒரு க்ளோன் என்பது அதற்கு தெரியவாய்ப்பில்லை, ஏனெனில், ராஜேஷ் கொல்லப்படும் வரையிலான நிகழ்வுகளை அந்த மெமரி அப்சார்பர் சேமித்து அந்த க்ளோனுக்கு அளித்திருந்தது. அந்தக் க்ளோனைப் பொறுத்தவரை, காதலித்த பெண்ணைக் கடந்த காலத்திற்கே சென்று மீட்டுக் கொணர்ந்ததில் நெஞ்சில் பாய்ந்த கத்திக்காயத்தை மார்க்கின் மருத்துவமனையில் சரி செய்துகொண்டதாகத்தான் நினைவில் ஏற்றப்பட்டிருக்கிறது.

இப்போதிருக்கும் ராஜேஷ் என்கிற க்ளோன், தான் இரண்டு மனிதர்கள் ஈன்றெடுத்த நிஜ மனிதன் அல்ல, தான் ஒரு க்ளோன் என்பதை புரிய வைக்கும் கடைசி அத்தாட்சி நெருப்பில் எரிந்து கொண்டிருந்தது. இறந்து போன‌ ராஜேஷின் கடைசி ஆசைப்படி, அவன் காதலி ப்ரியாவைப் பொறுத்த வரை ராஜேஷ் சாகவில்லை என்பதாகவே இருக்கட்டும் என்பதை பொய்யாக்கக்கூடிய சாட்சி முழுவதும் கருகும்வரை காத்திருக்கலானார் மார்க்.

#நன்றி

உயிர்மையின் உயிரோசை கலை இலக்கிய இதழ்(http://uyirmmai.com/uyirosai/ContentDetails.aspx?cid=6224)