Saturday, 1 December 2012

கவிஞர் மனுஷ்யப்புத்திரன் அவர்களுடன் ஒரு சந்திப்பு


கவிஞர் மனுஷ்யப்புத்திரன் அவர்களுடன் ஒரு சந்திப்பு


சென்னையில் 2013 ம் வருடத்தின் புத்தகக் கண்காட்சிக்கான நேரம் நெருங்கிக் கொண்டிருக்கும் பொழுது, இந்த‌ வருடம் நடந்த புத்தகக் கண்காட்சியின் நினைவுகள் நியாபகத்திற்கு வருகின்றன...

ஜனவரி (2012) 5ம் திகதி துவங்கி 17ம் திகதி வரை நடைபெற்ற 35 வது புத்தகக்கண்காட்சியில், உயிர்மை ஸ்டாலில் நண்பர் இளங்கோவுடன் நின்று கொண்டிருந்தேன். ஸ்டால் வாசலில், கவிஞரும், எழுத்தாளரும், உயிர்மை ஆசிரியரும், ஊடகவியலாலரும், உயிர்மை பதிப்பகத்தின் உரிமையாளரும்... (ஷ்ஷப்பா... இவர் செய்திருப்பதை எழுத ஆரம்பித்தாலே தனியாக அதற்கொரு கட்டுரை எழுத வேண்டும் போல் இருப்பதால் எளிமையாக கவிஞர் மனுஷ்யப்புத்திரன் என்றே விளிக்கிறேன்.. ;)) கவிஞர் மனுஷ்யப்புத்திரனிடம் பலர் கையழுத்து வேட்டை நடத்திக்கொண்டிருந்தார்கள்.. என்னதான் உயிர்மையின் உயிரோசையில் என் ஆக்கங்கள் வெளிவந்திருந்தாலும், அவருக்கு என்னை நினைவிருக்குமோ என்கிற ஐயப்பாடு முதலிலிருந்தே இருந்தது.

பிற்பாடு நானும் இளங்கோவும் அவரை சந்தித்தோம். 'சார், என் பெயர் ராம்ப்ரசாத். உயிரோசையில் எழுதுகிறேன்' எனும்போதே என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டார். 'கவிதைகள், த்ரில்லர், சஸ்பென்ஸ், காதல் கதைகள்னு வெரைட்டியாக நன்றாக‌ எழுதுகிறீர்கள்..' என்றார். 'ஒரு நல்ல எழுத்தாளன் எல்லாவகையான எழுத்தும் எழுத வேண்டும்' என்றும் பேச்சினூடே சொன்னார்.

நான் எழுத‌த்துவ‌ங்கிய‌து 2009 ன் துவ‌க்க‌த்தில். ஒவ்வொரு இத‌ழுக்கும் ஆக்கங்களை அனுப்புவ‌து என்ப‌தே எனக்கு மிகச் சிர‌ம‌மான‌ காரியமாக இருந்தது. இதுவ‌ரை வேறெங்கிலும் வெளிவ‌ராத‌தாயும், எழுத்துப்பிழைக‌ள் இல்லாததாயும் இருக்க‌ வேண்டும் அனுப்ப‌ வேண்டிய‌ ஆக்க‌ங்க‌ள். எழுதிய‌வற்றை மீண்டும் மீண்டும் ரிவ்யூ செய்கையிலும் அலுவலக மடிக்கணிணி, என் சொந்த மடிக்கணிணி என்று எழுதியும் ப‌ல‌ வெர்ஷ‌ன்க‌ள் கிடைத்து, எது க‌டைசி வெர்ஷ‌ன் என்ப‌து ஆக்க‌த்திற்கு ஆக்க‌ம் குழ‌ப்பி, அனுப்பிய‌ ஆக்க‌ங்க‌ளில் எது எங்கே வெளியாகியிருக்கிற‌து என்று பார்த்து, வெளியாகாத‌வைக‌ளை மீண்டும் எந்த‌ இத‌ழுக்கு அனுப்புவ‌து என்றெல்லாம் யோசிப்ப‌து ஆக்க‌ங்க‌ளை உருவாக்கும் நேர‌த்தை க‌ப‌ளீக‌ர‌ம் செய்துவிடும்.

பிரச்சனையின் தீவிரத்தை விளக்க ஒரு சம்பவம் சொல்கிறேன். ஒரு சமயம், ஆனந்த விகடனுக்கு என் கதை ஒன்றை அனுப்ப, ஆனந்த விகடனின் ஆசிரியர் மானா பாஸ்கர், பின்வருமாறு பதில் அனுப்பினார்..
"...... உங்களுக்கு கதை எழுத மிக மிக நன்றாக வருகிறது சார். உங்களால் இதைவிட சிறப்பான கதையை விகடன் வாசகர்களுக்கு வழங்க முடியும் என்பதை உங்கள் சர சரவென் நகரும் எழுத்து நடை மெய்ப்பிக்கிறது".

(கிட்டத்தட்ட இதே போன்றதொரு பதிலை, வடக்குவாசல் யதார்த்தா பென்னேஸ்வரனும் ஒரு கட்டத்தில் சொல்லியிருக்கிறார்.) அப்போதிருந்து, எழுதும் எல்லா சிறுகதைகளையும் எல்லா இதழ்களுக்கும் அனுப்ப முடியாது போயிற்று.

இந்த‌க் குழ‌ப்ப‌த்தில் என் மின்ன‌ஞ்ச‌லின் ஃபார்ம‌ட்டை நான் ச‌ற்றும் க‌வ‌னித்திருக்க‌வில்லை. அதையும் கவிஞர் மனுஷ்யப்புத்திரன் அவர்கள் க‌வ‌னித்து நினைவூட்டிய‌து ஆச்ச‌ர்ய‌மாக‌ இருந்த‌து. அதற்கு பின்னும் அவருடன் தொடர்ச்சியாக பேசிக்கொண்டிருக்கையில், அவருக்கெல்லாம் என்னை எங்கே நினைவிருக்கப்போகிறது என்கிற என் எண்ணம் பொய்த்துப்போனதில் எனக்கு மட்டும் உள்ளுக்குள் எதிலோ மிதப்பது போலவே இருந்தது.

வெகு சமீபமாக கூட‌, நவம்பர் 2012, 3ம் தேதி அவரை அவரது அலுவலகத்தில் சந்தித்தேன். பேசிக்கொண்டிருந்தோம். பேச்சினூடே,

".. நீங்கள் கூட த்ரில்லர், சஸ்பென்ஸ், டிடெக்டிவ் எல்லாம் எழுதுவீர்களே.. அது போல் நிறைய‌ எழுதுங்களேன்" என்றார். நான் அதுபோல் நிறைய எழுதி கைவசம் வைத்திருந்தாலும், தமிழ் எழுத்துலகில், அதுபோல் எழுதுவதை மலினமான எழுத்து என்று ஒதுக்கி வைக்கும் போக்கு இருப்பது போல் அவதானித்திருந்ததால், அவற்றை அனுப்பியிருக்கவில்லை. அதையே அவரிடம் கூறினேன். அனுப்ப தயக்கமாக இருக்கிறது என்றேன். அப்படியெல்லாம் ஒன்றும் இல்லையென்றும், தயக்கமில்லாமல் அவ்வகை கதைகள் எழுதும்படியும் கூறினார்.